sygn. akt: II Cz 876/14 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2015r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy Wydział II Cywilny - Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Piotr Starosta Sędziowie: SO Bogumił Goraj SO Irena Dobosiewicz/spr./ po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2015 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Miasta I. przeciwko P. D. o zap łatę na skutek zażalenia powoda od punktu 2 /drugiego/ postanowienia Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 30 września 2014r. sygn. akt IC 1479/14 postanawia: 1. oddalić zażalenie, 2. zasądzić od powoda na rzecz pozwanej kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Sygn. akt II Cz 876/14 UZASADNIENIE Powód Miasto I. domagał się zasądzenia od pozwanych L. S. , M. S.
(1), P. S. (obecnie D. ) i M. S.
(2)kwoty 12.644,95 zł z odsetkami ustawowymi z tytułu nieopłaconego czynszu najmu oraz opłat. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 4 czerwca 2013 r. Sąd Rejonowy w Inowrocławiu orzekł o żądaniu pozwu i kosztach postępowania. W sprzeciwie od powyższego nakazu pozwana P. D. podniosła, że w okresie objętym pozwem nie zamieszkiwała w lokalu, którego dotyczy żądanie powoda. W toku postępowania przed Sądem Rejonowym powód cofnął pozew. Postanowieniem z dnia 30 września 2014 r. Sąd Rejonowy w Inowrocławiu umorzył postępowanie w sprawie (pkt 1) i zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 2.417 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt 2) (sygn. IC 1479/14). W uzasadnieniu punktu 2 Sąd wskazał, że strona cofająca pozew w toku postępowania traktowana jest jako przegrywająca sprawę. W ocenie Sądu, powód jeszcze przed wniesieniem powództwa mógł zweryfikować krąg osób odpowiedzialnych za należności wynikające z czynszu albowiem w dniu 25 lutego 2013 r. pozwany L. S. złożył w tym przedmiocie stosowne oświadczenie. Ustaleń takich mógł on również dokonać poprzez upoważnionych pracowników przedsiębiorstwa komunalnego sprawującego zarząd nieruchomościami.. Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł o kosztach procesu w oparciu o przepis art. 98 k.p.c. i przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych i ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu . Zażalenie na postanowienie o kosztach procesu złożył powód i domagał się jego zmiany poprzez zasądzenie na rzecz pozwanej kwoty 617 zł w miejsce kwoty 2.417 zł oraz przyznania kosztów postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 102 k.p.c. Zdaniem powoda Sąd Rejonowy nie uwzględnił okoliczności, że został on wprowadzony w błąd przez pozwanego L. S. co do faktu zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu przez pozwaną P. D. , co skutkowało wytoczeniem powództwa również przeciwko niej. 1 W odpowiedzi na zażalenie pozwana domagała się jego oddalenia oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania zażaleniowego. S ąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Na wstępie należy zauważyć, że powód cofając pozew przegrał przedmiotowe postępowanie, co stało się podstawą dla zastosowania przez Sąd Rejonowy art. 98 k.p.c , jako uzasadnienia dla rozstrzygnięcia o kosztach procesu. W art. 102 k.p.c. ustawodawca unormował zasadę słuszności, zgodnie z którą w przypadkach szczególnie uzasadnionych, sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej kosztami w ogóle. Przywołany przepis stanowi odstępstwo od zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Jest rozwiązaniem szczególnym, niepodlegającym wykładni rozszerzającej, wykluczającym stosowanie wszelkich uogólnień, wymagającym do swego zastosowania wystąpienia wyjątkowych okoliczności. W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się stosowanie art. 102 k.p.c , gdy: sprawa ma wątpliwy i dyskusyjny charakter (yide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 1971 r., I PZ 17/71), dochodzone roszczenie powoda wynika z niejasno sformułowanych przepisów {yide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1973 r., I PR 456/73), strona przegrywająca znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji majątkowej, a wytaczając powództwo była subiektywnie przeświadczona o słuszności dochodzonego roszczenia, natomiast strona wygrywająca korzystała ze stałej obsługi prawnej i nie poniosła dodatkowych nakładów na prowadzenie procesu (yide: wyrok Sądu Najwyższego z 17 listopada 1972 r., I PR 423/72). Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że brak podstaw do zastosowania art. 102 k.p.c. W ocenie Sądu Okręgowego, okoliczności takiej nie może stanowić oparcie się przez skarżącego wyłącznie na oświadczeniach pozwanego L. S. , co do osób zamieszkujących przedmiotowy lokal, co w konsekwencji prowadziło do ustalenia niewłaściwego kręgu pozwanych. Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, powód miał możliwość zweryfikowania prawdziwości oświadczeń pozwanego chociażby za pośrednictwem pracowników przedsiębiorstwa sprawującego zarząd nieruchomością. Reasumując, w okolicznościach niniejszej sprawy nie zaistniały podstawy do odstąpienia od obciążania powoda kosztami procesu ( art. 102 k.p.c ). 2 Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c , oddalił zażalenie.