204 § 2 i § 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art.
z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk oraz art. 33 § 2 wymierzył mu karę 5 lat pozbawienia wolności a na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł wobec niego tytułem środka karnego przepadku na rzecz Skarbu Państwa równowartość korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 413.300 zł. Jednocześnie Sąd uniewinnił G. S. od zarzutu kierowania zorganizowaną grupą przestępczą mającą na celu popełnianie przestępstw związanych z uprawianiem handlu ludźmi, sutenerstwem i zmuszaniem do uprawiania prostytucji, tj. od popełnienia przestępstwa wyczerpującego znamiona określone w art. 258 § 1 i 3 kk . Sąd Okręgowy zwolnił G. S. od ponoszenia przypadających na niego kosztów sądowych a nadto kosztami tymi związanymi z częścią uniewinniającą wyroku obciążył Skarb Państwa. Od wyroku tego apelację wniosła obrońca oskarżonego G. S. zarzucając: I. naruszenie następujących przepisów postępowania karnego: 1) art. 443 kpk poprzez wymierzenie oskarżonemu w pkt. 2 wyroku kary pozbawienia wolności w wymiarze surowszym, niż w uchylonym do ponownego rozpoznania wyroku Sądu Okręgowego z dnia 14 kwietnia 2010 roku (pkt. 2 tego orzeczenia), podczas gdy wydanie „orzeczenia surowszego” w rozumieniu art. 443 kpk – po uchyleniu orzeczenia i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania – jest dopuszczalne w dalszym postępowaniu wówczas, gdy uchylenie to nastąpiło na skutek uwzględnienia środka odwoławczego wniesionego na niekorzyść oskarżonego, i to jedynie w granicach zaskarżenia na niekorzyść lub gdy uchylenie orzeczenia nastąpiło z mocy samej ustawy, niezależnie od granic zaskarżenia, która to sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, 2) art. 424 § 1 pkt 1 kpk poprzez brak wskazania i opisania w treści uzasadnienia ustaleń faktycznych i ich podstawy ( zwłaszcza w materiale dowodowym), a związanych z ustaleniem korzyści majątkowej uzyskanej przez oskarżonego na poziomie 413.300 złotych, 3) art. 5 § 2 kpk polegające na rozstrzygnięciu nie dających usunąć się wątpliwości na niekorzyść oskarżonego G. S. , a w szczególności: - okoliczności związanych z wiedzą oskarżonego w zakresie systemu rozliczeń pomiędzy V. Ł. a później małżonkami K. , a Białorusinami – W. S. , A. O. , G. C. , - zakresu „uczestnictwa” oskarżonego w rozmowach z W. S. , A. O. , G. C. , podczas których ustalono warunku przywozu do pracy w charakterze prostytutek na teren Polski, zwłaszcza w obliczu faktu, ze w rozmowach z tymi osobami sam oskarżony nie uczestniczył, na co wskazuje świadek V. Ł. , pośrednio małżonkowie K. i pokrzywdzone kobiety, - okoliczności związanych ze świadomością oskarżonego w zakresie wieku P. G. w czasie jej pobytu w lokalu oskarżonego w G. , - wysokości korzyści majątkowej, którą oskarżony rzekomo uzyskał z prostytucji pracujących na jego zlecenie kobiet, a która została przez Sąd Okręgowy określona na poziomie aż 413.300 złotych, 4) art. 2 § 2 kpk ia rt. 7 kpk polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez ich dowolna ocenę, nie znajdującą odzwierciedlenia w sprawie materiale dowodowym, w szczególności w zakresie oceny: - wyjaśnień oskarżonego G. S. w zakresie systemu rozliczeń pomiędzy V. Ł. i małżonkami K. , a Białorusinami W. S. , A. O. , G. C. , w których wskazuje ona na procentowy udział tych osób w zyskach z pracy przywożonych prostytutek, co zatem wyklucza dokonywanie ze strony oskarżonego transakcji kupna – sprzedaży tychże kobiet w rozumieniu art.
