(1)z dnia 11 stycznia 2011 r., skierowane do pozwanej – k. 109; dowód: wezwanie do zapłaty długu z dnia 6 kwietnia 2012 r. pochodzące od podmiotu upoważnionego do prowadzenia działań windykacyjnych w imieniu powodowego funduszu i skierowane do pozwanej – k. 113 verte). Umową sprzedaży wierzytelności, zawartą w W. w dniu 27 lutego 2012 r., (...) S.A. z siedzibą W. (zbywca wierzytelności) przeniosła na rzecz (...) 1 Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą w W. (nabywcy wierzytelności) – w rozumieniu przepisu z art. 509 i n. k.c. – wierzytelności pieniężne przysługujące zbywcy względem abonentów (dłużników), wynikające z niezapłaconych należności głównych (faktur i not obciążeniowych) oraz odsetek z tytułu świadczenia przez zbywcę usług telekomunikacyjnych w zakresie telefonii komórkowej na podstawie zawartych z dłużnikami umów – w celu dalszego zarządzania tymi wierzytelnościami przez nabywcę. Wykaz tych wierzytelności został utrwalony na płycie CD zabezpieczonej hasłami dostępu, przekazanej na podstawie protokołu podpisanego przez przedstawicieli zbywcy i nabywcy (dowód: umowa sprzedaży wierzytelności, zawarta w W. w dniu 27 lutego 2012 r. pomiędzy (...) S.A. z siedzibą W. oraz (...) 1 Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym Niestandaryzowanym Funduszem Sekurytyzacyjnym z siedzibą w W. – k. 202-202 verte). W piśmie z dnia 6 kwietnia 2012 r. Kierownik Sekcji (...) Działu (...) (...) S.A. z siedzibą W. K. L. poinformowała J. J. , że zgodnie z art. 509 i n. k.c. z dniem 27 lutego 2012 r. wierzytelność (...) S.A. z siedzibą W. , zgodna i bezsporna w wysokości 1.074,73 zł, wynikająca z tytułu należności głównych i odsetek za zwłokę, została przelana na rzecz (...) 1 Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą w W. (dowód: pismo Kierownika Sekcji (...) Zewnętrznej Działu (...) S.A. z siedzibą W. K. L. z dnia 6 kwietnia 2012 r., skierowane do pozwanej – k. 115). W piśmie z dnia 6 kwietnia 2012 r. osoba działająca w imieniu (...) Spółki z o.o. z siedzibą W. – podmiotu upoważnionego do prowadzenia działań windykacyjnych w imieniu powodowego funduszu – poinformowała J. J. , że na mocy cesji wierzytelności (...) 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w W. stał się jedynym pełnoprawnym wierzycielem zadłużenia z tytułu zawartej umowy dotyczącej świadczenia usług przez (...) S.A. , po czym wezwała zapłaty zadłużenia w kwocie 1.074,73 zł – w terminie do dnia 16 kwietnia 2012 r. (dowód: pismo Menadżera Procesowego (...) Spółki z o.o. z siedzibą W. K. T. z dnia 6 kwietnia 2012 r., skierowane do pozwanej – k. 113). W piśmie z dnia 20 lipca 2012 r. osoba działająca w imieniu (...) Spółki z o.o. z siedzibą W. – wystosowała do pozwanej przedegzekucyjne wezwanie do zapłaty długu w wysokości 1.316,71 zł – w terminie do dnia 27 lipca 2012 r. (dowód: pismo Pełnomocnika Zarządu ds. (...) Spółki z o.o. z siedzibą W. P. G. z dnia 20 lipca 2012 r., skierowane do pozwanej – k. 117). Zadłużenie J. J. wobec (...) 1 Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą w W. na datę zamknięcia rozprawy wynosiło 174,19 zł i winno zostać powiększone o należne wierzycielowi na dzień 14 maja 2012 r. odsetki – w wysokości 33,25 zł (dowód: saldo niezapłaconych faktur, zamieszczone na odwrocie faktury VAT (...) z dnia 5 stycznia 2011 r. – k. 107 verte). Sąd zważył, co następuje: Powód (...) 1 Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą w W. zgłosił do niniejszego procesu żądanie zasądzenia na jego rzecz od pozwanej J. J. kwoty 1.087,35 zł wraz z ustawowymi odsetkami, liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty; w uzasadnieniu pisma procesowego inicjującego to postępowanie pełnomocnik powoda wskazał, iż dochodzona w tymże procesie od J. J. należność stanowi sumę nieuiszczonych przez pozwaną opłat, należnych poprzednikowi prawnemu powoda z tytułu świadczenia usług telekomunikacyjnych; wierzytelność wynikająca z tego właśnie tytułu została zbyta przez (...) S.A. z siedzibą W. na rzecz (...) 