Sad powszechny, II Ca 103/14

Sygn. akt II Ca 103/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Jerzy Dydo Sędziowie: SO Piotr Rajczakowski SO Alicja Chrzan Protokolant: Violetta Drohomirecka po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2014 r. w Świdnicy na rozprawie sprawy z wniosku dłużnika A. K. przy uczestnictwie wierzycielki T. S. o złożenie do depozytu sądowego kwoty 360.493 zł na skutek apelacji wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich z dnia 7 stycznia 2014 r., sygn. akt I Ns 801/13 p o s t a n a w i a: zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że zezwolić na złożenie do depozytu sądowego w Sądzie Rejonowym w Ząbkowicach Śląskich przez A. K. nr pesel (...) kwoty 360.493 (trzysta sześćdziesiąt tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt trzy) zł wynikającej z wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II C 628/11, przy czym przedmiot depozytu zostanie wydany T. S. nr pesel (...) lub osobie przez nią upoważnionej. Sygn.akt II Ca 103/14 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Ząbkowicach Śląskich postanowieniem z dnia 7 stycznia 2014 roku w sprawie sygn. akt I Ns 801/13 oddalił wniosek dłużnika A. K. przy udziale wierzycielki T. S. o złożenie do depozytu sądowego kwoty 360.493 zł z tej przyczyny, że wnioskodawca we wniosku nie wskazał żadnej z przesłanek wymienionych w art. 467 k.c. , które uzasadniałyby złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego. Z wniosku wynika, iż dłużnik wie, kto jest wierzycielką, zna miejsce jej pobytu, jej pełnomocnika w kraju i zna numer rachunku bankowego, na który winien wpłacić zasądzoną kwotę (przyznał, że na podane przez wierzycielkę konto jej syna D. S. wpłacał wcześniejsze zobowiązania), a przytoczone przez dłużnika we wniosku okoliczności (chęć uniknięcia kosztów egzekucyjnych), nie uzasadniają złożenia świadczenia do depozytu sądowego. Sąd Rejonowy wydając powyższe postanowienie wskazał na treść art. 467 k.c. , art. 692 k.p.c. , art. 693 k.p.c. i art. 693 1 k.p.c. Wnioskodawca zaskarżając powyższe postanowienie apelacją, zarzucił naruszenie art. 476 k.c. , art. 692 k.p.c. , art. 693 k.p.c. , art. 693 1 k.p.c. przez błędne przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego, wniósł o zmianę tego orzeczenia i uwzględnienie wniosku, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja jest zasadna. Zgodnie z art. 387 § 1 k.p.c. sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Redakcja powyższego przepisu powoduje, że sąd odwoławczy jest związany zarzutami naruszenia przepisów prawa procesowego, a zatem nie może oceniać prawidłowości postępowania sądu I instancji w zakresie, w jakim nie jest ono kwestionowane przez skarżącego (wyjąwszy przypadki, gdy wadliwość tego postępowania prowadzi do jego nieważności ). Sąd odwoławczy jest natomiast zawsze - bez względu na treść zarzutów - zobowiązany do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem materialnym ( vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 roku, sygn. akt III CZP 49/07, LEX Nr 341125 ). Wbrew poglądom wnioskodawcy fakt, że wierzycielka w akcie notarialnym z dnia 25 maja 2010 roku umowy sprzedaży nieruchomości na rzecz A. i M. K. wskazała nazwę banku i rachunek bankowy, który nie jest identyczny z nazwą banku i rachunkiem bankowym wskazanym jako miejsce dla spełnienia świadczenia pieniężnego w faksie uczestniczki z dnia 10 grudnia 2013 roku sporządzonym w S. , zaadresowanym bezpośrednio do Sądu Rejonowego (vide: k. 19) w niniejszym postępowaniu nie ma istotnego znaczenia w sprawie. Nadto nie jest trafny zarzut wnioskodawcy, że syn uczestniczki D. S. nie ma umocowania wierzycielki do jej reprezentowania w niniejszym postępowaniu, bowiem uczestniczka postępowania udzieliła pełnomocnictwa do zastępstwa procesowego w niniejszej sprawie (vide: k. 43). Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 52. 1. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku prawo bankowe (Dz.U. 2012. 1376 t.j. ze zm.) umowa rachunku bankowego jest zawierana na piśmie. Uczestniczka postępowania nie jest stroną umowy zawartej z Bankiem (...) o prowadzenie rachunku bankowego wskazanego w jej faksie z dnia 10 grudnia 2013 roku. Oznacza to, że nie jest ona uprawniona do wskazania rachunku w tym Banku, jako właściwego w rozumieniu art. 454 § 1 k.c. miejsca spełnienia świadczenia pieniężnego. Bank ten, jako miejsce spełnienia świadczenia wnioskodawcy jako dłużnika, mógłby wskazać tylko posiadacz tego rachunku - który zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 prawa bankowego dysponuje swobodnie środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku - o ile przedłożyłby umowę cesji przedmiotowej wierzytelności. Skoro taki dowód nie został przedłożony, to z przyczyn innych niż wskazane w apelacji Sąd Rejonowy naruszył art. 467 pkt 1 k.c. przyjmując, iż znana jest siedziba wierzyciela, w której może nastąpić spełnienie świadczenia pieniężnego. Wobec tego w okolicznościach niniejszej sprawy zasadny jest zarzut apelującego naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 692 k.p.c. , art. 693 k.p.c. , art. 693 1 k.p.c. W świetle powyższych rozważań wniosek o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu jest zasadny w rozumieniu art. 467 pkt1 k.c , bowiem uczestniczka jako wierzycielka nie wskazała swojego miejsca zamieszkania lub siedziby Banku, dla spełnienia świadczenia pieniężnego Zatem Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżone postanowienie i orzekł jak w sentencji.