Sygn. akt II AKz 572/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 sierpnia 2013 roku Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA – Jerzy Leder Sędziowie: SA – Marek Motuk SO(del.) – Małgorzata Janicz (spr.) Protokolant – sekr. sąd. Sylwia Zalewska przy udziale Prokuratora Marka Deczkowskiego po rozpoznaniu w sprawie przeciwko I. C. i innym oskarżonym o czyn z art. 258§ 2k.k. i inne zażaleń wniesionych przez obrońców oskarżonych A. W. , I. R. C. , P. P.
(1), J. G.
(1), P. G. , W. W. , oraz oskarżonych I. R. C. , W. W. , P. K. , D. K. , P. P.
(2), J. G.
(2)oraz P. Z. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w. W. z dnia 30 lipca 2013 roku w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy postanowienie w zaskarżonej części. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 lipca 2013 roku Sąd Apelacyjny w. W. przedłużył stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania w stosunku do m. in A. W. , I. R. C. , P. P.
(1), J. G.
(1), P. G. , W. W. , P. K. , D. K. , J. G.
(2)oraz P. Z. , określając czas jego trwania do dnia 31 grudnia 2013 roku. Zażalenie na to postanowienie w części dotyczącej wyżej wskazanych oskarżonych wnieśli ich obrońcy. Obrońca oskarżonych A. W. i W. W. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na jego treść, tj.: 1) art. 251§ 3k.p.k. poprzez nieprzedstawienie dowodów świadczących o popełnieniu przez oskarżonych zarzucanych im czynów; 2) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 249§ 1 k.p.k. i art. 258§ 2 k.p.k. poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów polegające na przyjęciu, że zebrane przeciwko oskarżonym dowody wystarczająco uprawdopodobniają, że popełnili oni zarzucane im czyny i w konsekwencji wysoce realne jest orzeczenie wobec nich surowych kar, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego, w tym zeznań świadka koronnego nie daje podstaw do przyjęcia takiej tezy; 3) art. 263§ 4 k.p.k. poprzez przyjęcie, że sprawa spełnia kryteria „szczególnej zawiłości” podczas, gdy zakres zgromadzonego materiału jest standardowym w tego typu sprawach, zaś czynności dowodowe „pozostają normalnymi czynnościami do przeprowadzenia w toku postępowania”; Zarzucił ponadto błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w stosunku do oskarżonych zachodzi obawa matactwa, gdy z akt sprawy wynika, że złożyli oni wyjaśnienia w sprawie zaś jedynymi zeznaniami ich obciążającymi są zeznania świadka koronnego J. B. , na którego nie mogą oni wpływać. Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o zmianę postanowienia w zaskarżonej części i zastosowanie środka w postaci poręczenia majątkowego, dozoru policji oraz zakazu opuszczania kraju połączonego z zatrzymaniem paszportu. Obrońca oskarżonego I. R. C. postanowieniu w zaskarżonej części zarzuciła obrazę przepisów postępowania tj. : 1) art. 263§ 4 k.p.k. poprzez nieprawidłowe uznanie, że sprawa ta ma szczególnie skomplikowany charakter, podczas, gdy w zasadzie tylko świadek koronny wypowiada się o osobie oskarżonego; 2) art. 249 § 1 k.p.k. poprzez nieprawidłowe uznanie, ze zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu; 3) art. 253§ 1 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie, bowiem świadek koronny został już przesłuchany, a brak jest innych obciążających oskarżonego dowodów. Skarżąca wniosła o zmianę postanowienia w zaskarżonej części poprzez nieuwzględnienie wniosku o przedłużenie tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego Obrońca oskarżonego P. P.
(1)zarzucił postanowieniu w zaskarżonej przez siebie części obrazę przepisów postępowania tj. art. 249§ 1 k.p.k polegającą na przyjęciu, że zebrane w sprawie dowody wskazują na wysokie prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił zarzucane mu czyny, oraz art. 257§ 1 k.p.k. polegającą na przyjęciu, że stosowanie tymczasowego aresztowania jest niezbędne, podczas gdy prawidłowa analiza okoliczności niniejszej sprawy prowadzi do wniosków przeciwnych. Podnosząc powyższe obrońca wniósł o zmianę postanowienia w zaskarżonej części poprzez nieuwzględnienie wniosku o przedłużenie tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego. Obrońca oskarżonego J. G.