1 Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą w W. , zaś podstawą dochodzenia przez powodowy fundusz od pozwanej należności szczegółowo w pozwie opisanej jest wyciąg z księgi rachunkowej Funduszu (...) 1 Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą w W. ) o numerze (...) , który to dokument stanowi – wedle twierdzeń przedstawiciela powoda – dokument urzędowy na podstawie art. 194 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (Dz.U. Nr 46, poz. 1546 z późn. zm.) i jest tym samym dokumentem wskazanym w treści art. 485 § 1 pkt. 1 k.p.c. Strony niniejszego procesu nie prowadziły sporu co do tego, iż J. J. była kontrahentem (...) S.A. z siedzibą W. i że ta ostania świadczyła na rzecz pozwanej usługi telekomunikacyjne; wiodły natomiast spór zarówno co do jakości świadczonych przez (...) S.A. z siedzibą W. usług telekomunikacyjnych, jaki i co do tego, w jakim zakresie pozwana do daty wniesienia pozwu wywiązała się z przyjętego obowiązku uiszczenia na rzecz tegoż providera (dostawcy usług internetowych) opłat za świadczone na jej rzecz usługi telekomunikacyjne (dostępu do Internetu) oraz związane z nimi usługi dodatkowe, w szczególności z przyjętego obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych; (...) 1 Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą w W. i J. J. prowadzili też spór co do istnienia po stronie poprzednika prawnego powoda uprawnienia do sformułowania wobec pozwanej roszczenia z tytułu jednostronnego rozwiązania umowy przez dostawcę usług z winy abonenta przed upływem terminu, na jaki umowa została zawarta. W pierwszym rzędzie ocenie Sądu winno podlegać zasadność twierdzenia strony powodowej, przedstawionego w uzasadnieniu pozwu, a dotykającego możliwości skorzystania przez powodowy fundusz z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało zaświadczone w wyciągu z księgi rachunkowej Funduszu (...) 1 Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą w W. ) o numerze (...) – jako najdalej idącego z punktu widzenia oczekiwań powoda co do wyników niniejszego procesu. W uzasadnieniu pisma procesowego inicjującego niniejsze postępowanie przedstawiciel powoda twierdził bowiem, że wyciąg z księgi rachunkowej powodowego funduszu sekurytyzacyjnego, podpisany przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych funduszu i opatrzony pieczęcią towarzystwa zarządzającego funduszem sekurytyzacyjnym, ma moc prawną dokumentu urzędowego – powołując się przy tym na regulację z art. 194 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r., poz. 157). Formułując twierdzenie co do możliwości skorzystania przez powodowy fundusz z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało zaświadczone w wyciągu z księgi rachunkowej Funduszu (...) 1 Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą w W. ) o numerze (...) ( art. 244 § 1 k.p.c. ), pełnomocnik powoda zdaje się jednak nie dostrzegać regulacji z § 2 art. 194 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych – wedle której Moc prawna dokumentów urzędowych, o której mowa w ust. 1 , nie obowiązuje w odniesieniu do dokumentów wymienionych w tym przepisie w postępowaniu cywilnym. Z zamieszczoną tamże regulację w pełni koresponduje pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2013 r. (V CSK 329/12, LEX nr 1375500) – zgodnie z którym Dane ujmowane w księgach rachunkowych funduszu oraz wyciągu z tych ksiąg mogą stanowić dowód jedynie tego, że określonej kwoty wierzytelność jest wpisana w księgach rachunkowych względem określonego dłużnika na podstawie opisanego w tych księgach zdarzenia, np. cesji wierzytelności. Dokumenty te potwierdzają więc sam fakt zdarzenia w postaci cesji wierzytelności. Nie stanowią one jednak dowodu na skuteczność dokonanej cesji wierzytelności oraz istnienia i wysokości nabytej wierzytelności. Okoliczności te, w razie ich kwestionowania przez stronę przeciwną, powinien wykazać fundusz odpowiednimi dowodowymi, zgodnie z ciężarem dowodu wynikającym z art. 6 k.c. Sąd w niniejszym składzie w pełni ów pogląd podziela, co ma dla