Sad powszechny, VI Ka 183/14

Sygn. akt VI Ka 183/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 listopada 2014 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Barbara Żukowska (spr.) Sędziowie SO Edyta Gajgał SO Andrzej Wieja Protokolant Anna Potaczek przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Macieja Prabuckiego po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r. sprawy K. F. oskarżonego z art. 124 § 1 kw z powodu apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 22 stycznia 2014 r. sygn. akt II K 1569/12 I. uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonego K. F. i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpow w zw. z art. 45 § 1 kw postępowanie w sprawie umarza, II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. I. P. kwotę 516, 60 zł w tym 96, 60 zł podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym, III. stwierdza, że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa. Sygn. akt VIKa 183/14 UZASADNIENIE K. F. oskarżony był o to, że w dniu 30 maja 2012 r. w P. woj. (...) dokonał umyślnego uszkodzenia kładki nad rzeką K. poprzez odcięcie elektryczną szlifierką kątową końcówki barierki czym spowodował straty w kwocie 1200 zł na szkodę Miasta P. , tj. o czyn z art. 288 § 1 kk . Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 22.I.2014 r. (sygn. akt IIK 1569/12): I. oskarżonego K. F. uznał za winnego tego, że w dniu 30 maja 2012 w P. poprzez odcięcie elektryczną szlifierką kątową końcówki barierki dokonał umyślnego uszkodzenia kładki nad rzeką K. czym spowodował straty w wysokości 20 złotych na szkodę gminy P. , co stanowi wykroczenie z art. 124 § 1 kw i za to na podstawie art. 124 § 1 kw wymierzył mu karę 400 złotych grzywny, II. na podstawie art. 124 § 4 kw orzekł wobec oskarżonego K. F. obowiązek uiszczenia na rzecz Gminy P. kwoty 20 złotych tytułem zapłaty równowartości wyrządzonej szkody, III. na podstawie art. 29 ust. 1 Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. I. P. kwotę 792 złotych tytułem nieopłaconych kosztów obrony z urzędu oraz dalej idącą kwotę 182, 16 zł tytułem podatku od towarów i usług, IV. na podstawie art. 118 § 1 kpow w zw. z § 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania, na podstawie art. 118 § 3 kpow zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 974, 16 zł tytułem kosztów ustanowienia obrońcy z urzędu i na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych wymierzył mu opłatę w kwocie 40 złotych. W imieniu oskarżonego apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca i zarzucił: 1) obrazę prawa materialnego, a to art. 124 § 1 kw poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że czyn oskarżonego K. F. stanowi wykroczenie opisane w tym przepisie; 2) obrazę przepisu art. 7 kw poprzez jego niezastosowanie podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że oskarżony był w błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu co eliminuje odpowiedzialność za wykroczenie umyślne; 3) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne przyjęcie, że oskarżony dokonał umyślnego uszkodzenia kładki; 4) obrazę przepisu postępowania, a to art. 624 kpk mającą wpływ na treść orzeczenia poprzez jego niezastosowanie podczas gdy sytuacja rodzinna, majątkowa i wysokość dochodów oskarżonego uzasadnia przyjęcie, iż uiszczenie kosztów sądowych byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Stawiając powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie na rzecz obrońcy nieopłaconych kosztów obrony udzielonej z urzędu według norm przepisanych. W toku rozprawy odwoławczej obrońca zmodyfikował wniosek, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Przeprowadzone w toku rozprawy głównej dowody, poddane swobodnej ocenie Sądu Rejonowego zasadnie przesądziły o sprawstwie i winie K. F. w popełnieniu przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu stanowiącego – z uwagi na wysokość spowodowanej przezeń szkody – wykroczenie z art. 124 § 1 kw. Jak wynika z wyjaśnień oskarżonego sam zdecydował o przycięciu barierki kładki nad rzeką K. w P. , ponieważ – jego zdaniem - „była wysunięta za daleko do przodu”, chciał spowodować „uniknięcie obijania siebie i innych ludzi przechodzących po tej kładce”. Powody, którymi kierował się oskarżony, fakt, iż odcięcia barierki dokonał jawnie, w żadnym razie nie świadczą, iż oskarżony nie wiedział, że nie wolno mu tak postąpić. Z okoliczności tych nie sposób wywodzić – jak wnosi o to obrońca w apelacji – „iż mamy tu do czynienia z nieświadomością karalności rozumianą jako nieświadomość tego, że czyn jest zakazany przez normę prawa wykroczeń”. Z zeznań przesłuchanych w toku rozprawy głównej świadków wynika, iż „wyciągnięte bariery na zewnątrz miały zabezpieczyć przechodzących przez most przed wpadnięciem do rzeki, zwłaszcza w sytuacjach powodziowych, brak było sygnałów od mieszkańców, iż barierki te przeszkadzały przechodniom (zeznania I. Ł. , P. W. ). Podjęte przez oskarżonego działanie było wyłącznie przejawem samowoli, lekceważenia przezeń bezpieczeństwa ludzi przechodzących przez most i jako sprzeczne z prawem wymagało stosownej reakcji. Popełniony przez K. F. w dniu 30 maja 2012 r. czyn wyczerpywał znamiona wykroczenia z art. 124 § 1 kw. W czasie orzekania w sądzie odwoławczym nastąpiło już przedawnienie karalności tego wykroczenia, jako że minął okres dwóch lat od jego popełnienia (art. 45 § 1 kw). Przedawnienie karalności stanowi negatywną przesłankę procesową i przesądza, iż wszczęte postępowanie winno być umorzone (art. 5 § 1 pkt 4 kpow). Zważywszy na powyższe Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wobec K. F. wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpow w zw. z art. 45 § 1 kw postępowanie w sprawie umorzył. O kosztach nieopłaconej obrony oskarżonego w postępowaniu odwoławczym Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze i na podstawie § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.IX.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu . Orzeczenie o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze oparte zostało o przepis art. 632 pkt 2 kpk . AP