Sad powszechny, I C 1602/13

Sygn. akt: I C 1602/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 października 2013 r. Sąd Rejonowy w Opolu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Rafał Ratajczak Protokolant: st. sekr. sądowy Sylwia Kluczny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. w O. sprawy z powództwa J. F. przeciwko M. P. o zapłatę I. odrzuca pozew co do kwoty 899,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 01.12.2007 r. do dnia zapłaty; II. oddala powództwo w pozostałym zakresie. Sygn. akt I C 1602/13 UZASADNIENIE Powód J. F. wniósł o zasądzenie od pozwanej M. P. kwoty 3.399,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od kwoty 1.500,00 zł od dnia 08.11.2007 r., od kwoty 1.000,00 zł od dnia 04.01.2008 r. oraz od kwoty 899,00 zł od dnia 01.12.2007 r. W uzasadnieniu wskazał, że pozwana wynajęła mieszkanie za czynsz w wysokości 1.000,00 zł, zaś on przelał jej pieniądze w kwocie 1.500,00 zł. Okazało się jednak, że pozwana nie posiada już tych pieniędzy aby zapłacić czynsz i nie chciała się przyznać na co je wydała. W takiej sytuacji zwróciła się do powoda o zaciągnięcie kredytu w Euro P. , przy czym z pożyczonej kwoty powód przekazał pozwanej 1.000,00 zł na zapłatę czynszu. Ponadto w trakcie wynajmowania lokalu pozwana namówiła go na zakup mebli, m. in. kanapy (...) , którą pozwana zabrała do konkubenta. Pozwana w piśmie z dnia 26.08.2013 r. wniosła o oddalenie powództwa wskazując, iż sprawy o zapłatę pomiędzy stronami już się toczyły. Podkreśliła, że strony były małżeństwem i nie dokonały podziału majątku dorobkowego. Na rozprawie w dniu 24.09.2013 r. powód sprecyzował, że część dochodzonej przezeń kwoty, w wysokości 899,00 zł, to równowartość ceny zakupu kanapy (...) . Sąd ustalił następujący stan faktyczny J. F. i M. P. byli małżeństwem w okresie od 25.06.2005 r. do 17.12.2008 r. Nie znosili wspólności ustawowej, nie mieli rozdzielności majątkowej. Jest to okoliczność bezsporna. M. P. , wówczas F. , wynajęła lokal mieszkalny w O. , przy ul. (...) , gdzie mieszkała wraz z ich wspólnym synem. Najem trwał jeden miesiąc. J. F. mieszkał wówczas w domu położonym w P. , gdyż pracował w J. , mieszkał w lokalu na Koszyka w O. przez 4 dni. W dniu 08.11.2007 r. J. F. przelał na rachunek M. P. kwotę 1.500,00 zł. Kwotę tą M. P. wydatkowała na spłatę wspólnych kredytów zaciągniętych w trakcie trwania małżeństwa oraz na utrzymanie dziecka. W dniu 28.12.2007 r. J. F. zaciągnął pożyczkę gotówkową w Euro P. w wysokości 1.500,00 zł, z której to kwoty przekazał 1.000,00 zł M. P. i suma ta pokryła koszt czynszu najmu lokalu na Koszyka w O. . Dowód: ⚫ wyciąg z rachunku bankowego, k. 6 akt; ⚫ umowa pożyczki wraz z karta spłat, k. 9 – 10 akt; ⚫ zeznania powoda J. F. , k. 42 akt; ⚫ zeznania pozwanej M. P. , k. 42 – 43 akt. Wyrokiem z dnia 10.07.2012 r., sygn. akt I C 225/12, Sąd Rejonowy w Kluczborku oddalił powództwo J. F. przeciwko M. P. o zapłatę kwoty 899,00 zł tytułem zwrotu kosztów zakupu kanapy (...) . Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 01.08.2012 r. Postanowieniem z dnia 19.11.2012 r., sygn. akt I C 882/12, Sąd Rejonowy w Kluczborku odrzucił pozew J. F. przeciwko M. P. o zapłatę kwoty 899,00 zł tytułem zwrotu kosztów zakupu kanapy (...) , z uwagi na stan powagi rzeczy osądzonej. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 04.12.2012 r. Dowód: ⚫ akta SR w Kluczborku, sygn. akt I C 225/12; ⚫ akta SR w Kluczborku, sygn. akt I C 882/

