Sad powszechny, VIII Ka 146/13

Sygn. akt VIII Ka 146/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 czerwca 2013r. Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Ilona Simonowicz Protokolant Aneta Chardziejko przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku Wiesławy Sawośko-Grębowskiej po rozpoznaniu w dniu 13.VI.2013r. sprawy J. Ł. oskarżonego z art. 279 §1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Sokółce z dnia 07 grudnia 2012r.sygn. akt II K 788/12 I. Wyrok w zaskarżonej części wobec oskarżonego J. Ł. utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. II. Zasądza od oskarżonego J. Ł. na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty za II instancję kwotę 400 zł (czterysta złotych) oraz obciąża go w części kosztami procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 70 zł (siedemdziesięciu złotych), zwalniając oskarżonego od kosztów za udział przed sądem II instancji obrońcy z urzędu. III. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. K. tytułem obrony z urzędu przed Sądem II instancji kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych 60/100), w tym kwota 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych 60/100) podatku VAT. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Sokółce z dnia 7 grudnia 2012r. w sprawie II K 788/12 oskarżeni K. O. i J. Ł. zostali uznani za winnych tego, że: w dniu 28 lutego 2012 r. między godziną 21:30 a 23:00 w L. przy ul. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz trzecim nieustalonym sprawcą dokonali kradzieży z włamaniem do sklepu (...) w L. , w ten sposób że po uprzednim wyważeniu drzwi od strony zaplecza dostali się do wnętrza pomieszczenia skąd z dwóch kas fiskalnych dokonali zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w łącznej kwocie 5300 zł oraz 5 sztuk butelek wódki o pojemności 0,7 l marki Ż. (...) , 2 butelek wódki o pojemności 0,5 l marki W. , około 180 paczek papierosów różnych marek, 3 paczek tytoniu krojonego oraz pojemnika na bilon, o łącznej wartości 7.731, 95 zł, czym spowodowali straty o łącznej wartości 8.931,95 złotych, działając na szkodę F. D. , przy czym czynu tego oskarżony K. O. dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. czynu z art. 279 §1 kk w odniesieniu do J. Ł. i z art. 279 §1 kk w zw. z art. 64 §1 kk w odniesieniu do K. O. i za to skazani: - K. O. na mocy art. 279 §1 kk w zw. z art. 64 §1 kk na karę 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności - J. Ł. na mocy art. 279 §1 kk na karę 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności. Na mocy art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu K. O. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w rozmiarze 3 (trzech) dni w okresie od 7 do 9 marca 2012 roku przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności. Na mocy art. 46 § 1 kk zasądził solidarnie od oskarżonych K. O. i J. Ł. na rzecz pokrzywdzonego F. D. kwotę 8.931,95 (ośmiu tysięcy dziewięciuset trzydziestu jeden złotych 95/100 groszy) złotych tytułem środka karnego obowiązku naprawienia szkody w całości. Na mocy art. 230 § 2 kpk nakazał zwrócić na rzecz oskarżonego K. O. dowód rzeczowy w postaci pary butów opisany szczegółowo w wykazie dowodów rzeczowych nr 2/44/12 na karcie 77 akt sprawy pod pozycją nr 5. Zwolnił obu oskarżonych w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w sprawie. Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokat A. K. kwotę 708,48 (siedmiuset ośmiu złotych 48/100 groszy) złotych, w tym kwotę 132,48 (stu trzydziestu dwóch złotych 48/100 groszy) złotych jako kwotę należnego podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonego J. Ł. . Powyższy wyrok w stosunku do oskarżonego K. O. uprawomocnił się w dniu 15 grudnia 2012 r. Powyższy wyrok w całości wobec oskarżonego J. Ł. zaskarżył jego obrońca. Orzeczeniu zarzucił: l) Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mający wpływ na jego treść, a wyrażający się w stwierdzeniu, że to oskarżony J. Ł. dokonał zarzuconego mu przestępstwa, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, prowadzi do przeciwnego wniosku; 2) Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: - art. 4 kpk , art. 5 § 2 kpk , art. 7 kpk w zw. z art. 92 kpk , 410 kpk i 424 § 1 pkt 1 kpk polegającą na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, przejawiającą się w szczególności bezkrytycznym uwzględnieniem wyjaśnień współoskarżonego K. O. oraz zeznań K. S. składanych podczas postępowania przygotowawczego i przyjęciu, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn, pomimo braku wiarygodność powyższych twierdzeń, w świetle licznych wątpliwości oraz rozbieżności zaistniałych w podawanych przez nich, na różnych etapach postępowania oraz w świetle wyjaśnień oskarżonego co do przebiegu zdarzenia, bez dostatecznego uzasadnienia takiego stanowiska, - art. 4 kpk i 7 kpk w zw. z art. 410 kpk oraz 5 § 2 kpk poprzez pominięcie istotnych okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego J. Ł. i jednostronną ocenę materiału dowodowego z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, polegającą na przyjęciu, iż zespół udowodnionych w sprawie niniejszej faktów ubocznych prowadzi do stwierdzenia jednej tylko wersji zdarzenia, z której wynika, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu występku, pomimo, iż zgromadzone dowody poszlakowe nie pozwalają - przy zastosowaniu zasady z art. 5 § 2 kpk - na wyłączenie możliwości innych wersji zdarzenia. Z ostrożności procesowej obrońca zarzucił wyrokowi: - rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary w wymiarze 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności, wynikającą z uwzględnienia wyłącznie stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu, przy jednoczesnym pominięciu okoliczności które przemawiają na jego korzyść, a przede wszystkim jego właściwości i warunków osobistych, więc kwestii świadczących o tym, że łagodniejszy wymiar kary orzeczonej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania spełni stawiane przed nią cele, zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej. Mając na uwadze podniesione zarzuty obrońca wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego J. Ł. od popełnia zarzucanego mu czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Sokółce. Z ostrożności procesowej wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres .próby wynoszący 5 lat. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jako niezasadna i to w stopniu oczywistym, nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie podzielił żadnego z podniesionych w niej zarzutów, jak też sformułowanych wniosków końcowych. Za całkowicie chybione należy uznać główne zarzuty apelacji, odnoszące się do błędu w ustaleniach faktycznych oraz obrazy wymienionych przepisów postępowania, wiążących się z dokonaną przez Sąd Rejonowy oceną ujawnionego w sprawie materiału dowodowego. Przeprowadzona kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku wykazuje, iż dokonane przez Sąd meriti ustalenia faktyczne, wykazujące jednoznacznie sprawstwo J. Ł. w przypisanym mu czynie, znajdują pełne oparcie w zgromadzonych i ujawnionych dowodach. Wbrew zarzutom i wywodom apelacji, Sąd