powodowego funduszu ten skutek, że w przypadku kwestionowania przez stronę przeciwną istnienia i wysokości nabytej wierzytelności – co ma miejsce w niniejszej sprawie – okoliczności te powinny zostać wykazane przez powoda odpowiednimi dowodowymi, zgodnie z ciężarem dowodu wynikającym z art. 6 k.c. (a zatem ze wszelkimi konsekwencjami wynikającymi ze stosownych zapisów procedury cywilnej, regulujących postępowanie dowodowe). Jak już wyżej Sąd wskazał, w odpowiedzi na pozew opatrzonej datą 10 grudnia 2012 r. J. J. nie uznała powództwa i wniosła o jego oddalenie, zgłaszając przy tym zarzut: 1) niewykonania przez (...) S. A. z siedzibą w W. świadczenia wzajemnego wynikającego z umowy z dnia 14 kwietnia 2010 r., począwszy od dnia 18 października 2010 r.; 2) stosowania niedozwolonego wzorca umowy z dnia 14 kwietnia 2010 r. w zakresie wystawiania i doręczania faktur w formie elektronicznej za świadczone usługi telekomunikacyjne dostępu do Internetu dla abonentów zawierających umowę w formie pisemnej. Zdaniem Sądu wytoczone przez (...) 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w W. przeciwko J. J. powództwo – z żądaniem zapłaty przez pozwaną na rzecz powoda kwoty 1.087,35 zł – zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części, a to z następujących przyczyn. Istnienie po stronie powodowego funduszu legitymacji czynnej nie było przez stronę pozwaną kwestionowane. Ewentualne wątpliwości w tym przedmiocie rozwiewają stosowne regulację, wywiedzione z art. 183 ust. 1 w zw. z i z art. 3 ust. 1 powołanej już wyżej ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych . I tak przepis z art. 183 ust. 1 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych stanowi, iż Fundusz inwestycyjny zamknięty może być utworzony jako fundusz sekurytyzacyjny dokonujący emisji certyfikatów inwestycyjnych w celu zgromadzenia środków na nabycie wierzytelności, w tym wierzytelności finansowanych ze środków publicznych w rozumieniu odrębnych przepisów, lub praw do świadczeń z tytułu określonych wierzytelności. Z kolei wedle przepisu z art. 3 1 tej samej ustawy Fundusz inwestycyjny jest osobą prawną, której wyłącznym przedmiotem działalności jest lokowanie środków pieniężnych zebranych w drodze publicznego, a w przypadkach określonych w ustawie również niepublicznego, proponowania nabycia jednostek uczestnictwa albo certyfikatów inwestycyjnych, w określone w ustawie papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe. Powodowemu funduszowi przysługuje zatem podmiotowość prawna ( (...) 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w W. jest w świetle przywołanych wyżej regulacji osobą prawną), a powoływanie się przez ten fundusz na skutki dokonanej w przeszłości na rzecz tegoż przez (...) S.A. z siedzibą W. cesji wierzytelności przysługującej tej spółce wobec pozwanej w sposób wystarczający istnienie po stronie powodowego funduszu przymiotu legitymacji czynnej. Przechodząc już do meritum sprawy należy wskazać, iż nie może być przy przytoczonych wyższej przez Sąd ustaleniach i okolicznościach żadnych wątpliwości co do tego, iż (...) S.A. z siedzibą W. i pozwaną J. J. łączyła w przeszłości umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych w zakresie dostępu do Internetu oraz związanych z nimi usług dodatkowych. Nie ma też żadnych wątpliwości, że integralną częścią tejże umowy były także postanowienia zamieszczone w Regulaminie świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępu do Internetu przez (...) S.A. dla abonentów (od dnia 20 lipca 2010 r.: w Regulaminie świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępu do Internetu przez (...) S.A. dla abonentów zawierających umowę w formie pisemnej – k. 74-75 verte). Znajomość tychże pozwany potwierdził, składając własnoręczny podpis na egzemplarzu umowy. W niniejszej sprawie poza sporem jest też i ten fakt, iż pozwana nie uiściła do daty zamknięcia rozprawy należności w kwocie 174,19 zł wraz z odsetkami, wynikających z: 1) faktury VAT (...) , wystawionej na kwotę 50,00 zł, obejmującej