Sad powszechny, II AKa 218/13

(1)i B. S. co najmniej jedenastokrotnie środków odurzających w postaci ziela konopi tj. o czyny z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 91§1 k.k. IV. Działając w warunkach ciągu przestępstw: - w dniu 9 maja 2006 r. w O. udzielił nieustalonemu mężczyźnie o pseudonimie (...) znacznej ilości substancji psychotropowych w postaci 50 tabletek extasy które w rozmowie telefonicznej określano jako „dropsy”, - w dniu 16 maja 2006 r. w W. udzielił B. S. znacznej ilości środków odurzających w postaci 97 tabletek nieustalonego środka odurzającego, który w rozmowie telefonicznej określano jako „kulki”, - w dniu 17 maja 2006 r. w W. udzielił B. S. znacznej ilości substancji psychotropowych w postaci 100 tabletek extasy, tj. o czyn z art. 58 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 91§1 k.k. V. Działając w warunkach ciągu przestępstw, wbrew przepisom ustawy: - w dniu 23 kwietnia 2006 r. w miejscowości R. , rejon O. posiadał nieustalone środki odurzające, które w rozmowie telefonicznej określono jako „kiranie”, - w dniu 15 maja 2006 r. w O. posiadał nieustaloną ilość środka odurzającego w postaci amfetaminy, która w rozmowie telefonicznej określono jako „jasne”, - w dniu 10 czerwca 2006 r. w R. , rejon O. posiadał nieustaloną ilość środka odurzającego w postaci haszyszu, który w rozmowie telefonicznej określano jako „hasz”, - w dniu 16 czerwca 2006 r. w O. posiadał nieustaloną ilość substancji psychotropowej w postaci extasy, którą w rozmowie telefonicznej określono jako „krzyże”, - w nieustalonym dniu sierpnia, nie później niż 10 sierpnia 2006 r. w O. posiadał nieustalone środki odurzające, które w rozmowie telefonicznej określano jako „białe trójkąty”, - w dniu 14 sierpnia 2006 r. w okolicy miejscowości R. , rejon O. , posiadał nieustaloną ilość środków odurzających w postaci ziela konopi, które w rozmowie telefonicznej określono jako „jaranie”, - w dniu 11 września 2006 r. w O. posiadał nieustaloną ilość środka odurzającego w postaci ziela konopi, - w dniu 12 września 2006 r. w K. , rejon O. posiadał środek odurzający w postaci pół porcji amfetaminy, które w rozmowie telefonicznej określono jako „jasne”, „białko”, tj. o czyny z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 91§1 k.k. VI. Działając w warunkach ciągu przestępstw wbrew przepisom ustawy: - w dniu 27 maja 2006 r. w okolicach Ł. posiadał znaczną ilość substancji psychotropowych w postaci 50 tabletek extasy, które w rozmowie telefonicznej określał jako „kółka”, - w nieustalonym dniu 2006 r. nie później niż 27 maja 2006 r. posiadał substancje psychotropowe w postaci znacznej ilości tabletek extasy o wartości 800 złotych oraz środków odurzających w postaci ziela konopi o wartości 100 złotych, tj. o czyny z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 91§1 k.k. VII. W dniu 22 sierpnia 2006 r. w O. czynił przygotowania do podrobienia dokumentów w ten sposób, że stworzył pliki komputerowe zawierające druki zaświadczeń o zatrudnieniu i wynagrodzeniu ze skanami pieczątek firm PHU (...) , G. – Artykuły Sanitarne i Grzewcze, (...) sp. z o.o. w tym wystawione na B. S. oraz skany pieczątek i samych zaświadczeń bez pieczęci a także posiadał wydruki tych zaświadczeń, tj. o czyn z art. 270§3 k.k. Sąd Okręgowy w Ostrołęce wyrokiem z dnia 02 lipca 2013r. w sprawie sygn. akt II K 56/12 : I. Oskarżonego M. J. w ramach zarzucanych mu czynów opisanych w punktach I, II, III i IV aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie od kwietnia 2006 roku do października 2006 roku w O. , W. , B. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dopuścił się następujących zachowań: 1/ w nieustalonym dniu między 23 kwietnia 2006 roku, a 5 maja 2006 roku w W. , gmina W. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił B. S. substancji psychotropowej w postaci nie mniej niż 100 sztuk tabletek extasy (które w rozmowie telefonicznej określono jako „dropsy”) za kwotę 7 złotych za sztukę, 2/ w dniu 9 maja 2006 r. w O. udzielił nieustalonemu mężczyźnie o pseudonimie (...) substancji psychotropowej w postaci 50 tabletek extasy (które w rozmowie telefonicznej określano jako „dropsy”), 3/ w dniu 14 maja 2006 r. w W. , gmina W. działając wspólnie i w porozumieniu z M. G. udzielił B. S. nieustalonej ilości substancji psychotropowych w postaci tabletek extasy (które w rozmowie telefonicznej określono jako „kółka”) i środków odurzających w postaci ziela konopi (które w rozmowie telefonicznej określono jako „zielone”), 4/ w dniu 16 maja 2006 r. w W. , gmina W. udzielił B. S. 97 tabletek nieustalonego środka odurzającego, (który w rozmowie telefonicznej określano jako „kulki”), 5/ w dniu 19 maja 2006 r. w O. udzielił nieustalonemu mężczyźnie nieustalonych środków odurzających, (które w rozmowie telefonicznej określano jako „cukierki”), 6/ w dniu 13 czerwca 2006 r. w O. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił nieustalonemu mężczyźnie o pseudonimie (...) środka odurzającego w postaci połowy porcji ziela konopi za kwotę 18 złotych, 7/ w nieustalonym dniu czerwca lub lipca 2006 r. w B. , gmina B. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił Ł. W. środka odurzającego w postaci części porcji ziela konopi za kwotę 2 złotych, 8/ w bliżej nieustalonych dniach w okresie od kwietnia do sierpnia 2006 roku w O. i W. udzielił G. S. , M. G.

(1)i B. S. co najmniej jedenastokrotnie środków odurzających w postaci ziela konopi, 9/ w bliżej nieustalonych dniach od września 2006 roku do października 2006 roku w O. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej co najmniej trzykrotnie udzielił małoletniemu K. R. środków odurzających w postaci ziela konopi za kwotę 20 złotych za porcję, to jest czynu z art. 59 ust. 1 i art. 59 ust. 2 i art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to skazał go na podstawie z art. 59 ust. 1 i art. 59 ust. 2 i art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , wymierzając z mocy art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 2 i 3 k.k. karę 3 /trzech/ lat pozbawienia wolności oraz 60 /sześćdziesiąt/ stawek dziennych grzywny, ustalając stawkę dzienną na kwotę 10 /dziesięciu/ złotych. II. Na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego M. J. przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści osiągniętej z popełniania przestępstwa w kwocie 780 /siedemset osiemdziesiąt/ złotych. III. Oskarżonego M. J. w ramach zarzucanych mu czynów opisanych w punktach V i VI aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie od kwietnia 2006 roku do sierpnia 2006 roku w O. , R. , w okolicach Ł. , działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dopuścił się następujących zachowań: 1/ w dniu 23 kwietnia 2006 r. w R. , gmina O. wbrew przepisom ustawy, posiadał nieustalone środki odurzające, (które w rozmowie telefonicznej określono jako „kiranie”), 2/ w nieustalonym dniu 2006 r. nie później niż 27 maja 2006 r. wbrew przepisom ustawy, posiadał substancje psychotropowe w postaci tabletek extasy o wartości 800 złotych oraz środki odurzające w postaci ziela konopi o wartości 100 złotych, 3/ w dniu 27 maja 2006 r. w okolicach Ł. wbrew przepisom ustawy, posiadał substancję psychotropową w postaci 50 tabletek extasy, (które w rozmowie telefonicznej określał jako „kółka”), 4/ w dniu 10 czerwca 2006 r. w R. , gmina O. wbrew przepisom ustawy, posiadał nieustaloną ilość środka odurzającego w postaci haszyszu, (który w rozmowie telefonicznej określano jako „hasz”), 5/ w dniu 16 czerwca 2006 r. w O. wbrew przepisom ustawy, posiadał nieustaloną ilość substancji psychotropowej w postaci extasy, (którą w rozmowie telefonicznej określono jako „krzyże”), 6/ w nieustalonym dniu sierpnia, nie później niż 10 sierpnia 2006 r. w O. wbrew przepisom ustawy, posiadał nieustalone środki odurzające (które w rozmowie telefonicznej określano jako „białe trójkąty”), 7/ w dniu 14 sierpnia 2006 r. w okolicy R. , gmina O. wbrew przepisom ustawy, posiadał nieustaloną ilość środków odurzających w postaci ziela konopi, (które w rozmowie telefonicznej określono jako „jaranie”), to jest czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i za to skazał go na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. , wymierzając z mocy 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. IV. Oskarżonego M. J. