Sad powszechny, IV Ka 123/13

Sygnatura akt IV Ka 123/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 marca 2013 roku. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Ewa Rusin (spr.) Sędziowie : SO Waldemar Majka SO Elżbieta Marcinkowska Protokolant : Agnieszka Kaczmarek przy udziale Andrzeja Mazurkiewicza Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2013 roku sprawy skazanego Ł. Z. o wyrok łączny na skutek apelacji wniesionej przez skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 19 grudnia 2012 roku, sygnatura akt VI K 590/12 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację skazanego za oczywiście bezzasadną; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. S. z Kancelarii Adwokackiej w Ś. 147,60 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia skazanego od ponoszenia wydatków sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa. Sygn.akt IV Ka 123 / 13 UZASADNIENIE Skazany Ł. Z. złożył wniosek o wydanie wyroku łącznego ( z zastosowaniem pełnej absorpcji kar), obejmującego orzeczone wobec niego prawomocnie kary pozbawienia wolności, orzeczone wyrokami: I. Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 24 października 2006 r., sygn. akt II K 397/06 za czyny: - z art.279§1 k.k. popełniony w dniu 20 lutego 2006 roku na karę 1 roku pozbawienia wolności, - z art.278§1 k.k. popełniony w lutym 2006 roku na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, które to kary połączono i wymierzono karę łączną 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności; II. Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. akt II K 399/06 za czyn z art.280§1 k.k. i art.157§2 k.k. i atr.275 §1 k.k. w zw. z art.11§2 k.k. popełniony w nocy z 12 na 13 maja 2006 r. na karę 2 lat pozbawienia wolności; III. Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II K 211/10 za czyny z art.279§1 k.k. w zw. z art.64§1 k.k. popełnione w dniu 11 listopada 2009 roku – przy zastosowaniu art.91§1 k.k. , na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; IV. Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 5 października 2010 roku, sygn. akt II K 1102/10 za czyny: - z art.226§1 k.k. popełniony w nocy z 21 na 22 maja 2010 r. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; - z art.224§2 k.k. w zw. z art.64§1 k.k. popełniony w nocy z 21 na 22 maja 2010 r. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, które to kary połączono i wymierzono karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; V. Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II K 367/11 za czyn y: - z art.158§1 k.k. i art.57§1 k.k. w zw. z art.11§2 k.k. i w zw. z art.64§1 k.k. popełniony w dniu 1 lutego 2011 roku na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności; - z art.288§1 k.k. w zw. z art.64§1 k.k. popełniony w dniu 1 lutego 2011 roku na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, które to kary połączono i wymierzono karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności; VI. Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 19 grudnia 2011 r., sygn. akt VI K 870/11 za czyn z art.242§1 k.k. popełniony w dniu 15 czerwca 2011 roku na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy w Kłodzku wyrokiem łącznym z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt VI K 590/12 orzekł, co następuje: I. na podstawie atr.569 §1 k.p.k. w zw. z art.85 k.k. i art.86§1 k.k. połączył skazanemu Ł. Z. kary pozbawienia wolności orzeczone w wyrokach opisanych w pkt. I i II części wstępnej wyroku i wymierzył mu karę łączną 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art.569§1 k.p.k. w zw. z art.85 k.k. i art.86§1 k.k. połączył skazanemu Ł. Z. kary pozbawienia wolności orzeczone w wyrokach opisanych w pkt. V i VI części wstępnej wyroku i wymierzył mu karę łączną 1 roku pozbawienia wolności; III. pozostałe orzeczenia nie objęte wyrokiem łącznym a dotyczące skazanego Ł. Z. pozostawił do odrębnego wykonania; IV. na podstawie art.63§1 k.k. w zw. z art.577 k.p.k. na poczet orzeczonej w pkt. I części dyspozytywnej wyroku kary łącznej 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności zaliczył skazanemu okres od dnia 23.02.2006 r. do dnia 24.02.2006 r., od dnia 3.02.2011 r. do dnia 15.06.2011 r. i od dnia 4.10.2011 r. do dnia 24.09.2010 r., od dnia 13.05.2006 r. do dnia 2.02.2007 r. i od dnia 29.05.2007 r. do dnia 20.09.2007 r.; V. na podstawie art.572 k.p.k. umorzył postępowanie w zakresie dotyczącym wydania wyroku łącznego co do wyroków opisanych w pkt. III i IV części wstępnej wyroku; VI. zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów sądowych, wydatki poniesione w sprawie zaliczając na rachunek Skarbu Państwa. Wyrok ten w całości zaskarżył skazany. Apelujący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

1. w zakresie pkt-u I jego dyspozycji obrazę prawa materialnego art. 82 kk przez nieprawidłowe zaliczenie na poczet kary łącznej okresu części odbytej kary w sprawie SR w Dzierżoniowie z dnia 16.11.2006r. sygn. akt II K 399/06, która to została odbyta w całości po pomyślnym okresie próby w ramach warunkowego przedterminowego zwolnienia,