okres rozliczeniowy od dnia 2 sierpnia 2010 r. do dnia 1 września 2010 r. – która to faktura nie została pozwanej doręczona i której to faktury J. J. nie opłaciła, 2) faktury VAT (...) z dnia 3 listopada 2010 r., wystawionej na kwotę 50,00 zł, obejmującej okres rozliczeniowy od dnia 2 października 2010 r. do dnia 1 listopada 2010 r., z terminem płatności przypadającym na dzień 17 listopada 2010 r.; ta została opłacona przez pozwaną J. J. w dniu 17 listopada 2010 r. w części, tj. do kwoty 25,81 zł, z okres od dnia 2 października 2010 r. do dnia 17 października 2010 r., 3) faktury VAT (...) z dnia 7 grudnia 2010 r., wystawionej na kwotę 50,00 zł, obejmującej okres rozliczeniowy od dnia 2 listopada 2010 r. do dnia 1 grudnia 2010 r., z terminem płatności przypadającym na dzień 21 grudnia 2010 r. – która to faktura nie została przez J. J. opłacona, 4) fakturę VAT (...) z dnia 5 stycznia 2011 r., wystawionej na kwotę 50,00 zł, obejmującej okres rozliczeniowy od dnia 2 grudnia 2010 r. do dnia 1 stycznia 2011 r., z terminem płatności przypadającym na dzień 31 stycznia 2011 r. – która to faktura nie została przez J. J. opłacona. Uiszczona przez pozwaną w dniu 25 października 2010 r. kwota 50,00 zł – wedle jej intencji: tytułem opłaty za usługi świadczone przez (...) w okresie rozliczeniowym przypadającym od dnia 2 września 2010 r. do dnia 1 października 2010 r., objęta fakturę VAT (...) z dnia 9 października 2010 r. – została zaliczona przez (...) S.A. z siedzibą W. na poczet opłaty za usługi świadczone w okresie rozliczeniowym przypadającym od dnia 2 sierpnia 2010 r. do dnia 2 września 2010 r., objęte fakturę VAT (...) ; nie zmienia to faktu, iż łączny dług J. J. , wynikający z tych czterech rachunków (faktur), wynosi 174,19 zł. J. J. obronę przed żądaniami powodowego funduszu zamieszczonymi w pozwie oparła, m. in., na zarzucie niewykonania przez (...) S. A. z siedzibą w W. świadczenia wzajemnego wynikającego z umowy z dnia 14 kwietnia 2010 r. – począwszy od dnia 18 października 2010 r.; pozwana przejawów niewykonania przez kontrahenta zobowiązania upatruje w bezpodstawnym zawieszeniu przez (...) świadczenia usług w całości, twierdząc przy tym, że niedokonanie przez nią zapłaty należności za usługi świadczone przez (...) w okresie rozliczeniowym od dnia 2 sierpnia 2010 r. do dnia 1 września 2010 r., wynikającej z faktury VAT (...) , było następstwem wcześniejszego nienależytego wykonania przez dostawcę usług zobowiązania (niewykonania zobowiązania w całości), polegającego na niedostarczeniu przez (...) rachunku w terminie, w którym rachunek był zwykle abonentowi dostarczany. W umowie o świadczenie usług telekomunikacyjnych, zawartej w dniu 14 kwietnia 2010 r., pozwana przyjęła na siebie zobowiązanie terminowego regulowania wszelkich należności związanych z korzystaniem z usług świadczonych przez (...) (zapis z § 4 ust. 1 lit c Regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępu do Internetu przez (...) S.A. dla abonentów). Żadna ze stypulacji zamieszczonych w umowie o numerze (...) o świadczenie usług telekomunikacyjnych, jak też i żaden z zapisów Regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępu do Internetu przez (...) S.A. dla abonentów nie przewiduje, w przypadku niedostarczenia przez (...) rachunku w terminie, w którym rachunek był zwykle abonentowi dostarczany, powstania po stronie abonenta uprawnienia do zawieszenia regulowania należności związanych z korzystaniem z usług świadczonych przez (...) lub też, w przypadku zawieszenia przez (...) świadczenia usług w całości lub części, powstania po stronie abonenta uprawnienia do samodzielnego ustalania wielkości tych należności proporcjonalnie do czasu świadczenia tych usług w danych okresie rozliczeniowym. Tak więc pozwana nie była, w opinii Sądu, uprawniona zarówno do zawieszenia regulowania należności związanych z korzystaniem z usług świadczonych przez (...) (w przypadku niedostarczenia przez (...) rachunku w terminie, w którym rachunek był zwykle abonentowi dostarczany), jak