Sad powszechny, II Ca 131/13

Sygn. akt II Ca 131/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 września 2013 r. Sąd Okręgowy w Kielcach II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Ewa Piątkowska-Bidas Sędziowie: SSO Magdalena Bajor-Nadolska SSO Beata Piwko Protokolant: Iwona Cierpikowska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. w Kielcach na rozprawie sprawy z powództwa I. J. przeciwko (...) Sp. z o.o. w K. , (...) S.A. w W. o zwolnienie zajętego przedmiotu spod egzekucji na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 9 listopada 2012 r. sygn. I C 198/12 zmienia zaskarżony wyrok w całości i zwalnia od egzekucji dźwig sześciokolumnowy 12t, dwusilnikowi oraz kontener (...) na samochód ciężarowy (...) rok produkcji 2001 zajęte u dłużnika P. J. przez komornika sądowego W. H. w sprawie egzekucyjnej z wniosku (...) Sp. z o.o. w K. i (...) S.A. w W. , sygn. akt Km 12/12 i Km 20/12, zasądza od (...) Sp. z o.o. w K. i (...) S.A. w W. na rzecz I. J. po 600 (sześćset) złotych tytułem kosztów procesu i po 550 (pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. II Ca 131/13 Uzasadnienie Sąd Rejonowy w Kielcach oddalił powództwo I. J. przeciwko (...) Sp. z o.o. w K. i (...) S.A. w W. o zwolnienie zajętego przedmiotu spod egzekucji uznając, że powództwo zostało wytoczone po upływie terminu z art.841§3kpc , a ponadto gdyby nawet przyjąć, że zostało ono wniesione w terminie to w ocenie Sądu Rejonowego powódka nie wykazała, aby wskazane w pozwie przedmioty stanowiły jej własność. Wnioski powyższe Sąd Rejonowy postawił poczynając ustalenia faktyczne szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu swego orzeczenia. Apelację od wyroku Sądu Rejonowego wywiodła powódka, która zarzuciła: 1) sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego przez przyjęcie, że pozew został złożony po terminie określonym w art.841§3kpc ; 2) naruszenie przepisu art.230§2kpc poprzez bezpodstawne uznanie, że powódka przyznała, że powództwo zostało wniesione po terminie; 3) naruszenie przepisu art.233§1kpc poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego. Skarżąca wnosiła o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest zasadna. Sąd Okręgowy nie podziela ustaleń i wniosków Sądu Rejonowego. Wszystkie zarzuty apelacji należy uznać za trafne. W ocenie Sądu II instancji ustalenia Sądu Rejonowego są w zasadzie dowolne, nie znajdujące potwierdzenia w przedstawionych dowodach. Ocena zgromadzonych dowodów przedstawiona przez Sąd I instancji narusza przepis art.233§1kpc . Sąd Okręgowy uzupełnił postepowanie dowodowe i przesłuchał w charakterze świadka A. G. . Na podstawie tego dowodu i dowodów zgromadzonych przed Sądem I instancji Sąd Okręgowy ustalił odmiennie datę, w której powódka dowiedziała się o zajęciu przedmiotowych rzeczy w trakcie prowadzonego przeciwko jej mężowi postępowania egzekucyjnego. Datą tą jest 2.03.2012r. (k33 akt Km12/12). Dowód z tego dokumentu przeprowadził Sąd Rejonowy (k.47), jednakże mimo że nie został on skutecznie podważony, Sąd ten, wbrew jego treści poczynił wadliwe ustalenia. W tym miejscu należy wskazać, że pozwany postawił jedynie zarzut przekroczenia terminu z art.841§3kpc . Tymczasem przepis art. 230 k.p.c. odnosi się do faktów, a nie do zarzutów materialno-prawnych podnoszonych przez strony. Ich ocena następuje wyłącznie na podstawie właściwych przepisów prawa materialnego, chociażby strona nie wypowiedziała się co do zasadności zarzutu podniesionego przez przeciwnika. Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu Okręgowego termin miesięczny z art.841§3kpc do wniesienia niniejszego powództwa został zachowany, roszczenie nie zostało sprokurowane. Okoliczność, że dłużnik i powódka są małżeństwem nie jest wystarczająca do przyjęcia, że powódka została przez swego męża powiadomiona o zajęciu przedmiotowych rzeczy wcześniej, w dniu zajęcia. Zarówno dźwig sześciokolumnowy 12t, dwusilnikowy oraz kontener (...) na samochód ciężarowy (...) rok produkcji 2001 zajęte u dłużnika P. J. stanowią własność powódki. Za takimi ustaleniami przemawiają przede wszystkim przedstawione przez powódkę dowody w postaci faktur (k. 20,23), umowy dzierżawy(k.9), pisma C. sp.zoo z 15 czerwca 2012r. (k.75). Również te dowody nie zostały w żaden sposób podważone przez pozwanych. Niezrozumiały jest zarzut pozwanego, a następnie stanowisko Sądu Rejonowego w przedmiocie braku na fakturach „daty pewnej”. Przepis artykuł 81kc przewiduje kwalifikowaną formę pisemną zwaną formą pisemną z urzędowym poświadczeniem daty (data pewna), jednakże nie ma on zastosowania do dokumentu sprzedaży jakim jest faktura. Nie można także przyjąć, że brak w dokumentach księgowych daty z jaką nastąpiło zaksięgowanie środków trwałych stanowi przeszkodę do przyjęcia, że właścicielem przedmiotów objętych pozwem jest powódka. Sposób ewidencji środków trwałych przedstawiła w swych zeznaniach świadek A. G. i brak podstaw aby zeznaniom tym nie dać wiary. Ma rację pozwany jedynie co do tego, że przedstawiona przez powódkę umowa nie jest umową dzierżawy, skoro taka umowa jest umową odpłatną ( art.693kc ), podczas gdy nie wynika odpłatność z przedstawionej przez powódkę umowy. Należy mieć jednak na uwadze, że z zasady swobody umów wynika możliwość takiego ukształtowania stosunku prawnego, w którym strona mająca prawo używania i pobierania pożytków z rzeczy nie będzie obowiązana uiszczać czynszu. W takim wypadku nie będzie to umowa dzierżawy, lecz stosunek prawny określany jako bezczynszowe korzystanie z rzeczy, co dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma samo w sobie znaczenia. Zgodnie z art.232kpc to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Oznacza to, że zgodnie z zasadą kontradyktoryjności ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania cywilnego. To one, a nie sąd są wyłącznym dysponentem toczącego się postępowania i one wreszcie ponoszą odpowiedzialność za jego wynik. Przedstawienie przez stronę dowodu w celu wykazania określonych twierdzeń o faktach sprawy, z których wywodzi ona korzystne dla siebie skutki, nie jest jej prawem czy obowiązkiem procesowym, lecz ciężarem procesowym, wynikającym i zagwarantowanym przepisami prawa, przede wszystkim w jej własnym interesie. To interes strony, jakim jest wygranie procesu, nakazuje jej podjąć wszelkie możliwe czynności procesowe w celu udowodnienia przedstawionych twierdzeń o faktach; strony nie można zmusić do ich podjęcia. W ocenie Sądu Okręgowego powódka udowodniła swoje roszczenie i mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok na podstawie art.386§1kpc zmienił i orzekł jak w sentencji. Wobec uwzględnienia powództwa zmianie podlegało także rozstrzygniecie o kosztach procesu. Pozwani są strona przegrywającą i na podstawie art. 98kpc zobowiązani są do zwrotu powódce poniesionych przez nią kosztów procesu. Mając na uwadze wynik postepowania apelacyjnego Sąd Okręgowy o kosztach tego postępowania orzekł na podstawie art.98kpc w zw. z art.108§2kpc . SSO B.Piwko SSO E.Piątkowska - Bidas SSO M.Bajor - Nadolska .