A. (k. 1362), a także V. Ł. w których świadkowie ci podaja okoliczności rozliczeń z Białorusinami w formie czerpania przez nich procentowego zysku z prostytucji, - pominięciu materiału dowodowego w postaci zeznań świadka M. K.
2). Wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w wymiarze niższym niż w pkt. 2 zaskarżonego wyroku, z uwzględnieniem zasad z art. 443 kpk , ewentualnie: II. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto, niezależnie od powyższego, z ostrożności procesowej, obrońca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu G. S. , a polegającej na jej surowości i wniosła o zmianę tego wyroku przez wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej, tj w mniejszym wymiarze. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja jedynie w części zasługuje na uwzględnienie doprowadzając ostatecznie do częściowego uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu, a także do zmiany tego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze. Ponieważ z uwagi na stanowisko zaprezentowane przez obecny skład Sądu odwoławczego doszło do nietypowej sytuacji procesowej, celowe jest przedstawienie w pierwszej kolejności zagadnienie natury bardziej ogólnej. Przedmiotowa sprawa co do oskarżonego G. S. przez Sąd Okręgowy w Poznaniu rozpoznana była drugi raz, a to z uwagi na wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2010r. sygn. akt 147/10, na mocy którego pierwszy wyrok Sądu Okręgowego z dnia 14 kwietnia 2010r. sygn. akt XVI k 9/10, częściowo został uchylony i sprawa w tym zakresie, także co do tego oskarżonego, została przekazana do pierwszej instancji w celu ponownego rozpoznania. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 7 grudnia 2010r., powodem częściowego uchylenia wyroku pierwszoinstancyjnego co do oskarżonego S. były wyłącznie wątpliwości związane z przypisaniem mu przestępstwa uczestniczenia w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnienie przestępstw związanych z uprawianiem handlu ludźmi oraz sutenerstwem, wyczerpującego znamiona występku z art. 258 § 1 kk (pkt. 1 wyroku Sądu Okręgowego z dnia 14 kwietnia 2010r.). Sąd Apelacyjny pierwszy raz rozpoznając sprawę uznał, że co do G. S. Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych za wyjątkiem wszakże dotyczących przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej, co ostatecznie skutkowało uchyleniem orzeczeniem w części dotyczącej występku z art. 258 § 1 kk a w innych częściach wyłącznie dlatego, że zawarte w nich rozstrzygnięcia związane były z przypisaniem oskarżonemu tegoż występku. Z wytycznych przedstawionych w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego z 7 grudnia 2010r. wynika, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd meriti winien zająć się wyłącznie zagadnieniem związanym z zarzutem z art. 258 kk i w zależności od ustaleń kwestii tej dotyczących winien dokonać rozstrzygnięć w pozostałej części. Zatem Sąd Okręgowy mając na uwadze treść art. 442 kpk mógł czuć się zwolniony z obowiązku ponownego wykazywania w postępowaniu dowodowym sprawstwa i winy G. S. w zakresie przestępstwa z art. 253 § 1 kk i 204 § 3 kk w związku z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk oraz w zw. z art. 65 § 1 kk (ale tylko z uwagi na unormowanie zawarte w tym ostatnim przepisie, związane z uczynieniem sobie z przestępstwa stałego źródła dochodu), co dotyczyło sposobu funkcjonowania oskarżonego w przedmiotowym procederze i jego relacji z wymienionymi osobami, ale z wyjątkiem działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, jego świadomości wieku małoletniej pokrzywdzonej P. G. a także wysokości korzyści majątkowej osiągniętej z