też i do samodzielnego ustalania wielkości należności związanych z korzystaniem z usług świadczonych przez (...) proporcjonalnie do czasu świadczenia tych usług w danych okresie rozliczeniowym (w przypadku zawieszenia przez (...) świadczenia usług w całości lub części). Odpowiednie stypulacje zamieszczone w umowie o numerze (...) o świadczenie usług telekomunikacyjnych i odpowiednie zapisy Regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępu do Internetu przez (...) S.A. dla abonentów, regulujące bądź kwestię nienależytego wykonania zobowiązania przez (...) poprzez niedostarczenia rachunku w terminie, w którym rachunek był zwykle abonentowi dostarczany (zob. zapisy z § 7 tego Regulaminu), bądź kwestię dopuszczalności zawieszenia przez (...) świadczenia usług w całości lub części (zob. zapisy z § 11 tego Regulaminu), nie pozostają, w ocenie Sądu, w sprzeczności z przepisami kodeksu cywilnego regulującymi kwestie odpowiedzialności kontraktowej z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania z umów wzajemnych wskutek okoliczności obciążających dłużnika (por.: art. 487 § 1 k.c. w zw. z art. 471 k.c. ; art. 491 § 1 k.c. ); w opinii Sądu owe stypulacje i zapisy nie miały na celu obejścia ustawy i nie są sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (regułą, jaka obowiązuje w dziedzinie prawa kontraktowego, jest zasada pacta sunt servanda, mająca swe źródło właśnie w odpowiedniej zasadzie współżycia społecznego); owe stypulacje i zapisy są zatem ważne ( art. 58 § 1 i 2 k.c. ). Do takich wniosków prowadzi w szczególności analiza stosownych regulacji Kodeksu cywilnego . Wedle art. 471 k.c. Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Wykładnia tego przepisu prowadzi do konkluzji, ze co do zasady w sytuacji niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania wierzycielowi służy w pierwszej kolejności roszczenie o wykonanie zobowiązania w naturze, zgodnie z zasadą realnego wykonania zobowiązania. Tak długo więc, jak strony łączy więź zobowiązaniowa, a świadczenie jest możliwe do spełnienia – wierzycielowi przysługuje przede wszystkim roszczenie o wykonanie zobowiązania w naturze (spełnienie świadczenia przez dłużnika zgodnie z treścią zobowiązania), przy czym może on także celem wymuszenia wykonania zobowiązania skorzystać z drogi sądowej, jak również może dochodzić swoich roszczeń w postępowaniu egzekucyjnym. Natomiast dodatkowo w razie zwłoki dłużnika może żądać naprawienia szkody powstałej z tego tytułu ( art. 477, art. 479 i art. 480 k.c. ; por. także wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2013 r., I ACa 1558/12, LEX nr 1369388). Tak długo więc, jak strony łączy więź zobowiązaniowa, a świadczenie jest możliwe do spełnienia, wierzycielowi przysługuje przede wszystkim roszczenie o spełnienie świadczenia przez dłużnika zgodnie z treścią zobowiązania, przy czym może on także celem wymuszenia wykonania zobowiązania skorzystać z drogi sądowej, jak również może dochodzić swoich roszczeń w postępowaniu egzekucyjnym. Dopiero, gdy uzyskanie świadczenia na drodze przymusu będzie niemożliwe, a jednocześnie nie zajdą jakiekolwiek przyczyny, określone prawem, skutkujące wygaśnięciem zobowiązania – wówczas naruszenie zobowiązania uprawniało będzie wierzyciela do żądania naprawienia szkody (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2008 r., V CSK 515/07, Lex 395257, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 1985 r., III CZP 64/85, OSNC 1986/11/171, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 listopada 2008 r., I ACa 595/08, Lex 491179., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2009 r., II CSK 435/08, Lex nr 527121 oraz Agnieszka Rzetecka-Gil. Kodeks cywilny. Komentarz. Zobowiązania – część ogólna. Komentarz do art. 471 Kodeksu cywilnego. LEX/el., 2011). Pozwana nie była zatem uprawniona – w przypadku niedostarczenia przez (...) rachunku w terminie, w którym rachunek był zwykle abonentowi dostarczany – do zawieszenia regulowania należności związanych z korzystaniem z usług