Sad powszechny, II AKa 227/13

(1)600 złotych oraz 138 złotych podatku VAT z tytułu udziału w postępowaniu odwoławczym obrońcy z urzędu oskarżonego P. S. ; IX. zasądza od oskarżonych P. S. i P. Z. na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za postępowania odwoławcze, wraz z opłatami za obie instancje: – od oskarżonego P. S. 180 zł; - od oskarżonego P. Z. 980 zł. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy We Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2013 roku – sygn. akt: III K 82/13 orzekł: 1. oskarżonego P. S. uznał za winnego tego, że w okresie od listopada 2010 r. do listopada 2012 r. w S. gmina K. , działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wbrew przepisom ustawy udzielał odpłatnie i nieodpłatnie środka odurzającego w postaci marihuany, w tym również osobom małoletnim i tak: - w lipcu 2012 r. udzielił P. K. nie mniej niż 0,5 grama netto środka odurzającego w postaci marihuany o łącznej wartości nie mniejszej niż 20 zł, - w lipcu 2012 r. udzielił P. K. nie mniej niż 1 gram netto środka odurzającego w postaci marihuany, - w okresie od marca 2012 do listopada 2012 r. udzielił R. O.

(1)nie mniej niż 7 gram netto środka odurzającego w postaci marihuany o łącznej wartości nie mniejszej niż 280 zł, - w okresie od lipca 2012 r. do sierpnia 2012 r. udzielił K. D. nie mniej niż 5 gram netto środka odurzającego w postaci marihuany o łącznej wartości nie mniejszej niż 150 zł, - w okresie od czerwca 2012 do października 2012 r. udzielił małoletniemu K. J. nie mniej niż 15 gram netto środka odurzającego w postaci marihuany o łącznej wartości nie mniejszej niż 600 zł, - w okresie od listopada 2010 r. do września 2012 r. udzielił małoletniemu K. Ż. nie mniej niż 15 gram netto środka odurzającego w postaci marihuany o łącznej wartości nie mniejszej niż 600 zł, - w okresie od lipca 2011 r. do sierpnia 2011 r. udzielił małoletniemu K. K.

(2)nie mniej niż 10 gram netto środka odurzającego w postaci marihuany o łącznej wartości nie mniejszej niż 450 zł, - w okresie od stycznia 2012 r. do października 2012 r. udzielił M. S. nie mniej niż 15 gram netto środka odurzającego w postaci marihuany o łącznej wartości nie mniejszej niż 600 zł, - we wrześniu 2012 r. udzielił P. P. nie mniej niż 30 gram netto środka odurzającego w postaci marihuany o łącznej wartości nie mniejszej niż 1200 zł, - w okresie od kwietnia 2012 r. do września 2012 r. udzielił małoletniemu M. Ł. nie mniej niż 20 gram netto środka odurzającego w postaci marihuany o łącznej wartości nie mniejszej niż 800 zł, - w okresie od marca 2012 r. do września 2012 r. udzielił A. N. nie mniej niż 20 gram netto środka odurzającego w postaci marihuany o łącznej wartości nie mniejszej niż 800 zł, - w okresie od kwietnia 2012 r. do października 2012 r. udzielił R. O.

(2)nie mniej niż 10 gram środka odurzającego w postaci marihuany o łącznej wartości nie mniejszej nisz 400 zł, - w okresie od sierpnia 2012 r. do października 2012 r. udzielił małoletniemu J. J. nie mniej niż 20 gram netto środka odurzającego w postaci marihuany o łącznej wartości nie mniejszej niż 800 zł tj. o przestępstwa z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomani w zw. z art. 11 § 2 i w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 3 i k.k. i przy zastosowaniu art. 60 § 1 i § 6 pkt. 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