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie VII i za to na podstawie art. 270 § 3 k.k. skazał go na karę 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności. X. Na podstawie 85 k.k. , art. 86 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego M. J. karę łączną w wymiarze 3 /trzech/ lat i 2 /dwóch/ miesięcy pozbawienia wolności, XIII. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu M. J. okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 7 listopada 2006 roku do 6 lutego 2007 roku. XVI. Zasądził na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty od oskarżonego M. J. kwotę 520 (pięćset dwadzieścia) złotych oraz obciążył go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 1836,07 (jeden tysiąc osiemset trzydzieści sześć złotych i siedem groszy). Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w całości na korzyść oskarżonego. Na podstawie art. 427§1 i 2 kpk oraz art. 438 pkt 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych mogący mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, a polegający na przyjęciu, iż używany w rozmowach slang językowy oskarżonego jest potwierdzeniem rozprowadzania środków odurzających określonego rodzaju. Na podstawie art. 427 pkt 1 i 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę art. 193§1 kpk , albowiem Sąd Okręgowy pomimo potrzeby stwierdzenia okoliczności wymagających wiadomości specjalnych, a mające istotne znaczenie dla sprawy nie zasięgnął opinii biegłego językoznawcy z (...) w B. . Na podstawie art. 438§4 kpk w zw. z art. 444 kpk zarzucił wyrokowi rażącą niewspółmierność kary poprzez przyjęcie, iż K. R. był w chwili popełnienia czynu małoletni, gdy na podstawie okoliczności towarzyszących nie można było ustalić jego wieku. Na podstawie art. 427§1 kpk obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja obrońcy jest zasadna jedynie w części zarzucającej rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary za przypisany mu czyn w pkt. I części dyspozytywnej wyroku. W pozostałej części podniesione w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Okręgowy po dokonaniu wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, zajął trafne stanowisko w przedmiocie winy oskarżonego. Wnikliwa analiza tego materiału prowadzi do wniosku, że ustalenia Sądu I instancji w tym zakresie są w pełni prawidłowe, a w konsekwencji podniesione w apelacji zarzuty obrazy przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych jawią się jako całkowicie bezpodstawne. Z części motywacyjnej zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji z należytą starannością przeprowadził postępowanie dowodowe i w sposób wyczerpujący odniósł się do wszystkich kwestii wymagających rozstrzygnięcia. W szczególności w sposób wnikliwy przeanalizował i właściwie ocenił dowody, które legły u podstaw przypisania winy oskarżonemu, w tym do zeznań przesłuchanych w sprawie świadków. Niewątpliwie kluczowym źródłem dowodowym pozwalającym na ustalenie rzeczywistego przebiegu zdarzeń będących przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie były materiały uzyskane w drodze stosowanej kontroli operacyjnej o kryptonimie (...) . Dlatego też zostały one poddane szczególnie wnikliwej analizie i były weryfikowane w oparciu o pozostały materiał dowodowy zebrany w sprawie, które tworzyły w szczególności : zeznania świadków, protokoły oględzin zabezpieczonych aparatów komórkowych, opinie biegłych, protokoły oględzin, protokoły zatrzymania rzeczy i znalazły w tych dowodach pełne wsparcie. Jako całkowicie chybiony należy ocenić zarzut skarżącego, że Sąd I instancji nie ujawnił treści rozmów ujawnionych w drodze kontroli operacyjnej i nie umożliwił przesłuchania tych rozmów, zachowując tajemnicę operacyjną i techniczną. Stosownie do wytycznych Sądu Apelacyjnego zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 maja 2012 r., sygn.. akt II AKa 62/12 klauzula „pufne” dla materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie M. J. oznaczonego sygnaturą (...) została zniesiona, zaś odtajnione materiały zostały dołączone do akt sprawy i zamieszczone w tomie IX akt sprawy (k. 1604). Sąd Okręgowy w Ostrołęce na rozprawie głównej w dniu 26 czerwca 2013 r. na podstawie art. 394 § 2 k.p.k. na wniosek stron ujawnił i zaliczył w poczet materiału dowodowego bez odczytywania treść rozmów telefonicznych uzyskanych w drodze stosowanej kontroli