tego procederu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy niewątpliwie opierając się na unormowaniach z art. 442 kpk , w tym czując się związanym zapatrywaniami prawnymi i wskazaniami Sądu odwoławczego, Sąd Okręgowy czynności dowodowe skoncentrował na zagadnieniu zarzucanej G. S. przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej, natomiast pozostały materiał dowodowy uznał za ujawniony na podstawie art. 393 § 1 i 2 kpk oraz art. 394 § 1 i 2 kpk . Wydając postanowienie o ujawnieniu tego materiału na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012r. (k.1188-1189) co prawda poza powołaniem obu ww. przepisów Sąd nie wskazał jednocześnie art. 442 § 2 kpk , ale nie ulega wątpliwości, że doszło do sytuacji procesowej, o którym to ostatnie unormowanie stanowi. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie i zgodnie z wytycznymi Sądu odwoławczego, Sąd I instancji uniewinnił G. S. od zarzucanego mu w akcie oskarżenia przestępstwa z art. 258 § 1 i 3 kk i prokurator rozstrzygnięcia tego nie zaskarżył. W zaistniałej sytuacji Sąd Apelacyjny ponownie stanął przed koniecznością ustosunkowania się do zarzutów przedstawionych tym razem wyłącznie w apelacji obrońcy. Siłą rzeczy nasuwa się zagadnienie, czy i w jakim zakresie Sąd odwoławczy jest związany uwagami Sądu Apelacyjnego zawartymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 grudnia 2010r., które jednoznacznie ukierunkowały procedowanie w pierwszej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Z treści art. 442 § 1, 2 i 3 kpk wynika jednoznacznie, że zawarte tam unormowania adresowane są wyłącznie do sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania, a więc w tym wypadku do Sądu pierwszej instancji. Wynika z tego konkluzja, że Sąd odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę w postępowaniu apelacyjnym nie jest związany „zapatrywaniami” i „wskazaniami” swojego poprzednika, wynikającymi z uzasadnienia wyroku wydanego w trakcie poprzedniego postępowania apelacyjnego, jakkolwiek z oczywistych powodów muszą być respektowane normy gwarancyjne określone w Rozdziale 48 Kodeksu postępowania karnego . Zawsze istnieje więc ryzyko, że sąd pierwszej instancji wydając ponownie orzeczenie uwzględniające wytyczne sądu odwoławczego, nie spotka się w danej kwestii z akceptacją innego składu sądu odwoławczego, który nie jest związany poglądem poprzedniego składu sądu odwoławczego. Tak też po części stało się w niniejszej sprawie, a dotyczy to zagadnienia wysokości korzyści majątkowej, jaką oskarżony G. S. odniósł z przypisanego mu procederu i której dotyczy rozstrzygniecie zawarte w pkt. 3 zaskarżonego wyroku. W tym zakresie nie można nie zgodzić się z argumentacja przedstawiona w apelacji obrońcy. Z ponownych ustaleń Sądu Okręgowego wynika, że oskarżony z przypisanego mu procederu osiągnął korzyść majątkową w łącznej wysokości nie mniejszej niż 413,300 zł, a wyliczenie tej kwoty Sąd oparł na zsumowaniu korzyści uzyskanych przez niego z poszczególnych agencji towarzyskich i tak: z agencji (...) w G. przy ulicy (...) osiągnął zysk w wysokości co najmniej 38.000 zł, z agencji w B. – co najmniej 144.000 zł, z agencji w L. w wysokości co najmniej 78.000 zł, a z agencji towarzyskiej w G. przy ulicy (...) – co najmniej w wysokości 153.300 zł. Poszczególne kwoty Sąd Okręgowy ustalił „przede wszystkim” w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego „podającego zakres i wielkość uzyskanych dochodów oraz przyjmując na podstawie tych wyjaśnień z ustalonym czasokresem działalności poszczególnych agencji towarzyskich kwotę minimalną z nich