1. oskarżonego P. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt XV części wstępnej wyroku tj. przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomani i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
2. oskarżonego P. Z. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. XVI części wstępnej wyroku tj. przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;
3. oskarżonego P. Z. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt XVII części wstępnej wyroku tj. przestępstwa z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie tego przepisu oraz art. 33 § 1 i 2 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę w rozmiarze 100 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40 zł;
4. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonych kary pozbawienia wolności i orzekł kary łączne: - roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności wobec P. S. , - roku pozbawienia wolności wobec P. Z. ;
5. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonym na poczet orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności okres ich zatrzymania i tymczasowego aresztowania: - P. S. od dnia 8 października 2012 r. do dnia 26 kwietnia 2013 r. - P. Z. od dnia 30 października 2012 r. do dnia 26 kwietnia 2013 r. ;
6. na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomani orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych ujętych w wykazie dowodów rzeczowych Nr II Drz. 750/12 pod poz. 1 na k. 335 oraz w Nr I Drz./615/12 poz. 1 na k. 337 poprzez ich zniszczenie;
7. na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych opisanych w wykazie dowodów rzeczowych Nr I Drz. 615/12 poz. 2, 3, 4 k. 337 oraz w wykazie dowodów rzeczowych Nr II Drz 750/12 pod poz. 2 i 3 na k. 335; 9 zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. K.

