Sad powszechny, II Ca 1271/13

Sygn. akt II Ca 1271/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 stycznia 2014 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Anna Czarnecka (spr.) Sędziowie: SSO Rafał Kubiak SR del. Gerard Bochyński Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Nadolska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2014 r. w Poznaniu na rozprawie sprawy z powództwa Miasta P. przeciwko M. G. i U. S. o eksmisję na skutek apelacji wniesionej przez pozwaną U. S. od wyroku Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt XII C 309/11 I. odrzucić apelację w zakresie punktu 4 zaskarżonego wyroku; II. oddala apelację w pozostałym zakresie. /-/ R. Kubiak/-/ A. Czarnecka/-/ G. Bochyński UZASADNIENIE Powód Miasto P. wniósł o nakazanie pozwanym U. S. i M. G. natychmiastowego opróżnienia, opuszczenia i wydania powodowi lokalu mieszkalnego nr (...) , położonego budynku przy ulicy (...) w P. , o łącznej powierzchni użytkowej 67,11 m 2 składającego się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki, korytarza oraz innych pomieszczeń w stanie wolnym od rzeczy i praw pozwanych, a także zasądzenie od pozwanych solidarnie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego w wysokości 700,00 zł W odpowiedzi na pozew, pozwana M. G. podała, że nie może uczestniczyć rozprawie oraz dostarczyć dokumentów w przedmiocie sporu z uwagi na to, że w chwili obecnej przebywa w Stanach Zjednoczonych z uwagi na podjęte tam leczenie. Jednocześnie wniosła o odroczenie terminu rozprawy o trzy miesiące. Wyrokiem z dnia 19 listopada2012r., zaocznym w stosunku do pozwanej M. G. , Sąd Rejonowy nakazał pozwanej U. S. , aby opuściła, opróżniła i wydała powodowi lokal mieszkalny nr (...) , położony w P. , przy ul. (...) (pkt. 1); orzekł o uprawnieniu pozwanej U. S. do lokalu socjalnego (pkt. 2); nakazał wstrzymać wykonanie wyroku do czasu złożenia pozwanej U. S. przez Miasto P. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego (pkt. 3); oddalił powództwo w stosunku do M. G. (pkt. 4); zasądził od pozwanej U. S. na rzecz powoda kwotę 320,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w tym kwotę 120,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt. 5); a nieuiszczonymi wydatkami sądowymi obciążył skarb Państwa. Orzeczenie to oparte zostało o następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne: Powód Miasto P. jest właścicielem nieruchomości położonej w P. , przy ul. (...) , w której mieści się lokal mieszkalny nr (...) . W imieniu Miasta P. przedmiotową nieruchomością zarządza Zarząd (...) . Przedmiotowy lokal składa się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki, korytarza oraz innych pomieszczeń o łącznej powierzchni użytkowej 67,11 m 2 . W dniu 16 marca 1965 r. powód Miasto P. zawarł z W. S. (mężem pozwanej U. S. ), umowę najmu lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w P. , przy ul. (...) . Uprawnioną do zajmowania przedmiotowego lokalu łącznie z najemcą została pozwana U. S. , a w późniejszym okresie również pozwana M. G. . Postanowieniem z dnia 30 października 1987 r. Sąd Rejonowy w P. (Wydział III Cywilny) orzekł, że spadek po zmarłym W. S. w całości nabyła pozwana U. S. Z uwagi na zaległości w opłatach czynszowych, pismami z dnia 27 stycznia 2009 r. powód wezwał pozwane – U. S. i M. G. do zapłaty kwoty 10.209,19 zł, w tym odsetkami w wysokości 898,49 zł, tytułem zaległego czynszu i innych opłat według stanu na dzień 31 grudnia 2008 r., w terminie miesiąca od dnia doręczenia upomnienia. Powód jednocześnie uprzedził pozwane, że zgodnie z przepisami ustawy o ochronie praw lokatorów (…) wobec zalegania z zapłatą czynszu i innych opłat za co najmniej trzy pełne okresy płatności, zamierza wypowiedzieć im stosunek najmu, co w dalszej kolejności doprowadzić może do skierowania do sądu sprawy o eksmisję i zapłatę należności. Pomimo próby doręczenia wskazanych upomnień pod adresem pozwanych korespondencja powróciła z adnotacją „zwrot, nie podjęto w terminie”. Pismem z dnia 10 września 2009 r. powód wypowiedział pozwanej U. S. umowę najmu lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w P. , przy ul. (...) , z powodu niezapłacenia zaległego czynszu za co najmniej trzy pełne okresy płatności wskazując, że rozwiązanie umowy najmu nastąpi na koniec miesiąca kalendarzowego, tj. w dniu 30 listopada 2009 r. Jednocześnie powód wezwał pozwaną do wydania w tym terminie przedmiotowego lokalu oraz zdania kluczy administratorowi budynku i zapłaty zaległych należności, które według stanu na dzień 30 czerwca 2009 r. wynosiły: 12.066,86 zł – należność zasadnicza i 1.578,66 zł – odsetki. Powyższe pismo doręczone zostało na adres pozwanej w dniu 24 września 2009 r. Pismem z dnia 16 lutego 2010 r. powód ostatecznie wezwał pozwaną U. S. do niezwłocznego wydania przedmiotowego lokalu w terminie 3 dni od daty doręczenia niniejszego wezwania. Pozwana U. S. w dalszym ciągu zamieszkuje w lokalu położonym w P. , przy ulicy (...) . Aktualnie powód obciąża pozwaną odszkodowaniem za bezumowne korzystanie z lokalu w wysokości 476,48 zł brutto miesięcznie oraz opłatami dodatkowymi za