(1)postanowieniu w zaskarżonej części zarzucił naruszenie art. 263§ 4 k.p.k. wobec braku przesłanek przewidzianych w tym przepisie do przedłużenia tymczasowego aresztowania. Obrońca oskarżonego P. G. postanowieniu w zaskarżonej części zarzucił rażącą obrazę przepisów postępowania a to art. 263§ 4 k.p.k. polegającą na przyjęciu za podstawę decyzji o przedłużeniu stosowania tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego przesłanki szczególnej zawiłości sprawy, w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy do takich wniosków prowadzić nie może. Stawiając powyższy zarzut skarżący wniósł o nieuwzględnienie wniosku o przedłużenie tymczasowego aresztowania, ewentualnie o zastosowanie wyłącznie wolnościowych środków zapobiegawczych w postaci poręczenia majątkowego oraz dozoru policji. Oskarżeni I. C. , W. W. , P. K. , D. K. , P. P.
(2), J. G.
(2)oraz P. Z. zaskarżając postanowienie w częściach ich dotyczących podjęli polemikę ze zgromadzonym materiałem dowodowym, wskazując na brak przesłanek z art. 249 § 1 k.p.k. do dalszego stosowania tymczasowego aresztowania i wnieśli o jego uchylenie. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenia obrońców oskarżonych A. W. , I. R. C. , P. P.
(1), J. G.
(1), P. G. , W. W. , oraz oskarżonych I. R. C. , W. W. , P. K. , D. K. , P. P.
(2), J. G.
(2)oraz P. Z. nie są zasadne, a podniesione w nich argumenty nie zasługują na uwzględnienie. Na wstępie należy stwierdzić, iż wbrew twierdzeniu skarżących, w przedmiotowej sprawie nadal aktualna pozostaje ogólna przesłanka do stosowania środków zapobiegawczych wobec oskarżonych A. W. , I. R. C. , P. P.
(1), J. G.
(1), P. G. , W. W. , wskazana w art. 249 § 1 k.p.k. Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje bowiem na duże prawdopodobieństwo, że oskarżeni popełnili zarzucane im czyny. To, czy prawdopodobieństwo przekształci się w pewność, jest kwestią dalszego toku postępowania, a swój wyraz znajdzie w orzeczeniu kończącym postępowanie. Wobec kierunku złożonych zażaleń, które zmierzają do zdezawuowania wartości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadka koronnego, wskazać należy, iż oceny wiarygodności tego materiału dokona Sąd meriti po przeprowadzeniu rozprawy. Tym samym na obecnym etapie postępowania merytoryczna ocena dowodów, do której zmierzają oskarżeni i ich obrońcy, jest przedwczesna. Przestępstwa, o popełnienie których oskarżeni są I. C. , W. W. , P. K. , D. K. , P. P.
(2), J. G.
(2)oraz P. Z. niewątpliwie zagrożone są surową karą pozbawienia wolności, o której mowa w przepisie art. 258 § 2 k.p.k. , co wynika zarówno z ich ustawowego zagrożenia, jak i okoliczności oraz charakteru sprawy. Oskarżeni stoją pod zarzutem dokonania czynu z art. 258§ 2k .k.oraz czynów dotyczących obrotu i produkcji znacznych ilości narkotyków. Powyższe uprawnia do stwierdzenia, że oskarżonym realnie grozi surowa kara pozbawienia wolności, a groźba takiej kary może skłaniać ich do podejmowania działań zakłócających, czy wręcz uniemożliwiających prawidłowy tok postępowania. Należy zatem podzielić stanowisko Sądu I instancji, że prawidłowy przebieg postępowania sądowego w przedmiotowej sprawie na obecnym jej etapie może zostać zapewniony jedynie w drodze stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego. Niezasadny jest powtarzany w zażaleniach zarzut obrazy art. 263§ 4 k.p.k. Zgodzić się jedynie należy ze stwierdzeniem, że sprawa ta jest skomplikowana w stopniu zbliżonym do innych, tego typu spraw, gdzie postępowanie dotyczy zorganizowanej przestępczości o charakterze zbrojnym i jest złożone nie tylko przedmiotowo ale i podmiotowo. Podkreślana w zażaleniach „typowość” sprawy niniejszej wobec powyższego w żadnej mierze nie może świadczyć o tym ,że nie jest to sprawa szczególnie zawiła w rozumieniu art. 263§ 4k .p.k. Określony w części dyspozytywnej zaskarżonego orzeczenia czas trwania tymczasowego aresztowania do dnia 31 grudnia 2013 roku należy uznać za rozsądny i uwzględniający realne możliwości rozpoznania sprawy, a także zaplanowane przez Sąd I instancji czynności procesowe. Jednocześnie analiza akt sprawy nie wskazuje, aby wobec oskarżonych zachodziły okoliczności w rozumieniu art. 259 k.p.k. uzasadniające odstąpienie od tymczasowego aresztowania. Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny orzekł, jak na wstępie.