Sad powszechny, II AKz 394/13

Sygn. akt II AKz 394/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2013 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Janusz Jaromin Sędziowie: SA Bogumiła Metecka-Draus (spr.) SO del. do SA Małgorzata Puczko Protokolant: st. sekr. sądowy Jorella Atraszkiewicz przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Christophera Świerka po rozpoznaniu w sprawie D. H. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 21 czerwca 2013 r., sygn. akt III K 40/13 w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia:

1. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy,
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. W. kwotę 147, 60 zł (sto czterdzieści siedem i 60/100 złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 9 października 2012r. skazany D. H. wystąpił o wydane wyroku łącznego i połączenie kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami: III K 94/10 Sądu Okręgowego w Szczecinie, VI K 498/06 Sądu Rejonowego w Szczecinie oraz XIV K 858/06 Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie. W rozpoznaniu wniosku Sąd Okręgowy w Szczecinie, postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013r., sygn. III K 227/12 umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego, wobec stwierdzenia, iż brak jest podstaw do jego wydania. Wszystkie czyny, za jakie D. H. został skazany w sprawie III K 94/10 popełnione bowiem zostały po wydaniu wyroków jednostkowych, które następnie objęte zostały wyrokiem łącznym w sprawie IV K 928/
3. Na powyższe postanowienie zażalenia wywiedli: skazany i jego obrońca. D. H. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wydanie wyroku łącznego zgodnie z jego wnioskiem, obejmującego wyroki: XIV K 858/06, VI K 498/06, III K 94/10, a nadto w sytuacji, gdyby Sąd II instancji (podobnie jak Sąd I instancji) uznał bezprzedmiotowość w/w zarzutu, o wydanie wyroku łącznego, obejmującego rozstrzygnięcia: XIV K 858/06, VI K 498/
4. Natomiast obrońca skazanego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania celem wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Nadto o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. W ich rozpoznaniu Sąd Apelacyjny w Szczecinie, postanowieniem z dnia 20 lutego 2013r., sygn. II AKz 43/13, uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę skazanego D. H. o wyrok łączny przekazał do merytorycznego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Szczecinie. W toku ponownego rozpoznania Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2013r., sygn. akt III K 40/13 postępowanie karne w przedmiocie wydania wyroku łącznego na podstawie art. 572 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k. umorzył; oraz zasądził wynagrodzenie obrońcy z urzędu i zwolnił skazanego od uiszczenia kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 26 września 2013 r., Sąd Apelacyjny w Szczecinie pozostawił bez rozpoznania środek odwoławczy wniesiony od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 21 czerwca 2013 r. Postanowieniem z dnia 25 października 2013 r., Sąd Okręgowy w Szczecinie przywrócił termin do wniesienia zażalenia. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca skazanego, który wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił: - na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 85 k.k. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej co do kary pozbawienia wolności wynikających z wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 8 czerwca 2006 r., VI K 498/06 oraz wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 27 lipca 2006 r., XIV K 858/06, - na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisu postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie a. art. 575 § 1 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy w niniejszej sprawie po wydaniu wyroku łącznego zachodzi potrzeba wydania nowego wyroku łącznego, b. art. 572 k.p.k. poprzez wydanie przez Sąd orzeczenia w formie wyroku, w sytuacji gdy sąd winien wydać postanowienie o umorzeniu postępowania. Tak podnosząc, obrońca wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie obrońcy skazanego okazało się bezzasadne. Kontrola odwoławcza przeprowadzona przez tut. Sąd prowadzi do wniosku, że poczynione przez sąd ustalenia faktyczno - prawne są słuszne. Przede wszystkim rację ma sąd a quo stwierdzając, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione warunki do zastosowania art. 575 § 1 k.p.k. Tutejszy sąd stoi na stanowisku, iż art. 575 § 1 k.p.k. dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy po wydaniu wyroku łącznego zapadnie kolejny wyrok obejmujący karę, która podlega połączeniu w myśl art. 85 k.k. W przedmiotowej sprawie bezspornie z taką sytuacją nie mamy do czynienia, albowiem jak wynika z akt sprawy, w tym karty karnej skazanego, po wydaniu wobec skazanego przez Sąd Rejonowy w Szczecinie w dniu 18 czerwca 2012 r. wyroku łącznego, zapadł co prawda wobec niego nowy wyrok III K 94/10 Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 17 lutego 2012 r. aczkolwiek nie pozostaje on w zbiegu do wcześniejszych wyroków, albowiem daty popełniania czynów z tego wyroku są już po dacie tych wcześniejszych wyroków. Wyrokowi łącznemu bezspornie przysługuje cecha prawomocności. Traci on moc tylko wtedy, gdy ujawni się potrzeba wydania kolejnego wyroku łącznego, a więc gdy ujawni się skazanie, które podlega połączeniu z karami już objętymi wyrokiem łącznym - z chwilą wydania nowego wyroku łącznego ( art. 575 § 1 k.p.k. ), albo w razie uchylenia lub zmiany jednego z wyroków, z których kary wyrokiem łącznym zostały objęte (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 11 maja 2009 r., sygn. akt II AKa 58/09).W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z żadną z opisanych wyżej sytuacji. Prawomocne zakończenie postępowania o wydanie wyroku łącznego obejmującego kary orzeczone prawomocnymi wyrokami stanowi - przy braku podstaw do zastosowania art. 575 k.p.k. - negatywną przesłankę procesową w postaci stanu rzeczy osądzonej (res iudicata) i wyklucza ponowne rozstrzyganie o połączeniu tych kar, winno zatem skutkować umorzeniem w tej części postępowania karnego, zgodnie z nakazem określonym w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 czerwca 2005 r., sygn. akt III KK 70/2005), co też zasadnie uczynił sąd pierwszej instancji. Jednocześnie wobec braku przesłanki wymienionej w przepisie art. 575 § 1 k.p.k. , sąd orzekający w przedmiocie wydania wyroku łącznego w sytuacji, gdy już uprzednio zapadł prawomocny wyrok łączny, nie jest władny z uwagi na treść przepisu art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. wzruszyć tego rozstrzygnięcia, nawet wówczas gdy stwierdzi, że jest ono błędne z uwagi na możliwość innego orzeczenia, skoro nie jest to tryb ewentualnego konwalidowania takiego orzeczenia. Na koniec wskazać należy, iż faktycznie sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 572 k.p.k. , albowiem wydał wyrok zamiast postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego, aczkolwiek naruszenie to nie ma znaczenia dla treści orzeczenia i wyniku obecnego postępowania. W tej też sytuacji, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych przez obrońcę skazanego w zażaleniu, Sąd Apelacyjny postanowił, jak na wstępie i utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Orzeczenie o wynagrodzeniu za obronę z urzędu znajduje swoje uzasadnienie w przepisie par. 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (…) – Dz. U. nr 163, poz. 1348 z późn. zmianami.