(1)kwotę 1107 zł brutto tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony prawnej udzielonej P. S. z urzędu; 10. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych na nich przypadających, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, w tym odstąpił od wymierzenia im opłaty. Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca z urzędu oskarżonego P. S. w części dotyczącej kary wymierzonej oskarżonemu a to w pkt V zaskarżonego wyroku, zarzucając rażącą niewspółmierność kary, polegającą na wymierzeniu oskarżonemu P. S. kary łącznej roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, podczas gdy właściwości i warunki osobiste oskarżonego, a w szczególności jego młodociany wiek, brak demoralizacji, jak również fakt, że oskarżony od początku postępowania konsekwentnie przyznawał się do winy, przemawiają za wydaniem takiego właśnie rozstrzygnięcia i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt V poprzez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej na okres próby wynoszący 5 lat. Apelacje od powyższego wyroku wniósł również obrońca P. Z. w części dotyczącej wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności, zarzucając mu rażącą niewspółmierność kary przejawiającą się wymierzeniem oskarżonemu kary roku pozbawienia wolności wynikającą z nieuwzględnienia w sposób należyty okoliczności łagodzących tj. uprzedniej niekaralności, przyznania się do winy oraz faktu iż przypisane czyny popełnione zostały przez oskarżonego będącego młodocianym w sytuacji, gdy orzeczenie wobec oskarżonego kary 10 miesięcy pozbawienia wolności w spełni cele kary, zarówno w zakresie prewencji indywidualnej jak i ogólnej i wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego kary 10 miesięcy pozbawienia wolności. Powyższy wyrok zaskarżył również Prokurator Rejonowy dla Wrocławia-Krzyków we W. , w części dotyczącej P. S. , na jego niekorzyść, zarzucając obrazę przepisów postępowania, tj. art. 413 § 1 pkt. 5 k.p.k. , która miała wpływ na treść orzeczenia, poprzez brak rozstrzygnięcia Sądu w części dyspozytywnej wyroku w zakresie zarzuconego P. S. przestępstwa opisanego w pkt. V części wstępnej wyroku, a polegającego na udzieleniu w okresie od marca 2012 r. do października 2012 r. małoletniemu Ł. D. nie mniej niż 20 gram netto środka odurzającego w postaci marihuany o łącznej wartości nie mniejszej niż 800 zł, tj. przestępstwa z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej P. S. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja Prokuratora jest zasadna i zasługuje na częściowe uwzględnienie. Apelujący wskazał na brak rozstrzygnięcia Sądu w części dyspozytywnej wyroku w zakresie zarzucanego P. S. przestępstwa opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku, a polegającego na udzieleniu w okresie od marca 2012 r. do października 2012 r. małoletniemu Ł. D. nie mniej niż 20 gram netto środka odurzającego w postaci marihuany o łącznej wartości nie mniejszej niż 800 zł, to jest przestępstwa z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej P. S. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w tym zakresie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że racje ma skarżący, że w orzeczeniu Sądu I instancji nie zawarto rozstrzygnięcia odnośnie opisanego wyżej czynu. Wskazać jednakże należy, że w toku postępowania sądowego, Sąd poczynił ustalenia co do sprawstwa i winy oskarżonego w tym zakresie, przeprowadził postępowanie dowodowe co do tego zachowania oskarżonego, przesłuchał na tę okoliczność zarówno oskarżonego jak i świadka Ł. D. . Ponadto uprzedzając o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu Sąd I instancji ujął również w tym uprzedzeniu zachowanie oskarżonego zarzucane mu w punkcie V aktu oskarżenia, uczynił stosowne ustalenia w tym zakresie co znalazło odzwierciedlenie w pisemnym uzasadnieniu wyroku oraz jak sam wskazał, okoliczności związane z tym czynem były również przedmiotem narady na wyrokiem i miały wpływ na wymiar kary orzeczonej wobec oskarżonego P. S. . Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. S. uznając, że przypisane oskarżonemu w pkt I części dyspozytywnej wyroku przestępstwo, stanowiące czyn ciągły, zawiera nadto zachowania oskarżonego opisane w pkt V części wstępnej wyroku, polegające na tym, że w okresie od marca 2012 roku do października 2012 roku, udzielił małoletniemu Ł. D. nie mniej niż 20 gramów netto środka odurzającego w postaci marihuany o łącznej wartości nie mniejszej niż 800 złotych i za tak przypisane przestępstwo obniżył oskarżonemu karę pozbawienia wolności do roku, stwierdzając jednocześnie, że wymierzona oskarżonemu P. S. kara łączna pobawienia wolności utraciła moc, w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. S. utrzymał w mocy, zaś na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu P. S. karę łączną roku pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet – na podstawie art. 63 § 1 k.k. – okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 8 października 2012 roku do dnia 26 kwietnia 2013 roku. Słusznie sąd I instancji uznał, że oskarżony P. S. popełnił nie 15 czynów tak jak to wynika z aktu oskarżenia a jeden czyn z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomani w zw. z art. 11 § 2 i art. 12 k.k. Zachowanie oskarżonego wypełniło zarówno przedmiotowe jak i podmiotowe przesłanki wskazane w art. 12 k.k. Równocześnie Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku Prokuratora o uchylenie wyroku w części dotyczącej P. S. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w tym zakresie. Jak sam wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pomimo poczynienia ustaleń co do sprawstwa i winy oskarżonego w tym zakresie, przeprowadzenia postępowania dowodowego co do tego zachowania oskarżonego, przesłuchania na te okoliczność zarówno oskarżonego jak i świadka Ł. D. , uprzedzenia o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu, uczynienia stosownych ustaleń w tym zakresie co znalazło odzwierciedlenie w pisemnym uzasadnieniu wyroku oraz uczynienie przedmiotem narady na wyrokiem i wzięcie pod uwagę przy wymiarze kary orzeczonej okoliczności związanych z czynem opisanym w pkt V części wstępnej wyroku, omyłkowo nie zawarł ww. czynu w części dyspozytywnej wyroku. Mając powyższe na względzie zdaniem Sądu Odwoławczego zbytecznym jest uchylenie wyroku w części dotyczącej P. S. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W toku postępowania przed Sądem I instancji jak już wskazano wyżej poczyniono wszelkie ustalenia co do sprawstwa i winy oskarżonego w tym zakresie, przeprowadzono postępowanie dowodowe co do tego zachowania oskarżonego, przesłuchano na te okoliczność zarówno oskarżonego jak i świadka Ł. D. , zaś czyn opisany w pkt V części wstępnej wyroku był przedmiotem narady na wyrokiem i był brany pod uwagę przy wymiarze kary orzeczonej. Sąd Apelacyjny uznał bowiem, że w świetle prawidłowych ustaleń Sądu I instancji, wystarczającym jest zmiana zaskarżonego wyroku poprzez przypisane oskarżonemu w pkt I części dyspozytywnej wyroku przestępstwa, stanowiącego czyn ciągły, uznając iż, zawiera nadto zachowania oskarżonego opisane w pkt V części wstępnej wyroku, stanowiące element czynu ciągłego. Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonego P. S. . Apelacja obrońcy oskarżonego P. S. nie jest zasadna, jeżeli chodzi o żądanie zastosowania wobec oskarżonego warunkowego zawieszenia wykonania kary i nie zasługuje na uwzględnienie w tym zakresie. Brak było dostatecznych podstaw faktycznych, jak też prawnych dla jej uwzględnienia. Obrońca zaskarżył rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego wnosząc o zmianę wyroku poprzez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej wobec oskarżonego P. S. kary łącznej na okres próby wynoszący 5 lat, zarzucając mu rażącą niewspółmierność orzeczonej kary. Co do zasady z rażącą niewspółmiernością kary mamy do czynienia wówczas, gdy Sąd I instancji w sposób jaskrawy nie skoreluje wymierzonej kary ze stopniem winy, społecznej szkodliwości czynu oraz z cechami osobowymi sprawcy. O rażącej niewspółmierności kary można mówić również w razie nieuwzględnienia przez Sąd funkcji prewencyjnej i wychowawczej kary. Na gruncie art. 438 pkt 4 k.p.k. nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - "rażąco" niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować (zob. np. wyrok SN z 6 października 1994 r., II KRN 189/94, OSN Prok. i Pr. 1995, nr 5, poz. 18). Taka sytuacja nie zachodzi w stosunku do oskarżonego P. S. . W tym miejscu wskazać również należy na uregulowanie zawarte w art. 69 § 1 i 2 k.k. Przepis ten jest skonstruowany tak, że przy stosowaniu tej instytucji nakazuje kierować się jedynie względami szczególno-prewencyjnymi, zaś społeczne oddziaływanie kary, jej współmierność do szkodliwości społecznej czynu i winy sprawcy należy uwzględniać przy wymierzaniu kary ( art. 53 § 1-3 k.k. ). By zatem możliwe było warunkowe zawieszenie wykonania kary sąd musi nabrać jedynie przekonania, że sprawca nie powróci do przestępstwa i wykonanie wymierzonej kary nie będzie konieczne dla wdrożenia go do przestrzeganego porządku prawnego. Tego rodzaju przekonanie bazować zaś musi na ocenie postawy sprawcy, jego właściwości i warunków osobistych, dotychczasowego sposobu życia oraz zachowania się po popełnieniu przestępstwa. Przepis art. 69 § 1 k.k. odwołuje się do elementów prognostycznych, wskazujących na możliwość osiągnięcia celów kary pozbawienia wolności nie orzekając jej w bezwzględnym wymiarze, a zatem jest to swoisty środek polityki karnej wobec sprawców nadających się do oddziaływań resocjalizacyjnych w warunkach wolnościowych, wobec istnienia po ich stronie uzasadnionego przekonania, że nie powrócą na drogę przestępstwa. Wbrew stanowisku skarżącego, Sąd I instancji, we właściwy sposób ukształtował rodzaj represji karnej względem oskarżonego. Uwzględnił również i odpowiednio wyważył wszystkie ujawnione w toku sprawy okoliczności łagodzące i obciążające, jakie w stosunku do oskarżonego zachodziły. Na podstawie tych okoliczności, doszedł do słusznego wniosku, że oskarżony P. S. , nie zasługiwał na dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że popełnione przez oskarżonego przestępstwa z art. 59 ust. 1 i 2 i art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , oraz przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , godził w dobro społeczne jakim jest ochrona społeczeństwa przed plagą narkomanii. Zważyć należy, że przedmiotem tych czynów było prawie 150 gramów środka odurzającego, którego oskarżony udzielił innym osobom w stosunkowo krótkim okresie czasu. Tym samym stwierdzić należy, że rozmiar działalności oskarżonego był znaczny. Przy czym, największą ilość środka odurzającego udzielił on osobom małoletnim - K. Ż. , J. J. , K. K.

