Sad powszechny, I C 721/13

Sygnatura akt I C 721/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ W. , dnia 27 września 2013 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia Krzyków we Wrocławiu I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący:SSR Karolina Gruszczyńska Protokolant:Magdalena Kaliszewska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa (...) (...) (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny w W. przeciwko M. G. o zapłatę oddala powództwo. UZASADNIENIE Strona powodowa (...) (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w W. , zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o zasądzenie od pozwanej M. G. na swoją rzecz kwoty 653,35 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 19.04.2012 r. do dnia zapłaty oraz kosztów sądowych i kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pozwu strona powodowa wskazała, że pozwana zawarła umowę ubezpieczenia OC pojazdów komunikacyjnych z pierwotnym wierzycielem (...) S.A. Z uwagi na nienależyte wykonanie umowy, pozwana winna uiścić na rzecz wskazanego podmiotu kwotę w wysokości dochodzonej w niniejszym postępowaniu. Strona powodowa na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 4 lipca 2011 r. nabyła wierzytelność przysługującą (...) S.A. , a następnie bezskutecznie wezwała pozwaną do zapłaty. Nakazem zapłaty z dnia 14.05.2012 r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. Pozwana w dniu 14.03.2013 r. wniosła sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia, w którym podniosła, że strona powodowa dochodzi zapłaty z tytułu ubezpieczenia samochodu M. D. (...) 35, który nigdy do pozwanej nie należał. Stwierdziła, że nie była stroną umowy ubezpieczenia potwierdzonej polisą nr (...) . Zgodnie z jej wiedzą, pod adresem wskazanym przez stronę powodową zameldowany jest M. S. , prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P.H.U. M. , będący jednocześnie w 2007 r. wspólnikiem oraz Prezesem Zarządu (...) sp. z o.o. , w której pozwana była zatrudniona. Firma ta zajmowała się m.in. sprzedażą samochodów, a przedmiotowy samochód prawdopodobnie stanowił jej własność i jest zobowiązana z tytułu płatności za ubezpieczenie. Sąd ustalił w sprawie następujący stan faktyczny: W dniu 20.04.2010 r. został sporządzony przez (...) S.A. z siedzibą w S. dokument polisy zgodnie z którym Spółka (...) sp. z o.o. w G. miała być ubezpieczona w okresie od 20 kwietnia 2010 r. do dnia 20 kwietnia 2011 r.. Jako ubezpieczającego wskazano pozwaną M. G. . Jako adres pozwanej podano adres ubezpieczonej spółki. Polisa ta nie zawiera podpisu pozwanej. dowód: - polisa nr (...) , k. 63 - wypis z CEiIoDzG – k. 83 akt Od dnia (...) .07.2008 r. pozwana jest zatrudniona w firmie (...) na stanowisku księgowej i w dacie sporządzenia polisy nie była pracownikiem spółki (...) sp. z o. o. w G. . dowód : - umowa o pracę – k. 78 – 79 akt - zaświadczenie z ZUS – k. 81 akt (...) S.A. z siedzibą w S. zawarło w dniu 4 lipca 2011 r. umowę przelewu wierzytelności ze stroną powodową (...) (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w W. dowód : kserokopia umowy przelewu wierzytelności z dnia 04.07.2011 r., k. 61-62 W dniu 21.03.2012 r. sporządzono ostateczne wezwanie pozwanej do zapłaty kwoty 649,64 zł na rzecz strony powodowej. dowód : pismo z dnia 21.

