Sad powszechny, V U 799/13

Sygn. akt V U 799/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 czerwca 2013 roku Sąd Okręgowy w Słupsku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Tamara Kulczewska- Miszczak Protokolant: st. sekr. sądowy Andrzej Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2013 r. w Słupsku na rozprawie sprawy z odwołania L. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 24 kwietnia 2013 znak: (...) o emeryturę I zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 24 kwietnia 2013 znak: (...) w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu L. B. prawo do emerytury, począwszy od 15 marca 2013r. II nie stwierdza odpowiedzialności organu rentowego UZASADNIENIE Ubezpieczony L. B. wniósł odwołanie od decyzji z dnia 24 kwietnia 2013 roku, znak: (...) domagając się jej zmiany, poprzez przyznanie prawa do wcześniejszej emerytury. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. wniósł o oddalenie odwołania podnosząc, iż na podstawie przedłożonej dokumentacji ubezpieczony udowodnił zatrudnienie w wymiarze 28 lat, 10 miesięcy i 5 dni okresów składkowych i nieskładkowych w tym 10 lat, 6 miesięcy pracy w warunkach szczególnych, a ponieważ nie udokumentował co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych, zaskarżoną decyzją organ rentowy odmówił mu prawa do emerytury. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony L. B. , urodzony dnia (...) , lat (...) , w dniu 15 marca 2013 roku złożył wniosek o emeryturę. Wraz z wnioskiem przedłożył zaświadczenia i świadectwa pracy, którymi udokumentował nie kwestionowany przez pozwany organ rentowy staż ubezpieczeniowy wynoszący łącznie 28 lat, 10 miesięcy i 5 dni, w tym 10 lat i 6 miesięcy pracy w warunkach szczególnych. Ubezpieczony nie należy do OFE. Do okresu pracy w szczególnych warunkach organ rentowy nie uwzględnił okresów zatrudnienia w Z. (...) S i A K. w S. od 2 marca 1983 roku do 31 stycznia 1988 roku, ponieważ pracodawca dokonując zgłoszenia do ubezpieczenia społecznego wskazał, że ubezpieczony zatrudniony był jako ślusarz, natomiast w świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnych z dnia 18 stycznia 1990 roku wskazano stanowisko spawacza. dowód: akta emerytalne: wniosek k. 1-3, kwestionariusz k.4, zaskarżona decyzja k.52, karata przebiegu zatrudnienia k. 51 W okresie od 2 marca 1983 roku do 31 stycznia 1988 roku L. B. był zatrudniony w Z. (...) S. i A. K. w S. . Początkowo przez okres 6 miesięcy był zatrudniony na stanowisku ślusarza, następnie przez dalszy okres zatrudnienia pracował jako spawacz. Zakład zajmował się wytwarzaniem haków holowniczych do samochodów osobowych i zatrudnionych w nim było około 6 osób, w tym ubezpieczony. Właścicielem zakładu był S. i A. K. . Ubezpieczony pracował razem z M. S. Do obowiązków ubezpieczonego należało: spawanie haków holowniczych oraz wykonywanie czynności przygotowawczych do spawania . Ubezpieczony pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy . Ubezpieczony posiada uprawnienia kotlarza II klasy od 20 marca 1972 roku. Uprawnienia spawacza zdobył w szkole zawodowej przy Stoczni. dowód: zeznania świadków: M. S. , S. K. k.21-21 verte , legitymacja kotlarza II klasy akta sprawy Wraz z okresem pracy w warunkach szczególnych uwzględnionym przez organ rentowy (10 lat, 6 miesięcy pracy w warunkach szczególnych) po doliczeniu okresu zatrudnienia od 2 marca 1983 roku do 31 stycznia 1988 roku, po odliczeniu okresu ok 6 miesięcy L. B. według stanu na dzień 01 stycznia 1999 roku posiada ponad 15 letni okres pracy w warunkach szczególnych. Dowód: jw Sąd zważył, co następuje: Odwołanie ubezpieczonego L. B. jest uzasadnione. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie było ustalenie uprawnień ubezpieczonego do wcześniejszej emerytury z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach, na podstawie art. 184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 roku, Nr 153, poz. 1227) oraz przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 , poz. 43 ze zm.). Zgodnie z art.184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ubezpieczonym urodzonym po 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32,33,39 i 40, jeżeli w dniu wejścia ustawy osiągnęli: 1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 W myśl ust. 2 art. 184 emerytura przysługuje ubezpieczonym, którzy nie przystąpili do otwartego funduszu emerytalnego albo złożyli wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa . Okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27, to 25 lat w przypadku mężczyzny (art. 27 pkt 2). Wiek emerytalny wynika z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r., nr 8, poz. 43 ze zm.), do którego odsyła art. 32 ust. 4 powołanej ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Dla mężczyzny jest to 60 lat. Wymagany okres zatrudnienia w warunkach szczególnych przewidziany w przepisach dotychczasowych, o którym mowa w art. 184 ust. 1, to okres 15 lat, o czym stanowi § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia. Bezsporne w niniejszej sprawie było, że ubezpieczony L. B. ma ukończone (...) lat, nie jest członkiem OFE, posiada wymagany ponad 25 letni staż pracy liczony na dzień wejścia w życie ustawy, tj. na dzień 01.01.1999 roku. Oznacza to, iż jedyną przesłanką jaką musiał ubezpieczony udowodnić w przedmiotowej sprawie była praca w warunkach szczególnych w wymiarze 