Sad powszechny, I Ca 28/13

(1)o wznowienie postępowania w sprawie I Ca 366/11 z wniosku J. P.

(2)z udziałem W. W. , E. G. , Z. W. , S. W.

(1), F. P. , J. P.

(1), K. P. , J. Ć. , J. R. , A. K. , J. J.

(1), H. W. , S. W.

(2), Z. J. o zasiedzenie postanawia: I. odrzucić skargę; II. zasądzić od J. P.

(1)na rzecz J. P.

(2)kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt I Ca 28/13 UZASADNIENIE W dniu 10 grudnia 2012r. J. P.

(1)złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Biłgoraju z dnia 20 czerwca 2011r. w sprawie I Ns 597/10. Pomimo wezwania do wskazania podstawy prawnej wznowienia, J. P.

(1)nie wskazał takiej podstawy (zarządzenie – k. 11, pismo procesowe skarżącego – k.13 – 13v.). Wnioskodawca J. P.

(2)wnosił o oddalenie skargi (k. 123v.), natomiast uczestnicy postępowania nie zajęli stanowiska w tej sprawie. Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje: Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2011r. Sąd Rejonowy w Biłgoraju stwierdził, że z dniem 5 listopada 2001r. J. P.

(2)s. J. i K. oraz F. P. s. J. i K. nabyli przez zasiedzenie na współwłasność po ½ części działkę (...) , ark. m. nr 1, o pow. 0,4349 ha, położoną w R. (...) , gminy B. . Apelacja uczestnika postępowania J. P.

(1)od tego postanowienia została oddalona przez Sąd Okręgowy w Zamościu postanowieniem z dnia 24 listopada 2011r. w sprawie I Ca 366/11. Właściwy do rozpoznania skargi jest więc Sąd Okręgowy w Zamościu, stosownie do art. 405 k.p.c. W pierwszej kolejności Sąd bada czy skarga jest wniesiona w przypisanym terminie, czy jest dopuszczalna lub oparta na ustawowej podstawie – art. 410 § 1 k.p.c. Skarżący nie podnosi okoliczności z art. 401 k.p.c. (nieważność postępowania), art. 401 1 k.p.c. (niekonstytucyjność aktu normatywnego będącego podstawą orzeczenia), art. 404 k.p.c. (z powodu przestępstwa), ani podstaw z art. 403 § 1 i 3 k.p.c. J. P.

(1)w uzasadnieniu skargi wywodzi, że w dniu 17 września 2012r. w Urzędzie Gminy w B. odnalazł dokumenty dotyczące budowy drogi, z których wynika, że droga była robiona w 1997r., po śmieci A. M. . Z tego wnioskuje, że zeznania uczestników i świadków, z których wynikało, iż A. M. zezwolił, by z jego działki zepchnąć piach na drogę nie były zgodne z prawdą, podważając ich wiarygodność (k. 4). W tym kontekście należy uznać, że skarżący powołuje się na podstawę wznowienia przewidzianą w art. 403 § 2 k.p.c. – wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Możliwość wznowienia postępowania na podstawie art. 403 §2 k.p.c. jest uzależniona od zaistnienia łącznie trzech przesłanek: 1) wykrycie po uprawomocnieniu się orzeczenia nowych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które istniały w toku postępowania, ale nie zostały w nim powołane; 2) możliwości ich wpływu na wynik sprawy; 3) niemożności skorzystania z nich przez stronę w poprzednim postępowaniu. W przedmiotowej sprawie nawet przyjmując, że dokumenty dotyczące budowy drogi w R. (...) , które złożył J. P.

(1)przy piśmie z dnia 18 listopada 2013r. zostały przez niego wykryte po uprawomocnieniu się postanowienia merytorycznego, to należy stwierdzić, że nie zostały spełnione kolejne dwie przesłanki z art. 403 § 2 k.p.c. Niemożność skorzystania w poprzednim postępowaniu z określonych okoliczności lub środków dowodowych nie zachodzi, gdy istniała obiektywna możliwość powołania ich w tym postępowaniu, a tylko na skutek opieszałości, zaniedbania, czy błędnej oceny potrzeby ich powołania, strona tego nie uczyniła (tak post. SN z dnia 10 lutego 2006r., I PZ 33/05, LEX nr 2278). Niewiedza o środkach dowodowych musi wynikać z przyczyn obiektywnych, a nie z zaniechania strony postępowania (zob. post. SN z dnia 16 stycznia 2013r., II CZ 155/12, LEX nr 1293747 oraz post. SN z dnia 12 września 2007r., I CZ 105/07, LEX nr 1157537). J. P.

(1)w toku postępowania w sprawie I Ns 597/10 był reprezentowany przez adwokata z wyboru, zarówno przed Sądem I instancji, jak też w toku postępowania apelacyjnego. Postępowanie trwało cztery lata. Skarżący składał szereg dokumentów, w tym również otrzymanych z innych urzędów (k. 288 – 316). Jeżeli miał wątpliwości co do czasu budowy drogi w kontekście zeznań świadków, mógł żądać dokumentów w tym przedmiocie od odpowiednich organów, wnioskować o żądanie ich przez Sąd ewentualnie zaprzeczać okolicznościom podawanym przez świadków za pomocą innych dowodów. Nie została więc spełniona przesłanka w postaci niemożności skorzystania z obecnie zaoferowanych dowodów w poprzednim postępowaniu. Nadto nie można przyjąć, że dokumenty złożone obecnie przez skarżącego mogły wpłynąć na wynik sprawy. Droga, do której przylega działka nr (...) , a uprzednio w ewidencji cała działka oznaczona numerem (...) , jest oznaczona numerem (...) , dawniej jako całość nr (...) (wyrysy – k. 5, 90, 185). Z dokumentów złożonych obecnie przez skarżącego wynika, że dotyczą one modernizacji drogi gminnej nr (...) (k. 87 – 91). Nie wynika z nich, aby modernizacja dotyczyła drogi nr (...) . Nadto z zeznań świadków, do których odnosi się J. P.

(1)w skardze, jak też z uzasadnienia skargi (k. 3) wypływa wniosek, że ziemia była zepchnięta z areału użytkowanego przez A. M. , a więc z działki nr (...) . Tak też zeznał świadek S. P. – ojciec skarżącego (k. 574). Z działki oznaczonej nr (...) ziemia nie była zepchnięta na drogę, dlatego między działkami nr (...) powstała skarpa (mapa – k. 50). Czas, w którym z działki nie będącej przedmiotem zasiedzenia, zepchnięta była ziemia, nie jest istotny dla oceny ciągłego samoistnego posiadania działki sąsiedniej – nr (...) . Sąd stwierdzając zasiedzenie miał na uwadze szereg innych dowodów, nie tylko zeznania świadków. Zaoferowane jako załączniki w ślad za skargą dokumenty nie są więc dowodami, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, wobec niespełnienia dwóch przesłanek (z trzech, których zaistnienie powinno być łączne) z art. 403 § 2 k.p.c. na mocy art. 410 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy odrzucił skargę. Orzeczenie o kosztach postępowania ma podstawę prawną w art. 520 § 3 kpc , z uwagi na wynik postępowania.