świadczonych przez (...) ; nie była też uprawniona – w przypadku zawieszenia przez (...) świadczenia usług w całości lub części – do samodzielnego ustalania wielkości tych należności proporcjonalnie do czasu świadczenia tych usług w danych okresie rozliczeniowym; powinna spełnić obciążające ją świadczenie wzajemne w wielkości i w terminie wynikających z zapisów umowy o numerze (...) o świadczenie usług telekomunikacyjnych i Regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępu do Internetu przez (...) S.A. dla abonentów. W obu z opisanych w poprzednim akapicie przypadków J. J. powinna zachować się w sposób wymagany w punkcie 5 § 7 Regulaminu, po czym wszcząć przewidziane przez ten regulamin postępowanie reklamacyjne (zob. przewidziany w § 9 Regulaminu tryb postępowania reklamacyjnego). Na poprawność zaprezentowanej wyżej konstatacji nie ma, zdaniem Sądu, wpływu dostrzeżona przez pozwaną (ale też i przez Sąd) dysharmonia pomiędzy nieoznaczeniem przez pozwaną w umowie adresu e-mailowego i jednoczesnym wyrażeniem przez J. J. zgody na wystawianie i przesyłanie przez (...) faktur w formie elektronicznej. (...) S.A. z siedzibą w W. nie egzekwował uzyskanego w umowie zwolnienia się z obowiązku wystawiania i przesyłania faktur w formie klasycznej (papierowej; o czym wyżej, w poczynionych przez Sąd ustaleniach faktycznych – opisane tam szczegółowo faktury VAT zostały złożone do akt sprawy przez pozwaną, a zatem zostały jej przez kontrahenta doręczone), a ewentualne skutki zakłóceń w takim właśnie sposobie wystawiania i przesyłania faktur – jak w przypadku faktury VAT (...) , wystawionej na kwotę 50,00 zł, obejmującej okres rozliczeniowy od dnia 2 sierpnia 2010 r. do dnia 1 września 2010 r. – mogły zostać zniesione w sposób postulowany przez poprzednika prawnego powoda w piśmie z dnia 3 grudnia 2010 r. (k. 103; czyli poprzez sprawdzenie salda w Internetowym Centrum (...) ) – do czego zresztą obligowała pozwaną regulacja z art. 354 § 2 k.c. (wedle której wierzyciel powinien współdziałać przy wykonaniu zobowiązania zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje – także w sposób odpowiadający tym zwyczajom) b . Z tej samej przyczyny Sąd nie uwzględnił zgłoszonego przez pozwaną zarzutu stosowania przez poprzednika prawnego powoda niedozwolonego wzorca umowy w zakresie wystawiania i doręczania faktur w formie elektronicznej za świadczone usługi telekomunikacyjne dostępu do Internetu dla abonentów zawierających umowę w formie pisemnej. Sposób zaznaczenia w umowie, iż abonent wyraził zgodę (lub też takiej nie wyraził) na wystawianie i przesyłanie przez (...) faktur w formie elektronicznej – poprzez wpis dokonany w jednym z dwóch prostokątów wyboru – prowadzi w dodatku do konkluzji, że wbrew twierdzeniem J. J. owo postanowienie nie może zostać uznane za niedozwolone postanowienie umowne, nieuzgodnione indywidualnie, a zatem niewiążące pozwanej (por. art. 385

(1)§ 1 k.c. ). Zgodnie z art. 513 § 1 k.c. D łużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie . Na podstawie przytoczonego w poprzednim akapicie przepisu kodeksu cywilnego dłużnikowi wolno wysunąć przeciwko cesjonariuszowi zarzuty, powstałe w ramach kreującego cedowaną wierzytelność stosunku zobowiązaniowego do chwili uzyskania przez niego pewnej wiadomości o cesji. Dłużnik może zatem kwestionować istnienie, skuteczność lub zakres nabytej przez cesjonariusza wierzytelności. W doktrynie przyjmuje się powszechnie, że sytuacja prawna dłużnika po przelewie wierzytelności nie powinna ulec pogorszeniu (zob. E. Łętowska (w:) System prawa cywilnego, t. III, cz. 1, s. 913; A. Szpunar, Wstąpienie..., s. 42; Z. Radwański, A. Olejniczak, Zobowiązania, 2006, s. 361; J. Mojak, Obrót..., s. 102; H. Ciepła (w:) G. Bieniek, Komentarz, t. I, 2006, s. 667). Cesjonariusz nie może zatem żądać od dłużnika świadczenia w większym rozmiarze niż cedent, a z wierzytelnością po jej przelewie pozostają związane wszystkie zarzuty dłużnika, które mogły być podnoszone w stosunku do poprzedniego wierzyciela (cedenta). Poza