1. 2013 r., k. 64 Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie, ze względu na to, iż w ocenie Sądu roszczenie strony powodowej nie zostało udowodnione. Sąd uznał, że strona powodowa nie udowodniła nie tylko wysokości zobowiązania pozwanej względem pozwanej, ale również jego istnienia w ogóle. Jak stanowi przepis art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Założeniem rozwiązania legislacyjnego przyjętego w art. 6 k.c. jest obowiązywanie zasady kontradyktoryjności (sporności). Idea sporu zadecydowała o regule rozkładu ciężaru dowodu. Przepis art. 6 k.c. jest w istocie normą decyzyjną w tym znaczeniu, że przesądza on w określonych sytuacjach o sposobie wyrokowania sądu w postaci oddalenia powództwa. Ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów. Instytucja ta spełnia dwie zasadnicze funkcje. Po pierwsze dynamizuje postępowanie dowodowe w systemie obowiązywania zasady sporności (kontradyktoryjności) w procesie. Po drugie określa wynik merytoryczny sporu (sprawy) w sytuacji krytycznej, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (K. Piasecki, Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze, 2003 r.) Sąd zatem wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. (vide wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29, w którym Sąd Najwyższy stwierdził, że obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża strony. Sąd został wyposażony w uprawnienie (a nie obowiązek) dopuszczenia dalszych jeszcze, nie wskazanych przez żadną ze stron, dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest - czy też nie jest - dostateczny do jej rozstrzygnięcia ( art. 316 § (...) in principio k.p.c. ). Zarazem podkreśla się w doktrynie i praktyce, że sąd powinien korzystać z przewidzianego w art. 232 zd. 2 k.p.c. uprawnienia powściągliwie i z umiarem, pamiętając, że taka inicjatywa należy przede wszystkim do samych stron i że cały rozpoznawany spór jest ich sprawą, a nie sądu. Działanie sądu z urzędu może prowadzić do naruszenia prawa do bezstronnego sądu i odpowiadającego mu obowiązku przestrzegania zasady równego traktowania stron ( art. 32 ust. (...) i art. 45 ust. (...) Konstytucji RP ) (vide wyrok Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2000 r., V CKN 175/00, OSP 2001/7-8/116) Zasada kotradyktoryjności winna być całkowicie zachowana zwłaszcza wówczas, gdy strony korzystają z pomocy profesjonalnych pełnomocników. Strona powodowa, reprezentowana w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, na poparcie swojego żądania przedłożyła następujące dokumenty: wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego z dnia 10.04.2012 r., kserokopię umowy przelewu wierzytelności z dnia 4 lipca 2011 r., polisę nr (...) oraz ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 21 marca 2012 r. Umowa przelewu wierzytelności z dnia 4 lipca 2011 r. znajdująca się na k. 61-62 akt jest niepełna, nie wynika z niej jakie konkretnie wierzytelności są przedmiotem przelewu, a także nie wskazuje na wierzytelność, która zdaniem stron powodowej przysługuje jej względem pozwanej. Nie wiadomo również, czy dokument ten został sporządzony przez umocowane do tego osoby oraz czy kwota z niego wynikająca odpowiada faktycznemu stanowi zadłużenia pozwanej, jeśli takie zadłużenie pozwana posiadała. Nie może więc być ona uznana za dokument o jakiejkolwiek mocy prawnej. Wbrew stanowisku strony powodowej wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego nie ma natomiast w niniejszej sprawie mocy dokumentu urzędowego, gdyż pozwana jest konsumentem w rozumieniu art. 22 (...) k.c. W wyroku z dnia 11 lipca 2011 r., sygn. akt P (...) /10, Trybunał Konstytucyjny uznał, że przepis art. 194 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. (...) zdanie pierwsze i art. 76 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w części, w jakiej nadaje moc prawną dokumentu urzędowego księgom rachunkowym i wyciągom z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego w postępowaniu cywilnym prowadzonym wobec konsumenta. Nadto, na przedłożonej przez stronę powodową polisie nr (...) nie widnieje podpis pozwanej. Na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach Sąd był zatem w stanie ustalić jedynie, że został sporządzony dokument ubezpieczenia zgodnie z którym Spółka (...) sp. z o.o. w G. miała być ubezpieczona w (...) S.A. z siedzibą w S. w okresie od 20 kwietnia 2010 r. do dnia 20 kwietnia 2011 r., jak również, że w dniu 21 marca 2012 r. sporządzono ostateczne wezwanie pozwanej do zapłaty kwoty 649,64 zł na rzecz strony powodowej. Na marginesie już tylko wskazać należy, że nie przedłożono dowodu nadania pisma z dnia 21 marca 2012 r., nie mówiąc o dowodzie jego doręczenia pozwanej, w celu wykazania dojścia do jej wiadomości oświadczenia strony powodowej w nim zawartego. Polisa nie jest podpisana przez pozwaną, jak również z dokumentów przedłożonych przez pozwaną wynika, że w tym okres, kiedy polisa została sporządzona nie była ona już pracownikiem spółki. Tym samym, w ocenie Sądu, strona powodowa nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie istnienia zadłużenia pozwanej. Mając powyższe na uwadze na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w wyroku. Zarządzenie: (...) . odnotować w Rep.;
2. odpis uzasadnienia doręczyć zgodnie z wnioskiem;
3. kal. 14 dni.