Sad powszechny, I C 297/13

Sygn. akt I C 297/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 września 2013 roku Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Damian Czajka Protokolant: Karolina Nesterewicz po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 roku w Kłodzku na rozprawie sprawy z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych w W. przeciwko D. B. , A. K. , J. K. o opróżnienie lokalu mieszkalnego oddala powództwo. Sygnatura akt I C 297/13 UZASADNIENIE Powodowa Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział we W. wniosła o nakazanie pozwanym D. B. , A. K. i J. B. , aby opuścili, opróżnili i wydali jej lokal mieszkalny położony w S. G. (...) oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając żądanie powódka wskazała, że przedmiotowy lokal najmowała babcia pozwanego D. B. , S. B. . Po jej śmierci mieszkanie pozostaje w posiadaniu pozwanych, którzy nie legitymują się żadnym tytułem prawnym do lokalu. Wezwani do wydani lokalu pozwani nie spełnili swojego obowiązku. Pozwani wnosząc o oddalenie powództwa zarzucili, że przysługuje im tytuł prawny do lokalu, jaki stanowi konkludentnie zawarta po śmierci S. B. umowa najmu. Potwierdzeniem tej okoliczności jest wpisanie na listę najemców w miejsce S. D. oraz przyjmowanie od niego przez szereg lat opłat czynszowych, bez wskazania na odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu. Nad to, S. B. zobowiązana była względem D. B. do świadczeń alimentacyjnych, mimo braku orzeczenia sądu, co kwalifikuje go na wstąpienia w stosunek najmu po śmierci najemcy, w świetle regulacji art. 691 k.c. Sąd ustalił: Na podstawie decyzji o przydziale lokalu z 30 stycznia 1993 r. S. B. była najemcą, należącego do powodowej Agencji Nieruchomości Rolnych, lokalu mieszkalnego położonego w S. D. (...) . Od 1997 r. w lokalu zamieszkał także jej wnuk D. B. . S. B. zmarła (...) r. W dacie jej śmierci pozwany utrzymywał się z wynagrodzenia za pracę. Od 2010 r. w sporny lokalu zamieszkała A. K. oraz urodzony (...) syn pozwanych J. B. . Dowód: - wypis i wyrys (k. 3), - KW (...) (k. 4-12), - decyzja z 30..1.1993 r. (k. 13), - odpis aktu zgonu (k. 14), - odpis aktu urodzenia (k. 30), - zeznania pozwanych (k. 69-70). Po śmierci babci D. B. kontaktował się w sprawie lokalu z osobą zarządzającą nieruchomość ze strony powodowej Agencji E. B. , która stwierdziła, że wszystko jest załatwione i, że przedstawi mu do podpisana przygotowane w tym celu dokumenty. Po tym czasie, do 2012 r. strona powodowa nie kwestionowała legitymacji pozwanego do zajmowania lokalu, przyjmując wpłacany w tym okresie czynsz. Również w dokumentacji na sporządzonej liście najemców wpisano w miejsce S. B. , D. B. . Adnotację tą uczyniła E. B. . Po interwencji pisemnej M. M. , w maju 2012 r., zajmująca się zasobem mieszkaniowym strony powodowej W. T. po wizycie w miejscu zamieszkania pozwanych oraz zapoznaniu się z dokumentacją lokalu, stwierdziła, że pozwani nie mają tytułu do jego zajmowania. Od tego czasu sformułowano wobec pozwanego pismo wskazujące, że za korzystanie z lokalu winien jest zapłacić odszkodowanie. Dowód: - zeznania świadka W. T. (k. 68-69), - zeznania pozwanego (k. 69), - zawiadomienie o zmianie opłat (k. 36, 40), - wykaz najemców (k. 41), - zaświadczenie z 6.05.2013 r. (k. 43), - pismo M. M. (k. 54). Pismem z 23 lipca 2012 r. strona powodowa wezwała pozwanego D. B. do opuszczenia i wydania spornego lokalu. Pozwany odmówił wydania pismem z 31 sierpnia 2012 r. Dowód: - pisma stron (k.15-16). Po śmierci babci D. B. poczynił w zajmowanym lokalu szereg nakładów, m.in. wymienił okna i drzwi, instalację c.o. położył panele podłogowe, pomalował ściany pomieszczeń. Dowód: - zeznania pozwanego (k. 69), - umowa na wykonanie stolarki okiennej (k. 37). Sąd ustalił: Opisany wyżej stan faktyczny sporu Sad ustalił w oparciu przedstawione przez strony dowody w postaci dokumentów oraz zeznania świadka W. T. , a także pozwanych, które nie były kwestionowane. W ocenie Sądu powództwo nie jest zasadne, bowiem pozwany posiada tytuł prawny do zajmowania lokalu w postaci umowy najmu, w kształcie jaki poprzednio przysługiwał jego babce S. B. , choć nie w oparciu o regulację art. 691 k.c. Pozwany nie jest w kręgu osób kwalifikowanych wspomnianym przepisem do wstąpienia w stosunek najmu po zmarłym najemcy, ani też osobą uprawnioną do alimentów; skoro jak sam powołał, utrzymywał się samodzielnie z wynagrodzenia za pracę, pomagając finansowo S. B. . Brak możliwości wstąpienia w stosunek najmu na zasadzie art. 691 k.c. nie wyklucza jednak zawiązania umowy w sposób konkludentny. Nie stoją temu na przeszkodzie regulacje powołanej przez stronę powodową ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, które w odniesieniu do stosunku najmu odsyłają do unormowań ogólnych, zawartych w Kodeksie cywilnym . Jako, że dla umowy najmu nie jest zastrzeżona pod rygorem nieważności szczególna forma prawna, możne ona zostać zawarta nawet w sposób dorozumiany. Sytuacja taka zdaniem Sądu miała miejsce w okolicznościach sporu. Świadczy o tym zachowanie pozwanego D. B. oraz powódki, za którą do 2012 r. działała E. B. . Nie ma powodów, aby odmówić pozwanemu wiary kiedy wskazuje, na podjęcie po śmierci S. B. rozmów z osobą odpowiedzialną w powodowej Agencji za najem lokali oraz na oświadczenie z jej strony, że sprawa jest pomyślnie załatwiona i należy jedynie podpisać dokumenty. Poza zeznaniami pozwanego świadczą o tym naliczenia czynszowe przez dziesięcioletni okres, w którym status D. B. jako najemcy nie był kwestionowany, oraz odręczna adnotacja (jej pochodzenie potwierdziła świadek W. T. ) E. B. o zmianie osoby najemcy. Przez cały ten okres tj. od śmierci babki w (...) r. do chwili interwencji M. M. strona powodowa pobierała od pozwanego czynsz. Również, zatrudniona na stanowisku administratora w 2012 r. świadek W. T. dopiero po analizie dokumentacji i wizycie na miejscu, odmówiła pozwanemu cechy najemcy lokalu, co znalazło formalny wyraz w żądaniu zapłaty za bezumowne korzystanie z lokalu i w późniejszym czasie jego wydania. O przekonaniu o istnieniu stosunku najmu po stronie pozwanego świadczy również fakt poniesienia nakładów na lokal przez D. B. . W ten sposób zachowuje się zazwyczaj osoba uprawniona do rzeczy. Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że pozwanego D. B. łączy z powodową Agencją stosunek najmu przedmiotowego lokalu; stąd powództwo o nakazanie jego wydania należało oddalić.