użytkowanie lokalu. Pozwana U. S. ma 73 lata. Nie jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Pozwana utrzymuje się z renty w kwocie 830,00 zł. Pozwana w okresie od 30 maja 2011 r. do 1 czerwca 2011 r. korzystała z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. pobierając zasiłek na usługi opiekuńcze i zasiłek celowy na pokrycie kosztów remontu mieszkania w łącznej kwocie 4007,04 zł. Pozwana U. S. nie korzystała ze świadczeń (...) Centrum (...) . U. S. , jest osobą schorowaną mająca trudności z poruszaniem się. Cierpi również na ślepotę. Korzysta też z pomocy opiekunki z PCK. U. S. nie ma się dokąd wyprowadzić. Pozwana M. G. nie jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna, nie pobierała żadnych świadczeń z (...) Centrum (...) , nie korzystała z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. . Od kilku lat przebywa w Stanach Zjednoczonych. Nie przebywa w lokalu mieszkalnym nr (...) położonym w P. , przy ul. (...) . Powyższy stan faktyczny ustalony został na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów i kopii dokumentów oraz zeznań pozwanej U. S. . Sąd Rejonowy uznał, że powództwo okazało się zasadne. Bezspornym w niniejszej sprawie było, że powód był wynajmującym lokal mieszkalny nr (...) , położony w P. przy ul. (...) . Poza sporem było również to, że najemcą przedmiotowego lokalu była pozwana U. S. . Wprawdzie pozwana U. S. pierwotnie nie była stroną umowy najmu, to jednak swój tytuł prawny do lokalu nabyła z chwilą śmierci swojego męża W. S. w oparciu o art. 691 § 1 k.c. Z kolei pozwana M. G. do czasu wyjazdu do Stanów Zjednoczonych swój tytuł prawny do zamieszkania wywodziła od pozwanej U. S. . Mieszkała ona bowiem jako domownik najemcy. W rozumieniu ustawy z 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów … pozwane były zatem lokatorkami mieszkania nr (...) położonego w P. na ul. (...) . Pozwane U. S. i M. G. zalegały z zapłatą czynszu i innych opłat za ponad trzy pełne okresy płatności, a powód uprzedził je o zamiarze wypowiedzenia, wyznaczając dodatkowy miesięczny termin do zapłaty zaległych i bieżących należności, a następnie z uwagi na brak zapłaty, na piśmie dokonał wypowiedzenia umowy najmu wskazując, jako przyczynę wypowiedzenia zwłokę z zapłatą czynszu i innych opłat. Z upływem terminu wypowiedzenia, tj. z dniem 30 listopada 2009 r. U. S. utraciła tytuł prawny do lokalu. Sąd Rejonowy stwierdził, że skoro zatem pozwanej nie przysługuje już tytuł prawny do zajmowania lokalu nr (...) położonego w P. przy ul. (...) , to powód jako jego właściciel mógł skutecznie żądać eksmisji pozwanej U. S. . Podstawę do żądania wydania lokalu stanowił art. 675 § 1 k.c. Z powyższych względów w punkcie 1 wyroku Sąd nakazał pozwanej opuścić, opróżnić i wydać powodowi przedmiotowy lokal mieszkalny. Sąd I instancji uznał, ze U. S. przysługuje prawo do lokalu socjalnego na podstawie ust. 3 art. 14 ustawy o ochronie praw lokatorów . Z tych względów Sąd orzekł jak w punkcie 2 wyroku . Na podstawie art. 14 ust. 6 ustawy orzekając o uprawnieniu pozwanej U. S. do otrzymania lokalu socjalnego w punkcie 3 wyroku Sąd nakazał wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu do czasu złożenia tej pozwanej przez gminę M. P. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. W pkt. 4 wyroku Sąd oddalił powództwo w stosunku do pozwanej M. G. , albowiem jak wynikało ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwana ta, z uwagi na fakt, że od kilku lat przebywa w Stanach Zjednoczonych, w lokalu nr (...) położonym w P. przy ul. (...) nie zamieszkuje i nie przebywa, co czyniło orzeczenie o jej eksmisji bezzasadnym. W ocenie Sądu pozwana M. G. wyprowadzając się z tego lokalu i nie wracając do niego, sama w sposób konkludentny wypowiedziała stosunek prawny dający jej uprawnienie do zajmowania lokalu W stosunku do tej pozwanej wyrok stanowi wyrok zaoczny, albowiem praktycznie nie zajęła ona stanowiska w sprawie. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z § 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349). W punkcie 6 wyroku Sąd pozostałymi kosztami sądowymi obejmującymi wynagrodzenie tłumacza, przyznane postanowieniem z dnia 20 czerwca 2012 r. obciążył Skarb Państwa. Apelację od tego orzeczenia złożyła osobiście pozwana U. S. , zaskarżając wyrok w części, w zakresie punktów 1 i 4, domagając się oddalenia powództwa W uzasadnieniu apelująca podniosła, że przez 30 lat była wzorowym najemca wraz z wnuczka, chce pokryć zadłużenie, ale nie z odsetkami. Zaznaczyła, że M. G. musi mieć gdzie wrócić. We piśmie z 29 stycznia 2014r. apelująca wyraziła wolę zawarcia ugody z powodem w zakresie zadłużenia w opłatach za lokal. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanej U. S. była częściowo niedopuszczalna, a częściowo nieuzasadniona. Sąd Okręgowy podziela w pełni ustalenia faktyczne Sądu I instancji i przyjmuje je jako własne. Na aprobatę zasługiwały zasadniczo także rozważania prawne tego Sądu. Na wstępie Sąd Okręgowy stwierdza, że nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek pełnomocnika pozwanej U. H. G. o odroczenie terminu rozprawy. Zgodnie z treścią art. 214