wynikającą – jako najbardziej korzystną dla oskarżonego” (str. 54 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Rzecz jednak w tym, że o ile w zsumowaniu wyżej przedstawionych kwot nie popełniono błędu, to z uzasadnienia wyroku nie wynika, w jaki sposób rachunkowo wyliczono zyski z poszczególnych agencji towarzyskich. Z uzasadnienia tego wynika wyraźnie, że Sąd zastosował wyliczenia przyjmując do nich pewne założenia, ale założeń tych nie przedstawił wprost, co niewątpliwie jest istotnym uchybieniem, w praktyce uniemożliwiającym weryfikację. Znamienne jest, że w części rozstrzygającej wyroku nie powiązano wyzyskiwania poszczególnych prostytutek z okresami funkcjonowania różnych agencji towarzyskich. W zaistniałym stanie rzeczy rację ma obrońca wywodząc w apelacji, że przedmiotowe rozstrzygnięcie nie zostało oparte na przekonującej analizie materiału dowodowego, w tym wyjaśnieniach oskarżonego. Oczywistym jest, że wydając orzeczenie na podstawie art. 45 § 1 kk Sąd orzekający winien uzasadnić je w taki sposób, aby było ono czytelne dla oskarżonego i jednocześnie umożliwiało Sądowi odwoławczemu jego weryfikację w związku z podniesionym zarzutem odwoławczym. W rezultacie Sąd odwoławczy w obecnym składzie uznał, że orzeczenie o środku karnym zawarte w pkt. 3 zaskarżonego wyroku nie poddaje się merytorycznej ocenie w postępowaniu apelacyjnym, z uwagi na zbyt ogólnikowe i lakoniczne jego uzasadnienia i dlatego, mając na uwadze unormowanie zawarte w art. 442 § 1 kpk , w jego zakresie uchylił zaskarżony wyrok i sprawę w tym tylko zakresie przekazał Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny nie podziela natomiast pozostałych zarzutów przedstawionych w pkt. I i II apelacji. Oczywiście chybiony jest zarzut obrazy art. 443 kpk . Jest przecież niesporne, że pierwszy wyrok Sądu Okręgowego, z dnia 14 kwietnia 2010 r., zaskarżony zastał również przez prokuratora na niekorzyść G. S. , przy czym w apelacji oskarżyciela publicznego podniesiono zarzut rażącej niewspółmierności (łagodności) kary wymierzonej oskarżonemu także za czyn przypisany w pkt. 2 (k.933-937). Nie ulega wątpliwości, że rozstrzygnięcie zawarte w tej części wyroku jest przedmiotowo tożsame z rozstrzygnięciem zawartym w pkt. 2 wyroku z 5 lipca 2012r. Pierwszy raz rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd Apelacyjny nie ocenił merytorycznie apelacji prokuratora stwierdzając, że z uwagi na konieczność częściowego uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania „odnoszenie się do zarzutu niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego G. S. za czyn II aktu oskarżenia – okazało się przedwczesne” (str. 21 uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 7 grudnia 2010r. – k. 953). Zatem ponownie rozpoznając sprawę z teoretycznego punktu wiedzenia Sąd Okręgowy mógł oskarżonemu wymierzyć karę surowszą i to także w sytuacji, gdy uznał, że przedmiotowe przestępstwo nie zostało popełnione w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej. Ostatecznie Sąd Apelacyjny ponownie rozpoznając sprawę zdecydował się na obniżenie kary orzeczonej wobec G. S. za przedmiotowe przestępstwo, ale nie z uwagi na podniesioną w apelacji obrońcy obrazę art. 443 kpk . Wbrew zarzutom i wywodom obrońcy Sąd meriti prawidłowo ustalił sposób funkcjonowania oskarżonego w przypisanym mu procederze, co dotyczy także jego kontaktów z innymi osobami, w tym z małżonkami K. oraz obywatelami Białorusi – W. S. , A. O. , G. C. , także w zakresie rozliczeń z tymi osobami. Istota omawianych zarzutów apelacyjnych zmierza do wykazania, że G. S. nie uczestniczył w handlu