tym dłużnik może wysunąć przeciwko nabywcy wierzytelności zarzuty osobiste [np. zarzut przedawnienia, jeżeli nastąpiło ono po przelewie i powzięciu przez dłużnika wiadomości o dokonanym przelewie; zob. K. Zagrobelny (w:) E. Gniewek, Komentarz, 2006, s. 887, a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2003 r., I CKN 372/01, LEX nr 80246); Gawlik Zdzisław, Janiak Andrzej, Kidyba Andrzej, Kozieł Grzegorz, Olejniczak Adam, Pyrzyńska Agnieszka, Sokołowski Tomasz (w:) A. Kidyba (red.), A. Olejniczak, A. Pyrzyńska, T. Sokołowski, Z. Gawlik, A. Janiak, G. Kozieł, Kodeks cywilny . Komentarz. Tom III. Zobowiązania – część ogólna, LEX, 2010]. Dochodzone przez powoda w niniejszym procesie kwoty były wymagalne w następujących terminach: kwota 50,00 zł, należna tytułem opłaty za usługi świadczone przez (...) w okresie rozliczeniowym przypadającym od dnia 2 września 2010 r. do dnia 1 października 2010 r., objęta fakturę VAT (...) z dnia 9 października 2010 r. – w dniu 23 października 2010 r.; kwota 24,19 zł, należna tytułem części opłaty za usługi świadczone przez (...) w okresie rozliczeniowym przypadającym od dnia 2 października 2010 r. do dnia 1 listopada 2010 r., objęta fakturę VAT (...) z dnia 3 listopada 2010 r. – w dniu 17 listopada 2010 r.; kwota 50,00 zł, należna tytułem opłaty za usługi świadczone przez (...) w okresie rozliczeniowym przypadającym od dnia 2 listopada 2010 r. do dnia 1 grudnia 2010 r., objęta fakturę (...) z dnia 7 grudnia 2010 r. – w dniu 21 grudnia 2010 r.; kwota 50,00 zł, należna tytułem opłaty za usługi świadczone przez (...) w okresie rozliczeniowym przypadającym od dnia 2 grudnia 2010 r. do dnia 1 stycznia 2011 r., objęta fakturę VAT (...) z dnia 5 stycznia 2011 r. – w dniu 31 stycznia 2011 r. Przeprowadzona przez Sąd symulacja – przy zastosowaniu powszechnie dostępnego kalkulatora odsetek – pozwoliła na ustalenie, że odsetki, które powiększyły dług pozwanej wobec powoda (kwota 174,19 zł, powiększona o należność wynikającą z noty obciążeniowej (...) , czyli o kwotę 733,41 zł), zostały ustalone przy wyliczaniu przez powoda wartości przedmiotu sporu (kwoty dochodzonej w pozwie) na dzień 14 maja 2012 r. Obie strony procesu są w zasadzie zgodne, iż w dacie cesji wierzytelności poprzednik prawny powoda i pozwana nie byli już związani umową o numerze (...) o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Zgodnie zatem z regulacją z art. 487 § 1 k.c. w zw. z art. 471 k.c. powodowemu funduszowi przysługuje wobec pozwanej roszczenie odszkodowawcze. W ocenie Sądu istnienie w niniejszej sprawie wszystkich trzech przesłanek odpowiedzialności kontraktowej, określonych w tym przepisie, jest oczywiste. Sąd ustalił bowiem, że pozwana nie wykonała w oznaczonym wyżej zakresie obciążającego ją wobec poprzednika prawnego powoda zobowiązania, że (...) S.A. z siedzibą w W. poniósł szkodę w rozmiarze wyrażonym co najmniej kwotą 174,19 zł, obejmującą straty, które poszkodowany poniósł, i że pomiędzy niewykonaniem przez J. J. zobowiązania a szkodą istnieje adekwatny związek przyczynowy. Powodowi oprócz kwoty długu należą się od pozwanej odsetki – za opóźnienie się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego: 1) od kwoty 50,00 zł, należnej tytułem opłaty za usługi świadczone przez (...) w okresie rozliczeniowym przypadającym od dnia 2 września 2010 r. do dnia 1 października 2010 r., objętej fakturę VAT (...) z dnia 9 października 2010 r. – w wysokości 10,13 zł; 2) od kwoty 24,19 zł, należnej tytułem części opłaty za usługi świadczone przez (...) w okresie rozliczeniowym przypadającym od dnia 2 października 2010 r. do dnia 1 listopada 2010 r., objętej fakturę VAT (...) z dnia 3 listopada 2010 r. – w wysokości 4,69 zł; 3) od kwoty 50,00 zł, należnej tytułem opłaty za usługi świadczone przez (...) w okresie rozliczeniowym przypadającym od dnia 2 listopada 2010 r. do dnia 1 grudnia 2010 r., objęta fakturę (...) z dnia 7 grudnia 2010 r. – w wysokości 9,08 zł; 4) od kwoty 50,00 zł, należnej tytułem opłaty za usługi świadczone przez (...) w okresie rozliczeniowym przypadającym od dnia 2 grudnia 2010 r. do dnia 1 stycznia 2011 r., objęta fakturę VAT (...) z dnia 5 stycznia 2011 r. – w wysokości 8,35 zł. Suma tych odsetek daję kwotę 33,25 zł. Kwotę 174,19 zł, powiększoną o należne odsetki (kwotę 33,25 zł), Sąd zasądził na rzecz powoda od pozwanej w punkcie I sentencji wyroku – z odsetkami oznaczonymi wedle wymagań art. 482 § 1 k.c. Sąd stoi przy tym na stanowisku, iż naruszenie przez pozwaną zasady pacta sunt servanda oznacza jednoczesne powstanie po stronie obowiązanego ( J. J. ) automatycznego obowiązku naprawienia wynikłej z tego tytułu szkody. W sytuacji, gdy strona nie wykonała umowy, uchylenie się przez nią od zapłaty należnego drugiej stronie odszkodowania, może nastąpić jedynie wówczas, gdy dochodzenie przez poszkodowanego odszkodowania stanowi czynienie ze swego prawa użytku ( art. 5 k.c. ), które jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego – a takiego przymiotu po stronie powoda Sąd nie dostrzegł (por. wyrok Sądu Najwyższego z 19 maja 2005 r., V CK 648/04, LEX nr 380939). W pozostałym zakresie powództwo (...) 1 Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą w W. podlegało oddaleniu – jako nieudowodnione ( art. 6 k.c. ). Jak już Sąd wyżej ustalił, w dniu 7 lutego 2011 r. (...) S.A. z siedzibą W. wystawił notę obciążeniową (...) – na kwotę 733,41 zł, z datą wymagalności na dzień 21 lutego 2011 r., obejmującą prawdopodobnie roszczenie z tytułu jednostronnego rozwiązania umowy przez dostawcę usług z winy abonenta przed upływem terminu, na jaki umowa została zawarta, należne w przypadku zawarcia umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, w tym o zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telekomunikacyjnej, związanego z ulgą przyznaną abonentowi. Wedle przepisu z 57 ust. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r., poz. 243) W przypadku zawarcia umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, w tym o zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telekomunikacyjnej, związanego z ulgą przyznaną abonentowi, wysokość roszczenia z tytułu jednostronnego rozwiązania umowy przez abonenta lub przez dostawcę usług z winy abonenta przed upływem terminu, na jaki umowa została zawarta, nie może przekroczyć wartości ulgi przyznanej abonentowi pomniejszonej o proporcjonalną jej wartość za okres od dnia zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania. Roszczenie nie przysługuje w przypadku rozwiązania przez konsumenta umowy przed rozpoczęciem świadczenia usług, chyba że przedmiotem ulgi jest telekomunikacyjne urządzenie końcowe. Powodowy fundusz nie wykazał jednak w niniejszym procesie, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 6 k.c. , że łącząca jego poprzednika prawnego i pozwaną umowa o numerze (...) o świadczenie usług telekomunikacyjnych została rozwiązania przez abonenta lub przez dostawcę usług z winy abonenta przed upływem terminu, na jaki umowa została zawarta. Dlatego też powództwo o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty 733,41 zł, powiększonej o należne o należne odsetki, zostało przez Sąd oddalone – w punkcie II sentencji wyroku O kosztach procesu – w punktach III i IV wyroku – Sąd orzekł na podstawie art. 100 zdanie pierwsze k.p.c. Powód wygrał proces w 19,08 %. Powodowy fundusz poniósł w tejże sprawie koszty w wysokości 210,00 zł [30,00 zł opłaty stałej od pozwu; 180,00 zł tytułem wynagrodzenia należnego ustanowionemu przez niego wykwalifikowanemu pełnomocnikowi – wedle norm przepisanych, czyli na podstawie § 6 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 490)]; J. J. nie wykazała, iż poniosła jakikolwiek koszty. Zgodnie z zamieszczoną przez ustawodawcę w art. 100 k.p.c. zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów procesu strony powinny ponieść te koszty w takim stopniu, w jakim przegrały sprawę. Na stronie pozwanej ciąży zatem obowiązek pokrycia poniesionych przez powoda kosztów procesu w 19,08 %. Tak też Sąd orzekł w punktach III i IV wyroku._