(2), K. K.

(3), M. Ł. , Ł. D. . Oczywiście rozważyć należało, czy za łagodnym potraktowaniem oskarżonego przemawiał jego młody wiek. Zwykle bowiem, z uwagi na niezakończony jeszcze etap formowania u młodocianego sprawcy cech osobowości, jest to okoliczność łagodząca. Sąd I instancji uwzględnił te przesłanki i zastosował w stosunku do oskarżonego nadzwyczajne złagodzenie kary, gdyż jak słusznie zauważył kara wymierzona za te przestępstwa nawet w dolnej granicy ustawowego zagrożenia byłaby nadmiernie surowa. Jednakże w przypadku oskarżonego P. S. , jego młody wiek nie mógł zdecydować o zastosowaniu w stosunku do niego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary. Stwierdzić jednakże należy, iż ukształtowanie kary pozbawienia wolności za pierwszy z przypisanych oskarżonemu czynów na poziomie roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności uznać należy za nie adekwatne do winy i sylwetki oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości jego czynu. W opinii Sądu Apelacyjnego, wymierzenie w przedmiotowej sprawie za popełnione przez oskarżonego przestępstwa z art. 59 ust. 1 i 2 i art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , kary pozbawienia wolności w wysokości roku pozbawienia wolności jest karą adekwatną do stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów jak również wystarczająca dla osiągnięcia celów kary i nie sposób uznać jej za rażąco niewspółmierną mając na względzie zagrożenie ustawowe. Wymierzona wobec niego kara odpowiada bowiem stopniowi jego winy i społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Sąd Apelacyjny podzielił również zdanie Sądu Okręgowego odnośnie wysokości kary pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy za drugi z czynów przypisanych oskarżonemu. Kształtując represję karną wobec oskarżonego P. S. Sąd Okręgowy trafnie uznał, że kara 6 miesięcy pozbawienia wolności będzie karą wystarczającą dla osiągnięcia celów kary wobec tego oskarżonego. Wymierzona wobec niego kara odpowiada bowiem stopniowi jego winy i społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. W konsekwencji powyższej zmiany zaskarżonego wyroku, Sąd Apelacyjny uznał, że wymierzona oskarżonemu P. S. kara pozbawienia wolności za pierwszy z przypisanych mu czynów winna podlegać złagodzeniu (za czyn przypisany w pkt I części dyspozytywnej), a w dalszej kolejności złagodzeniu podlegała kara łączna pozbawienia wolności orzeczona wobec oskarżonego P. S. , przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji z uwagi na zbieżność przedmiotową i czasową popełnionych przestępstw. Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonego P. Z. . Apelacja jest zasadna. Apelujący nie kwestionowała ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji, a w konsekwencji przypisania oskarżonemu przestępstw wyczerpujących ustawowe znamiona przestępstwa z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii . Obrońca zarzucił natomiast, iż wymierzona bezwzględna kara roku pozbawienia wolności, jest rażąco niewspółmierna, razi swoją surowością. Sąd Apelacyjny uznał za zasadne twierdzenie obrońcy, że istnieją okoliczności łagodzące wobec oskarżonego w postaci przyznania się oskarżonego do popełnienia przypisanego czynu, wyrażonej przez oskarżonego skruchy oraz krytyczny stosunek do czynu jakiego dopuścił się oskarżony. Nie bez znaczenia pozostaje również pozytywna opinia w środowisku rodzinnym i sąsiedzkim oraz fakt, iż od początku postępowania oskarżony wyraził zamiar dobrowolnego poddania się karze ustalając jej wymiar z oskarżycielem publicznym jak również fakt, iż sam prokurator w mowie końcowej wnosił o orzeczenie wobec oskarżonego za czyn pierwszy 4 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn drugi 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary łącznej w wymiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności. Zdaniem Sadu Odwoławczego kara w takim wymiarze spełni wszelkie cele jakie winna spełniać kara zarówno w zakresie prewencji indywidualnej jak i ogólnej i jest karą adekwatną do stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów. Podniesione w apelacji okoliczności łagodzące, w istocie dają szansę na niepowrócenie oskarżonego na drogę przestępstwa. Orzeczona kara łączna w wymiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności, pozwalać będzie na zweryfikowanie przyjętego stanowiska co do zastosowania powyższego dobrodziejstwa. Z tych względów Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok uwzględniając zarzut i wniosek zawarty w apelacji. Sąd Apelacyjny z urzędu, na podstawie art. 105 § 1 i § 2 k.p.k. , sprostował oczywiste omyłki pisarskie zawarte w punktach III i IV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, polegające na błędnym (cyfrowym) oznaczeniu zarzutów. Punkt III części dyspozytywnej wyroku wskazuje na punkt XVI części wstępnej wyroku, której w istocie nie zawiera zamiast punktu XVII, zaś punkt IV części dyspozytywnej odnosi się do punktu XVII części wstępnej wyroku zamiast punktu XVIII. Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze oraz § 14 ust. 2 pkt. 5 i § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. K.

(1), kwotę 600,00 zł z tytułu nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu powiększoną o stawkę podatku VAT. O kosztach postępowania Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 627 k.p.k. zasądzając na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za postępowania odwoławcze wraz z opłatami za obie instancje: od oskarżonego P. S. kwotę 180 zł, od oskarżonego P. Z. kwotę 980 zł.