Rejonowy przeanalizował bardzo wnikliwie i szczegółowo wszystkie ujawnione w sprawie dowody tak korzystne, jak i niekorzystne dla oskarżonego, a fakt, iż jednym dowodom dał wiarę, a inne odrzucił, nie może stanowić o dowolności przeprowadzonej oceny, skoro stanowisko w tym względzie zostało bardzo dokładnie uzasadnione, a ocena ta pozbawiona jest jakichkolwiek błędów, w tym jest logiczna, zgodna z zasadami wiedzy i doświadczeniem życiowym. Na wstępie zauważyć należy, iż całkowicie błędny jest wywód apelacji, wskazujący, że proces w niniejszej sprawie miał co do oskarżonego Ł. charakter poszlakowy. Nie może być za takowy uznany skoro w sprawie występuje bezpośredni dowód sprawstwa J. Ł. – naoczny uczestnik zdarzenia, jakim był współoskarżony K. O. . Co do przeprowadzonej przez Sąd Rejonowy oceny materiału dowodowego, Sąd Okręgowy w pełni podzielił tok rozumowania i argumenty, przedstawione w pisemnych motywach wyroku, a wskazujące za wiarygodnością i szczerością wyjaśnień współoskarżonego K. O. oraz zeznań świadka K. S. z etapu postępowania przygotowawczego. Argumenty apelacji w tym względzie, dyskredytujące przedmiotowe dowody, należy uznać za całkowicie chybione. Przede wszystkim nie można się zgodzić, iż Sąd Rejonowy bezkrytycznie dał wiarę wyjaśnieniom współoskarżonego O. oraz świadka S. , złożonym w dochodzeniu. Sąd Rejonowy przeprowadził w tym zakresie bardzo wnikliwą i szczegółową analizę, oceniając przedmiotowe dowody w kontekście innych dowodów, ujawnionych w sprawie, w tym w szczególności zeznań obiektywnego świadka A. D. , zeznań świadka P. E. , czy w końcu dowodów z zapisów monitoringu. Wbrew argumentom obrońcy Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w kolejnych relacjach O. i S. wielu niekonsekwencji, które miałyby świadczyć za niewiarygodnością tych osób (obrońca nie wskazuje nota bene jakie to miałyby być liczne niekonsekwencje i z tych względów trudno precyzyjnie odnieść się do przedmiotowego argumentu). Należy także zauważyć, iż oskarżony O. oraz świadek S. - wbrew twierdzeniom obrońcy - nie zmieniali treści swoich wypowiedzi wielokrotnie (na przestrzeni całego postępowania), a dokonali tej zmiany tylko jeden raz – na rozprawie, co Sąd Rejonowy słusznie uznał za nieudolną próbę dopasowania ich wyjaśnień/zeznań do linii obrony J. Ł. , nota bene przedstawionej dopiero przed Sądem (wcześniej oskarżony ten korzystał z prawa odmowy składania wyjaśnień). Prawdą jest, iż głównym dowodem obciążającym J. Ł. , na którym Sąd Rejonowy oparł swoje ustalenia faktyczne, były wyjaśnienia współoskarżonego O. , złożone na etapie dochodzenia. Wbrew wywodom apelacji, Sąd meriti dokonał bardzo wnikliwej oceny tego dowodu, jako tzw. dowodu z pomówień, co do którego – co słusznie akcentuje apelacja – należy podchodzić ze szczególną ostrożnością. Sąd Rejonowy miał to na względzie, czemu dał wyraz na str. 3 swojego uzasadnienia. Wykazał wszystkie niekonsekwencje i brak logiki w drugiej wersji, przedstawionej przez K. O. na rozprawie. W podobny sposób odniósł się do zeznań świadka K. S. , wykazując ich nielogiczność i brak racjonalności. Dodać wypada, iż wersje zdarzenia przedstawione przez K. O. i K. S. na rozprawie rażą swoją naiwnością i słusznie nie zostały zaakceptowane przez Sąd I instancji. Należy wskazać, iż Sąd Rejonowy bardzo szeroko odniósł się też do przyczyn, jakie miały stać u podstaw pierwotnego złożenia przez oskarżonego O. oraz świadka S. obciążających J. Ł. wyjaśnień/zeznań (str. 5 -7 uzasadnienia). Zaprezentowany wywód w pełni należy podzielić. Jest on logiczny, rzeczowy, zgodny z zasadami wiedzy i doświadczeniem