Sad powszechny, I C 10/13

Sygn. akt I C 10/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lipca 2013 r. Sąd Okręgowy w Sieradzu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Katarzyna Powalska Protokolant : Kinga Majczak po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2013 r. w Sieradzu na rozprawie sprawy z powództwa P. N. S. F. I. Z. z. s. w W. przeciwko H. K. o zapłatę

1. zasądza od pozwanego H. K. na rzecz powoda P. N. S. F. I. Z. z. s. w W. kwotę 85.450,11 ( osiemdziesiąt pięć tysięcy czterysta pięćdziesiąt 11/100 ) złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 12 października 2012 roku do dnia zapłaty;
2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie;
3. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.706 ( cztery tysiące siedemset sześć ) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu;
4. wyrokowi w punkcie 1 nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. Sygn. akt I C 10/13 UZASADNIENIE W dniu 12 października 2012 r. do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie wpłynął pozew, w którym powódka P. N. S. F. I. Z. z. s. w W. dochodziła zasądzenia od pozwanego H. K. (...) kwoty 88.432,03 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Powódka argumentowała, że źródło przysługującego jej roszczenia stanowi zawarta w dniu 4 czerwca 2012 r. umowa sprzedaży wierzytelności, mocą której nabyła od (...) Kasy Oszczędnościowej Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wierzytelność wynikającą z umowy kredytu zawartej w dniu 9 października 2007 r. pomiędzy Powszechną Kasą Oszczędnościową Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. a pozwanym. Postanowieniem z 31 października 2012 r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie, wobec stwierdzonego braku podstaw do wydania nakazu zapłaty, przekazał rozpoznanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Sieradzu. W dniu 10 grudnia 2012 roku wydano nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, nakazujący pozwanemu zapłatę na rzecz powódki całej dochodzonej pozwem należności wraz z kosztami procesu, od którego pozwany wniósł sprzeciw. Ostatecznie powódka ograniczyła dochodzone roszczenie do kwoty 85.450,11 złotych wobec uiszczenia przez pozwanego spornej należności w kwocie 2.981,92 złotych w dniu 18 października 2012 roku. Pozwany uznał w całości tak sprecyzowane roszczenia pozwu. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 9 października 2007 r. H. K. zawarł z Powszechną Kasą Oszczędnościową Bankiem (...) S.A. z siedzibą w W. umowę, mocą której pozwanemu udzielono kredytu w wysokości 60.000 zł, celem finansowania bieżących zobowiązań wynikających z prowadzonej przez niego działalności. Okres spłaty należnej sumy upłynął w dniu 8 października 2008 r. Powstałą wierzytelność, obejmującą należność główną oznaczoną na kwotę 51.177,25 zł oraz odsetki w wysokości 37.254,78 zł, na podstawie umowy z 4 czerwca 2012 r., nabyła od Banku (...) S.A. z siedzibą w W. - P. N. S. F. I. Z. z. s. w W. ( dowód: umowa kredytu k. 50-52, umowa sprzedaży wierzytelności k. 29-35 verte, wyciąg z ksiąg rachunkowych Funduszu Sekurytyzacyjnego k. 17 ). Przedsądowym wezwaniem do zapłaty strona powodowa wezwała pozwanego do spłaty zadłużenia w wysokości 88.432,03 zł w terminie do 14 września 2012 r. (dowód: pismo k. 37). Nakazem zapłaty z 10 grudnia 2012 r. wydanym w postępowaniu upominawczym, Sąd Okręgowy w Sieradzu zobowiązał pozwanego do uiszczenia na rzecz powódki dochodzonej pozwem kwoty wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od 12 października 2012 r. do dnia zapłaty oraz kwotą 4.706 zł tytułem kosztów postępowania, w tym kwotą 3.600 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego - w ciągu dwóch tygodni od doręczenia nakazu (dowód: nakaz zapłaty k. 40). Pismem z 9 stycznia 2013 r. pozwany wniósł od powyższego nakazu zapłaty sprzeciw, w treści którego zakwestionował wysokość wierzytelności twierdząc, że częściowo uregulował należność, która jego zdaniem aktualnie nie przekracza sumy 50.000 zł. Pozwany zobowiązał się sprecyzować kwotę spłaconego kredytu niezwłocznie po uzyskaniu w tym zakresie informacji od banku. Wniósł jednocześnie o uchylenie nakazu zapłaty w całości, zasądzenie od powódki kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych (dowód: pismo k. 43 - 44). W piśmie z 22 stycznia 2013 r. powódka cofnęła pozew w zakresie kwoty 2.981,92 zł, domagając się zasądzenia na swoją rzecz - 85.450,11 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty. Jako podstawę powyższej czynności procesowej, strona powodowa podała okoliczność dokonania przez pozwanego w dniu 18 października 2012 r. częściowej spłaty wynikającej z umowy kredytu należności. Powódka wniosła również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (dowód: pismo k. 47-49). Stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie Sąd Okręgowy ustalił jako w całości bezsporny na podstawie dokumentów przedłożonych przez strony, co do których nie zachodziły podstawy do kwestionowania ich wiarygodności. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo jest w pełni zasadne, zwłaszcza w kontekście uznania zawartych w nim roszczeń przez pozwanego. Stan faktyczny w sprawie pozostawał niesporny pomiędzy stronami w zakresie treści umowy z dnia 04 czerwca 2012 r. stanowiącej podstawę roszczenia powódki, jak i umowy z dnia 09 października 2007 r., z której bezpośrednio wynikało zobowiązanie pozwanego. Sporna była natomiast wysokość dochodzonej pozwem kwoty. Wskutek cesji dokonanej na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności, P. N. S. F. I. Z. z. s. w W. nabyła wierzytelność przysługującą względem pozwanego, wobec czego jest uprawniona do poszukiwania ochrony prawnej w niniejszej sprawie. Precyzując w pozwie swe żądanie, powódka domagała się zasądzenia na swoją rzecz sumy 88.432,03 zł, do uiszczenia której pozwany został zobowiązany wydanym w postępowaniu upominawczym nakazem zapłaty z dnia 10 grudnia 2012 r. Wniesiony skutecznie przez H. K. sprzeciw od nakazu zapłaty spowodował utratę mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 505 § 1 k.p.c. , w razie prawidłowego wniesienia sprzeciwu nakaz zapłaty traci moc, a przewodniczący wyznacza rozprawę i zarządza doręczenie powodowi sprzeciwu razem z wezwaniem na rozprawę. Sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym jest środkiem zaskarżenia o charakterze restytucyjnym, co oznacza, że sprawa powraca do początkowego etapu, jak gdyby zaskarżone orzeczenie nie zostało wydane. Postępowanie toczące się po jego wniesieniu nie jest już postępowaniem upominawczym. Z uwagi natomiast na skuteczne cofnięcie pozwu pismem z 22 stycznia 2013 r. w zakresie kwoty 2.981,92 zł, udzielenie ochrony prawnej przez wydanie wyroku w części roszczenia objętej złożonym w tym przedmiocie oświadczeniem - byłoby bezprzedmiotowe. Ze względu na treść art. 203 § 1 k.p.c. , stosownie do którego pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli jest z tym połączone zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku – cofnięcie pozwu, w świetle okoliczności sprawy, uznać należało za skuteczne. Powództwo zostało cofnięte przed rozpoczęciem rozprawy, w związku z czym efektywne dokonanie tej czynności dyspozytywnej nie było uzależnione od wyrażenia zgody przez pozwanego. Ponadto w ocenie Sądu, cofnięcie powództwa nie pozostawało w sprzeczności z prawem, zasadami współżycia społecznego, ani też nie zmierzało do obejścia prawa, co zaś powoduje, iż nie zachodzą podstawy uznania go w świetle art. 203 § 4 k.p.c. za niedopuszczalne. Mając więc na uwadze art. 355 § 1 k.p.c. , Sąd Okręgowy zobligowany był umorzyć postępowanie w części, w jakiej pozew został cofnięty, tj. w zakresie kwoty 2.981,92 zł. Odnosząc się do pozostałej części roszczenia Sąd Okręgowy uwzględnił powództwo, zasądzając na rzecz powoda kwotę 85.450,11 zł. Stosownie do treści art. 353 § 1 k.c. w zw. z art. 354 § 1 k.c. , zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić, tj. wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje – także w sposób odpowiadający tym zwyczajom. W niniejszej sprawie podstawę zobowiązania pozwanego stanowi umowa kredytu zawarta z (...) S.A. z siedzibą w W. w dniu 09 października 2007 r. Prawo podmiotowe powódki do żądania od dłużnika świadczenia wynika natomiast z umowy sprzedaży wierzytelności zawartej pomiędzy (...) S.A. z siedzibą w W. a P. N. S. F. I. Z. z. s. w W. . W świetle przepisów ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz.U. 1997/140/939 ze zm.), przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Na mocy umowy z 09 października 2007 r., (...) S.A. z siedzibą w W. w ramach kredytu gotówkowego przyznał pozwanemu kwotę 60.000 zł w celu finansowania bieżących zobowiązań związanych z wykonywaną przez niego działalnością. Z § 2 ust. 4 umowy wynika, że okres spłaty kredytu upłynął w dniu 08 października 2008 r. Wobec faktu, iż pozwany nie wykonał do tego czasu zobowiązania poprzez spłacenie zadłużenia, wierzytelność stała się wymagalna w dniu 9 października 2008 r. ( § 10 ust.1 umowy z 09 października 2007 r., k. 51). Na podstawie zaś art. 510 § 1 k.c. w prawa wierzyciela wszedł powód. Skoro zatem wskutek sprzedaży wierzytelności ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi został przeniesiony na P. N. S. F. I. Z. z. s. w W. , istniejący po stronie dłużnika obowiązek spełnienia świadczenia w postaci uregulowania należności wynikającej z zaciągniętego kredytu gotówkowego powinien zostać spełniony przez uiszczenie na rzecz powódki kwoty w zakresie, w jakim należność nie została dotąd spłacona, w wysokości powiększonej o wartość odsetek. O kosztach procesu sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. , obciążając pozwanego, który przegrał sprawę obowiązkiem zwrotu kosztów procesu, w tym zastępstwa prawnego poniesionych przez powódkę ( § 6 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz.U.nr 163, poz. 1349). Sąd zasądził ustawowe odsetki od należności głównej w oparciu o art. 481 § 1 k.c. Na podstawie art. 333 § 2 k.p.c. wyrokowi w punkcie 1 nadano rygor natychmiastowej wykonalności.