operacyjnej o kryptonimie (...) zawartych na kartach 1605 – 1775 akt sprawy (k. 1892). Wszelkie wymogi procedury w tym zakresie zostały zatem zachowane. Uzyskane przez Policję w drodze legalnej kontroli operacyjnej materiały w postaci utrwaleń rozmów telefonicznych, wprowadzone do procesu na podstawie art. 19 ust. 15 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.), podlegają odtworzeniu (odsłuchaniu) na rozprawie głównej (przez odpowiednie zastosowanie art. 393 §1 zd. 1 k.p.k. ) albo wobec braku sprzeciwu obecnych stron, ujawnieniu bez odtwarzania ( art. 394 §2 k.p.k. ), co musi znaleźć odzwierciedlenie w protokole rozprawy ( art. 143 § 1 pkt 7 k.p.k. ). Przekłady zapisów tych rozmów są załącznikami do protokołu (analogia do art. 147 § 3 k.p.k. ) (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2008 roku, III KK 30/08, OSNKW 2008 r. z. 8, poz. 65; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 października 2010 roku, II Aka 223/10, Lex nr 785443). Sąd I instancji nie był też zobligowany do dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii fonoskopijnej celem ustalenia czy zarejestrowane na taśmach fonograficznych głosy należą do osób wskazanych w protokołach odtworzenia i spisania treści utrwalonych rozmów w sytuacji, gdy ustalenia w tym zakresie nie były przez strony kwestionowane i nie zgłaszały też one wniosków dowodowych w tym przedmiocie. Jednocześnie Sąd Okręgowy dysponował dowodami pozwalającymi na identyfikację osób, których głosy z zarejestrowanych rozmów zostały utrwalone na płytach CD. Mianowicie wskazywały na to wyniki oględzin zabezpieczonych w sprawie telefonów komórkowych oraz wykaz danych personalnych abonentów (...) Spółka z.o.o. (k. 22- 25, 109 – 111, 541). Dodać należy w kontrolowanych rozmowach figurant posługiwał się pseudonimem (...) , a więc należącym do oskarżonego co potwierdzają zeznania świadków (k. 123 v, 143). W pisemnych motywach zaskarżonego wyroku Sąd I instancji w sposób wyczerpujący uzasadnił również co oznaczał używany w kontrolowanych rozmowach specyficzny slang językowy. Miał on w istocie utrudnić organom ścigania identyfikację niedozwolonych środków odurzających i substancji psychotropowych, które były przedmiotem dokonywanych przez oskarżonego transakcji. Wnikliwa analiza zarejestrowanych rozmów w połączeniu z treścią zeznań świadków uczestniczących w niektórych transakcjach: K. R. , G. S. , jak też funkcjonariuszy policji Z. O. , R. W. , którzy dysponują wieloletnim doświadczeniem w pracy operacyjnej w organach śledczych w tej dziedzinie, pozwoliła na pełną identyfikację narkotyków, które były przedmiotem dokonywanych transakcji jak też ich ilości. Z tych też względów nie zachodziła też konieczność dopuszczenia na powyższą okoliczność dowodu z opinii biegłego językoznawcy z (...) w B. na podstawie art. 193 § 1 k.p.k. , jak to sugeruje obrońca. Wskutek nie przeprowadzenia tego dowodu nie doszło do obrazy powołanego przepisu. Ustalenie wskazanych okoliczności nie wymagało przecież wiedzy specjalnej z zakresu języka polskiego lecz wiedzy dotyczącej slangu używanego w ściśle określonym środowisku przestępczym co było możliwe jedynie w oparciu o analizę treści zarejestrowanych rozmów oraz ich konfrontację z treścią zeznań osób funkcjonującym w tym środowisku oraz osób, które zajmowały się jego wieloletnią penetracją. Nie ulega przy tym wątpliwości, że były to środki i substancje niedozwolone wymienione w załączniku n 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii . Wskazywała na to zarówno ich nazwa wynikająca z używanego slangu językowego jak też opisywane w treści zarejestrowanych rozmów ich właściwości i sposób oddziaływania na osoby je zażywające. W toku czynności przeszukania odnaleziono charakterystyczne przedmioty służące do przechowywania i zażywania narkotyków takie jak torebki strunowe i szklane lufki (k. 57a, 193 – 195). Z całą pewnością nie były więc to słodycze, odżywki kulturystyczne czy też „dopalacze”, Gdyby przedmiotem transakcji były legalne środki nie byłyby one dokonywane w zakamuflowanej formie i przy pełnej konspiracji, zaś osoby uczestniczące w ich obrocie posługiwałyby się właściwymi ich nazwami określonymi przez producenta. Wbrew wywodom skarżącego, Sąd Okręgowy