ludźmi – kobietami werbowanymi w celu uprawiania prostytucji. Z prawidłowych ustaleń Sądu Okręgowego wynika, że oskarżony od początku współpracował z V. Ł. , która uruchomiła agencję towarzyską (...) w G. . Oboje ww. podjęli współpracę z trzema wymienionymi wyżej Białorusinami, która polegała na dostarczaniu przez nich kobiet – prostytutek. Zatem jest wykazane, że oskarżony już znał ich w czasie, gdy w lutym 2000r. rozpoczął współpracę z małżonkami K. , związaną z agencją w B. . To do tej agencji oskarżony w początkowym okresie jej funkcjonowania przywiózł dwie kobiety przywiezione z Białorusi przez S. , O. i C. , które wcześniej uciekły z innej agencji. Jedną z nich Białorusini odebrali w drastycznych okolicznościach znanych oskarżonemu. G. S. spotkał się z nią później w agencji towarzyskiej w P. , gdzie dowiedział się, że została pobita. Po negocjacjach z Białorusinami wróciła ona do agencji w B. , ale ci przez pewien czas pobierali haracz z usług seksualnych, jakie tam świadczyła. Później oskarżony oraz K. w dalszym ciągu współpracowali z tymi samymi Białorusinami, którzy do agencji dostarczali za opłatą kolejne kobiety. Współpraca ta funkcjonowała z uwagi na wcześniejszą znajomość G. S. z S. , O. i C. oraz zaufanie, jakim go darzyli. Wprawdzie z Białorusinami rozliczała się G. K. , ale oskarżony w pełni akceptował tę sytuacje, wiedział o niej wszystko, również to, że kobiety były traktowane przedmiotowo oraz, że zabierano im paszporty, co z istoty swojej było równoznaczne jeżeli nie z całkowitym pozbawieniem to przynajmniej z bardzo istotnym ograniczeniem ich wolności. W szczególności z uwagi na zaistniałą sytuację nie miały one, bez zgody prowadzących agencję, możliwości powrotu do kraju. Oskarżony miał też pełną wiedzę o tym, że Białorusini całkowicie kontrolowali sytuację tych kobiet – bez ich zgody nie tylko nie mogły wrócić do kraju, ale także zmieniać miejsca świadczenia usług o charakterze seksualnym. Skoro zatem oskarżony aktywnie współpracował najpierw z V. Ł. , a później z małżonkami K. w zakresie czerpania korzyści majątkowych zatrudnionych prostytutek, znał i akceptował sytuację tych kobiet oczywistym jest, że uczestniczył w ten sposób w handlu ludźmi w rozumieniu art. 189 a § 1 kk . Handel ludźmi w Kodeksie karnym jest zdefiniowany w § 22 art. 115 od dnia 8 września 2010r., ale wcześniej, pomimo braku definicji tzw. legalnej, był on w praktyce rozumiany tak samo. Na gruncie przedmiotowej sprawy polegał na tym, że oskarżony współpracujący z innymi osobami przyjmował do agencji towarzyskich kobiety zajmujące się prostytucją, o których wiedział, że nie mogą samodzielnie decydować o swoim losie, bowiem były one nadzorowane przez wspomnianych Białorusinów a w agencjach towarzyskich zabierano im paszporty, przez co popadały w stosunek zależności od innych osób i ten stosunek był nadużywany. Zdarzały się przypadki, że kobiety w agencji towarzyskiej angażowane były przy użyciu podstępu. Bez znaczenia dla odpowiedzialności oskarżonego jest to, kto bezpośrednio rozliczał się z Białorusinami za dostarczane kobiety, a więc kto im płacił. Istotne jest, że dysponował pełną wiedzą na ten temat i sytuację taką, współpracując z K. , w pełni akceptował. Wbrew wywodom obrońcy, nawet z wyjaśnień oskarżonego wynika, że czerpał korzyści majątkowe z usług świadczonych przez prostytutki przyjmowane do agencji. To głównie z uwagi na znajomość z oskarżonym Białorusini dostarczali kobiety do agencji, którą prowadził z małżeństwem K. . Oczywistym jest więc, że swoim działaniem wyczerpał także znamiona przestępstwa handlu ludźmi. Sąd Apelacyjny