2. w zakresie pkt-u II jego dyspozycji rażąco niewspółmierną surowość orzeczonej kary łącznej, wynikającą z niezastosowania przy łączeniu kar pełnej absorpcji oraz nieuwzględnienia, że zachowanie skazanego podczas odbywanej kary jest wręcz „ wzorcowe”, bo skazany nie należy do subkultury więziennej, pracuje społecznie, jest nagradzany, więc stosowanie zasady absorpcji nie jest żadnym jego żądaniem a wręcz powinnością i formą nagrody. Apelujący w oparciu o tak sformułowane zarzuty domagał się zmiany zaskarżonego wyroku przez: -. - zaliczenie na poczet kary łącznej jak w pkt. I dyspozycji całości odbytej kary w sprawie SR w Dzierżoniowie z dnia 16.11.2006r. sygn. akt II K 399/06, - połączenie kar w pkt. II dyspozycji z zastosowaniem zasady absorpcji i wymierzenia kary łącznej w wymiarze 10-ciu miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy zważył co następuje; Apelacja jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Trafnie Sąd I instancji ustalił warunki dla połączenia poszczególnych kar pozbawienia wolności w dwa realne zbiegi przestępstw i prawidłowo te kary połączył, stosując zasadę pośrednią tj. asperacji. Uzasadnienie wymiaru obu kar łącznych pozostaje równie prawidłowym, określa ono górne i dolne granice możliwych kar łącznych. Czytelnie wskazał Sąd Rejonowy na przyjęte okoliczności wymiaru obu kar łącznych tj. głównie uprzednią wielokrotną karalność sądową skazanego, jego niepoprawność, powrót na drogę przestępstw i to skierowanych przeciwko różnym dobrom chronionym prawem, dowodzący nieskuteczności poprzednio wykonanych kar o charakterze bezwzględnym oraz raczej przeciętną opinię z zakładu karnego. Suma tych okoliczności przemawiałaby więc za kumulacją kar, a nie ich asperacją. Gdyby Sąd I instancji wymierzył surowsze kary łączne, to takie orzeczenie także spotkałoby się z aprobatą Sądu Odwoławczego. Nie tylko z tych powodów bezpodstawnym okazał się zarzut skazanego dotyczący rażącej niewspółmiernie surowości kary łącznej jak w pkt. II dyspozycji, wynikającej z niezastosowania przy łączeniu kar zasady absorpcji. Wbrew twierdzeniom apelacji Sąd I instancji dostrzegł zauważalną pozytywną zmianę zachowania skazanego w ostatnim czasie ( k. 4 motywów Sądu Rejonowego), co słusznie przyczyniło się do odstąpienia od całkowitej kumulacji kar. Myli się jednak skazany, bezkrytycznie oceniając swe zachowanie podczas odbywanej kary za „ wzorcowe”, wszak z opinii Zakładu Karnego w K. ( k. 34 akt) jednoznacznie wynika, że w okresie izolacji penitencjarnej od 4.02.2011r. skazany m. in. był kilkakrotnie karany dyscyplinarnie, głównie za lekceważenie obowiązków pracy, a w dniu 15.06.2011r. dokonał ucieczki z zatrudnienia zewnętrznego w systemie bez konwojenta, zaś ostateczną prognozę penitencjarną ocenia się jako umiarkowaną. Nie sposób zgodzić się także z wnioskiem końcowym apelacji co do obniżenia omawianej kary łącznej do 10-ciu miesięcy pozbawienia wolności, bo zdaniem skazanego kara łączna roku pozbawienia wolności jest niewspółmiernie surowa. Przecież suma kar jednostkowych za łącznie 3 czyny przeciwko różnym dobrom chronionym ustawą ( w tym dwa w warunkach recydywy specjalnej z art. 64 § 1 kk ) to 1 rok i 4 miesiące pozbawienia wolności, zaś jak wskazano wyżej, skazany na pełną absorpcję nie zasługuje. Zupełnie niezasadnym okazał się również zarzut I-y apelacji, który najwyraźniej wynika z nieznajomości przepisu ustawy. Nie negując faktu skorzystania przez skazanego z warunkowego przedterminowego zwolnienia z reszty kary w sprawie pod sygn. akt sygn. akt II K 399/06 SR w Dzierżoniowie z dnia 16.11.2006r.( k. 37v.) należy wskazać, iż w myśl art. 82 § 2 kk w wypadku objęcia wyrokiem łącznym kary, z której odbywania skazany został warunkowo zwolniony, na poczet orzeczonej kary łącznej zalicza się jedynie okres faktycznego odbywania kary . Stosując się do tej zasady Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych zaliczeń na poczet pierwszej kary łącznej jak w pkt. IV dyspozycji. Zrozumiałym jest oczekiwanie skazanego złagodzenia dolegliwości skazań objętych tą karą łączną przez ich całkowitą absorpcję, ale zapomina apelujący, iż suma podlegających tu łączeniu kar jednostkowych, a orzeczonych w ramach skazań pod sygn. akt II K 397/06 i II K 399/06 SR w Dzierżoniowie to aż 3 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zatem przedmiotowa kara łączna 2-ch lat i 8-miu miesięcy stanowi wyraz znacznej absorpcji, co Sąd Rejonowy dokładnie analizował ( k. 4 motywów). Nadto zważywszy na zakresy odbytych już dotychczas kar orzeczonych oba przedmiotowymi wyrokami ( zaliczenie w pkt. IV dyspozycji), wymiar kary łącznej nie może być już niższy. Powyższe oceny w całej rozciągłości uzasadniają uznanie apelacji skazanego za oczywiście bezzasadną. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie §14 ust. 5 oraz § 19 ust.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz.U. Nr 163 poz.1348 z późn. zm. O wydatkach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kpk i art. 624 § 1 kpk uznając, iż wobec odbywania kary izolacyjnej i braku po stronie skazanego jakiegokolwiek majątku i dochodów, zasadnym jest zwolnienie skazanego od ich ponoszenia.