1. Sąd zważył, co następuje: Powództwo należało odrzucić co do kwoty 899,00 zł wraz z odsetkami od dnia 01.12.2007 r., zaś w dalszym zakresie oddalić. Zgodnie z art. 199 § 1 ust. 2 k.p.c. , sąd odrzuci pozew jeśli o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami sprawa została już prawomocnie osądzona. W niniejszej sprawie dotyczyło to żądania przez powoda od pozwanej zwrotu kwoty 899,00 zł tytułem sumy wydatkowanej na zakup kanapy (...) , która to sprawa została prawomocnie rozstrzygnięta przez Sąd Rejonowy w Kluczborku w sprawie I C 225/
2. Dlatego też orzeczono jak w pkt. I. wyroku. W pozostałym zakresie powództwo należało oddalić. Na wstępie wskazać należy, iż wobec faktu nieprzeprowadzenia do chwili obecnej pomiędzy stronami podziału majątku dorobkowego, nie było zdaniem sądu przeszkód do prowadzenia niniejszego procesu ( art. 618 § 2 w zw. z art. 567 § 3 k.p.c. ). Pozwana nie zaprzeczyła, aby otrzymała od powoda wymienione w pozwie kwoty 1.500,00 zł oraz 1.000,00 zł, przy czym co do tej drugiej sumy strony zgodnie stwierdziły, że przeznaczona ona została na pokrycie należności z tytułu czynszu najmu za lokal położony w O. , przy ul. (...) . W lokalu tym zamieszkiwała przez miesiąc pozwana wraz z synem stron, przy czym strony były wówczas małżeństwem, zaś powód mieszkał w P. z uwagi na konieczność dojazdów do pracy w J. . Co do kwoty 1.500,00 zł pozwana zeznała, iż została ona przeznaczona na spłatę wspólnie zaciągniętych wcześniej kredytów oraz na utrzymanie dziecka. Powód temu zaprzeczył, jednakże wbrew obowiązkowi określonemu w art. 6 k.c. nie wskazał, ani tym bardziej nie wykazał, na co suma ta miała zostać przeznaczona. Mając na uwadze powyższe sąd uznał, iż powód nie mógł domagać się od pozwanej zwrotu którejkolwiek z tych sum. Przede wszystkim wskazać należy, iż wydatkowanie wspólnych pieniędzy w trakcie trwania małżeństwa na cele związane z utrzymaniem rodziny jest obowiązkiem obojga małżonków (por. art. 27 k.r.o. ). Odmiennie przedstawia się sytuacja jedynie w przypadku wykazania, iż którykolwiek z małżonków trwonił wspólny majątek na własne potrzeby, niezwiązane z utrzymaniem rodziny, lub przeznaczył go na potrzeby związane z majątkiem osobistym lub cudzym, przy czym powód okoliczności takich w żaden sposób nie wykazał. Podkreślić przy tym trzeba, iż nie wystarczy w tym zakresie subiektywne przekonanie powoda, iż określone wydatki nie były uzasadnione z punktu widzenia utrzymania rodziny, konieczne jest wykazanie stosownymi dowodami że istotnie tak było. Skoro zatem 1.000,00 zł zostało przeznaczone na czynsz za lokal w którym zamieszkiwała żona i dziecko powoda, zaś kwota 1.500,00 zł na spłatę wspólnie zaciągniętych wcześniej zobowiązań oraz utrzymanie dziecka, powództwo w tym zakresie należało oddalić. W takim stanie sprawy orzeczono jak w pkt. II. wyroku.