nie podziela także zarzutu dotyczącego świadomości oskarżonego S. , że pokrzywdzona P. G. nie miała ukończonych 18 lat. Jest niesporne, że urodziła się ona 3 grudnia 1990r., a zatem w sierpniu 2006r. nie miała ukończonych 16 lat. Rzecz jasna, określony wiek nie przesądza o tym, że wygląd osoby wskazuje na ten właśnie wiek. Istotne jest jednak, że w przedmiotowym okresie pokrzywdzona znacznie odbiegała wiekowo od granic 18 lat, co samo w sobie oskarżonego stawia w niekorzystnym świetle. G. S. miał z nią bezpośredni kontakt przez około 2 tygodnie, miał więc możliwość dokładnego poznania jej w tym zakresie. Istotnym dowodem w sprawie są zeznania świadka A. M. złożone 5 czerwca 2007r. Na pytanie czy widziała „u S. dziewczyny wyglądające na około 15 lat” odpowiedziała: „Nie, z nieletnich to znam tylko P. G. ” (k.255 w zw. z k.1188 akt sprawy). Z wypowiedzi tej wynika jednoznacznie, że P. G. w okresie, gdy obie świadczyły usługi seksualne na rzecz oskarżonego traktowała jako nieletnią, wiedziała więc, że ta nie miała ukończonych 18 lat. Skoro taką wiedzę posiadała świadek M. , nie mógł nią nie dysponować oskarżony. Przedmiotową kwestię przesądza stwierdzenie, że dla bytu przestępstwa z art. 204 § 3 kk wystarczające jest, aby sprawca przewidywał, że osoba uprawiające prostytucję, z której czerpie korzyści majątkowe, nie miała ukończonych 18 lat i sytuację taką akceptował. Tak z pewnością było w wypadku oskarżonego. Przedmiotowe zagadnienie należałoby ocenić odmiennie, gdyby pokrzywdzona w przedmiotowym okresie była w wieku zbliżonym do 18 lat, a tymczasem miała ukończone zaledwie 15 lat. Trafnie więc Sąd Okręgowy stwierdził, że działanie oskarżonego także wyczerpało znamiona przestępstwa z art. 204 § 3 kk . Zatem apelację w części zmierzającej do wyeliminowania z przestępstwa przypisanego oskarżonemu art. 204 § 3 kk oraz art. 189 a § 1 kk uznać należy za bezzasadną. W tym zakresie ustalenia faktycznie poczynione przez Sąd Okręgowy są prawidłowe. Na uwzględnienie zasługuje natomiast zarzut rażącej surowości kary wymierzonej oskarżonemu, który został podniesiony „z ostrożności procesowej”. W obecnym układzie procesowym nie ma apelacji wniesionej na niekorzyść oskarżonego, także w zakresie wymiaru kary. Sytuacja procesowa G. S. poprawiła się o tyle, że obecnie z przypisanego mu przestępstwa wyeliminowano istotną okoliczność obciążającą – działanie w zorganizowanej grupie przestępczej. W ocenie obecnego składu Sądu Apelacyjnego winno to znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w wymiarze kary. Mając na uwadze okoliczności obciążających i łagodzących wymienionych na str. 52 i 53 uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd odwoławczy uznał, że karą sprawiedliwą, respektującą ustawowe reguły wynikające z art. 53 kk będzie kara 4 lat pozbawienia wolności. Nie ulega wątpliwości, że represyjny charakter kary zwiększa grzywna wymierzona przez Sąd Okręgowy, którą Sąd odwoławczy w pełni akceptuje, a także środek karny, który ponownie będzie orzeczony na podstawie art. 45 § 1 kk . Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny orzekł, jak w pkt 1-3 swojego wyroku. Biorąc pod uwagę sytuacje życiową oskarżonego a w szczególności ciążący na nim obowiązek alimentacyjny, a także wymierzoną karę oraz spodziewane orzeczenie o środku karnym, Sąd Apelacyjny zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych za drugą instancję, co znajduje oparcie w treści art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk . Marek Hibner Ewa Wieczorkiewicz Hanna Grądzielewska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.