wnikliwie przeanalizował kwestie wieku świadka K. R. . Niewątpliwie w chwili udzielania mu substancji odurzających przez M. J. nie miał jeszcze ukończonych 18 lat, a więc był jeszcze osobą małoletnią w rozumieniu art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , czego oskarżony miał pełną świadomość. Oskarżony w złożonych wyjaśnieniach sam wszak przyznał, że K. R. wyglądał na 16 – 17 lat i uczęszczał do Gimnazjum Nr (...) w O. (k. 208). Sam również uczęszczał do gimnazjum, a więc musiał wiedzieć, że ma do czynienia z osobą niepełnoletnią. Wątpliwości nie budzi też wina oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu z art. 270 § 3 k.k. W tym zakresie został również zgromadzony dostateczny materiał dowodowy wskazujący na to, że gromadząc na komputerze pliki ze skanami pieczątek kilku firm oraz pliki tekstowe z niewypełnionymi, bądź częściowo wypełnionymi zaświadczeniami o zatrudnieniu i zarobkach, z których niektóre zawierały skany tych pieczątek oraz wydruki tych plików tekstowych i skanów czynił przygotowania do podrobienia dokumentów. Z uwagi na fakt, że obrońca zaskarżając wyrok w całości na korzyść oskarżonego nie sformułował żadnych konkretnych zarzutów w tym zakresie, głębsza polemika z wywodami środka odwoławczego w tej części nie jest możliwa. Prawidłowa jest również przyjęta w zaskarżonym wyroku kwalifikacja prawna przypisanych oskarżonemu czynów. Zastrzeżenia budzi natomiast kara orzeczona wobec oskarżonego za przypisany mu czyn w pkt. I części dyspozytywnej wyroku, która nosi znamiona rażącej niewspółmierności. Wprawdzie orzekając w tym przedmiocie Sąd Okręgowy uwzględnił całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie, czemu dał też wyraz w pisemnych motywach wydanego wyroku, jednak nadmierną rangę jak się wydaje nadał okolicznościom obciążającym marginalizując jednocześnie okoliczności, które przemawiały na korzyść oskarżonego. Wbrew zarzutom skarżącego mimo młodego wieku w chwili czynów, M. J. w chwili orzekania w pierwszej instancji miał już ukończone 24 lata, a w konsekwencji nie przysługuje mu status młodocianego w rozumieniu art. 115 § 10 k.k. Dlatego też ta okoliczność nie mogła być podstawą do nadzwyczajnego złagodzenia kary z art. 60 § 1 k.k. Podstawę do zastosowania tego dobrodziejstwa stanowi natomiast art. 60 § 2 k.k. , który odwołuje się do postawy oskarżonego. Należy zauważyć, że od daty popełnienia przypisanych mu czynów upłynął okres ponad 7 lat. W tym czasie oskarżony nie naruszał porządku prawnego, ustabilizował swoje życie osobiste, podjął stałe zatrudnienie i rozpoczął studia (k. 1957, 1959). Na rozprawie wyraził skruchę. Daje to asumpt do przyjęcia, że stopień demoralizacji oskarżonego nie jest tak daleko posunięty, aby konieczna była jego długotrwała resocjalizacja w warunkach zakładu karnego. Nie bez znaczenia jest też okoliczność, że przedmiotem jednego z zachować wchodzących w skład czynu ciągłego z pkt. I , które zostało zakwalifikowane jako zbrodnia z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , była niewielka ilość narkotyku w postaci zaledwie 3 porcji ziela konopi, zaś powołany przepis stanowił również podstawę wymiaru kary. Z tych też względów Sąd Apelacyjny złagodził karę pozbawienia wolności za czyn I do 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności i w konsekwencji orzekł wobec oskarżonego nową karę łączną przy zastosowaniu zasady asperacji w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności, która jest współmierna do stopnia jego winy i społecznej szkodliwości czynów, których dopuścił się. Tak orzeczonej kary nie można postrzegać jako rażąco surowej. Jednocześnie wobec uprzedniej karalności M. J. , która nie pozwala na przyjęcie pozytywnej prognozy wobec jego osoby w rozumieniu art. 69 § 1 i 2 k.k. brak było podstaw do warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Z tych też względów, Sąd Apelacyjny nie dostrzegając innych uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, orzekł jak w sentencji. O opłacie za obie instancję rozstrzygnięto na mocy art. 10 Ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnych , zaś o pozostałych kosztach procesu za postępowanie przed Sądem drugiej instancji zgodnie z dyspozycją art. 636 § 1 k.p.k.