życiowym. Jeszcze raz należy stwierdzić, iż dokonana przez Sąd Rejonowy analiza i ocena dowodów – jako prawidłowa i nie naruszająca żadnych przepisów postępowania karnego – dała pełną podstawę do ustaleń faktycznych, które w sposób jednoznaczny i bezsporny wskazują, iż J. Ł. dokonał przypisanej mu kradzieży z włamaniem. Podkreślić należy, iż ustalenia faktyczne nie nasuwają w tym względzie żadnych wątpliwości – wersja zdarzeń wynikająca z linii obrony oskarżonego Ł. oraz zmienionych wyjaśnień współoskarżonego O. i zmienionych zeznań świadka S. , została w sposób skuteczny obalona przez Sąd meriti. Wywody przedstawione w tym zakresie w apelacji, zwłaszcza co do obrazy art. 5 §2 kpk , należy uznać za chybione i stanowiące w swojej istocie powielenie całkowicie niewiarygodnej linii obrony J. Ł. . Za nietrafny Sąd Okręgowy uznał również alternatywny zarzut apelacji dotyczący rażącej niewspółmierności kary, orzeczonej wobec oskarżonego J. Ł. . W tym zakresie całkowicie podzielił argumentację Sądu meriti, który bardzo szczegółowo uzasadnił rodzaj i wymiar orzeczonej wobec tego oskarżonego kary. Wyjaśnił także, dlaczego kary orzeczone wobec obu oskarżonych – mimo, iż oskarżony K. O. działał w warunkach art. 64 §1 kk – są takie same. Zdaniem Sądu Okręgowego nie ma potrzeby ponownego przytaczania tej argumentacji. Odnosząc się do wywodów apelacji wskazać jedynie należy, iż w świetle okoliczności sprawy, a zwłaszcza postawy procesowej oskarżonego Ł. , trudno uznać, aby jego zachowanie po popełnieniu przestępstwa przemawiało na jego korzyść i uzasadniało złagodzenie kary do wymiaru wnioskowanego przez obrońcę z jednoczesnym zastosowaniem instytucji art. 69 §1 i 2 kk . Tak samo należy ocenić właściwości i warunki osobiste oskarżonego, do których bardzo szeroko odniósł się Sąd Rejonowy (str. 9 -11 uzasadnienia). Zaakcentować wypada, iż J. Ł. mimo młodego wieku ma za sobą bogatą przeszłość kryminalną, a jego dotychczasowy sposób życia bezspornie wskazuje, iż jest osobą zdemoralizowaną. Jednoznacznie stwierdzić należy, iż orzeczona wobec J. Ł. kara spełnia należycie wszystkie dyrektywy art. 53 §1 i 2 kk i w żadnym wypadku nie nosi znamion rażącej niewspółmierności. Mając na uwadze powyższe rozważania – Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji swojego wyroku. Z uwagi na fakt nieuwzględnienia apelacji, zgodnie z art. 636 §1 kpk w zw. z art. 634 i art. 627 kpk obciążył oskarżonego kosztami procesu za postępowanie odwoławcze w zakresie opłaty od kary ( art.2 pkt 5 ustawy z 23.VI.1973r. o opłatach w sprawach karnych , Dz.U. nr 49 z 1983r. , poz. 223 z późn. zm.) oraz w zakresie kosztów związanych z wydatkami Skarbu Państwa na etapie postępowania odwoławczego: ryczałt w kwocie 20 zł za doręczenie wezwań oraz opłata za informację z rejestru skazanych w kwocie 50 zł ( art. 616 §2 pkt.2 kpk w zw. z art. 618 §1 pkt.1 i 10 kpk w zw. z §1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18.VI.2003r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym , Dz.U. nr 108 z 2003r., poz.1026 oraz w zw. z §1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14.VIII.2003r. w sprawie określenia wysokości opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego , Dz.U. nr 151 z 2003r., poz. 1468). Zwolnił jednocześnie oskarżonego na mocy art. 624 §1 kpk od kosztów związanych z udziałem przed Sądem II instancji jego obrońcy ustanowionego z urzędu, co jest konsekwencją wyznaczenia obrońcy w trybie art. 78 §1 kpk . O kosztach obrony z urzędu za postępowanie odwoławcze rozstrzygnięto na mocy § 14 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, z późn. zm).