15 lat według stanu na dzień 01.01.1999r. Zważyć przy tym należy, że w postępowaniu przed sądem ubezpieczeń społecznych w sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe prowadzenie dowodu z zeznań świadków lub z przesłuchania stron nie podlega żadnym ograniczeniom. Według art. 473 § 1 kpc w postępowaniu w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych nie stosuje się przed sądem przepisów ograniczających dopuszczalność dowodu z zeznań świadków i z przesłuchania stron. Ten wyjątek od ogólnych zasad, wynikających z art. 247 KPC , sprawia, że każdy istotny fakt (np. taki, którego ustalenie jest niezbędne do przyznania ubezpieczonemu prawa do wcześniejszej emerytury), może być dowodzony wszelkimi środkami dowodowymi, które sąd uzna za pożądane, a ich dopuszczenie za celowe (vide wyrok SN z 4 października 2007 r. I UK 111/07). W ocenie Sądu jest oczywiste, iż brzmienie zajmowanego stanowiska, jakie widnieje w dokumentach prowadzonych i wystawionych przez pracodawcę nie może mieć rozstrzygającego znaczenia w sprawie. Decyduje rodzaj wykonywanej pracy, co nadto wynika z powołanych wyżej przepisów prawa, w szczególności art. 32 ust. 2 który stanowi, iż dla celów ustalenia uprawnień do emerytury w obniżonym wieku za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Rodzaje prac ustala się na podstawie powołanego już wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze , który w załączniku A w Działach od I do XIV wymienia rodzaje prac, które są pracą w warunkach szczególnych. Ponadto należy dodać, iż w myśl § 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. W załączniku A do powyżej określonego rozporządzenia w Dziale XIV pkt 12 wskazano prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym, atomowowodorowym. W tych okolicznościach rzeczą Sądu było ustalenie ,czy w okresie od 2 marca 1983 roku do 31 stycznia 1988 roku L. B. podczas zatrudnienia w Z. (...) (...) S. i A. K. w S. wykonywane przez ubezpieczonego czynności były pracą w warunkach szczególnych oraz w jakich konkretnie okresach i wymiarze ubezpieczony czynności te wykonywał. Brak ograniczeń co do środków dowodowych w postępowaniu przed sądem ubezpieczeń społecznych w sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe oznacza to, że Sąd jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym z przesłuchania świadków na okoliczność okresu pracy odwołującego w warunkach szczególnych, a prowadzenie dowodu z zeznań świadków lub z przesłuchania stron nie podlega żadnym ograniczeniom. Z zeznań słuchanych w sprawie świadków S. K. (k. 21-21 verte as.) i M. S. (k. 21-21 verte as) wynika, iż że w spornym okresie ubezpieczony wykonywał czynności zaliczane do prac w szczególnych warunkach. Z zeznań tych wynika, że po upływie ok. 6 miesięcy od zatrudnienia L. B. spawał haki holownicze- stale i w pełnym wymiarze i tę pracę wykonywał do 31 sierpnia 1988 roku. Zdaniem Sądu w/w zeznania w całości zasługują na wiarę, gdyż są spójne, logiczne i tworzą logiczną całość z danymi wynikającymi ze złożonymi do ZUS dokumentacją, w tym ze świadectwem wystawionym w dniu 18.01.1990r. przez pracodawcę ubezpieczonego. Świadectwo to zostało wystawione bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia, zawiera wszystkie wymagane dane i jest wiarygodnym dokumentem, a zgłoszenie ubezpieczonego do ubezpieczeń społecznych jako,, ślusarz’ nie mogło mieć w niniejszej sprawie rozstrzygającego znaczenia. W ocenie Sądu ,zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala ustalić, niewątpliwie, że w okresie od 02 marca 1983 roku do 31 stycznia 1988 roku podczas zatrudnienia w Z. (...) S. i A. K. w S. z wyłączeniem okresu 6 miesięcy ubezpieczony wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy prace spawacza, wymienione w Dziale XIV, pod pozycją 12, wykazu A, załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Zatem na dzień 1 stycznia 1999 roku ubezpieczony posiada wymagany okres pracy w szczególnych warunkach, albowiem po doliczeniu spornego okresu zatrudnienia do okresu uwzględnionego przez pozwany organ rentowy (10 lat, 6 miesięcy) ubezpieczony udowodnił posiadanie ponad 15-letniego okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach. W tym stanie rzeczy z uwagi na to, że L. B. spełnił wszystkie warunki konieczne do przyznania mu prawa do emerytury na podstawie art. art. 184 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w zw. z art. 32 ust. 2 i 4 tej ustawy i w zw. z § 2 ust. 1 i § 4 ust. 1 pkt 1 i 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze Sąd na podstawie art. 477 14 § 2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu L. B. prawo do emerytury począwszy od 15 maja 2013 roku, o czym orzekł jak w punkcie I sentencji. Sąd Okręgowy na podstawie art. 118 ust.1a ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie stwierdził odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, uznając, że dopiero postępowanie sądowe, a szczególności przeprowadzone w tym postępowaniu dowody z zeznań świadków, pozwoliły na ustalenie, że ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie zatrudnienia w Z. (...) S. i A. K. w S. wykonywał pracę w warunkach szczególnych wobec tego przesądziły one ostatecznie o zasadności wniosku. Mając powyższe na względzie Sąd nie stwierdził odpowiedzialności organu rentowego za nieprzyznanie prawa do emerytury, o czym orzekł jak w punkcie II sentencji.