Sygn. akt VI Ka 61/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w Elblągu VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodnicząca: SSO Irena Śmietana Sędziowie: SSO Elżbieta Kosecka – Sobczak (spr.) SSO Piotr Żywicki Protokolant st. sekr. sądowy Joanna Prabucka - Ochniak przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Krzysztofa Piwowarczyka po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2015r. sprawy K. G. oskarżonego z art. 191 § 2 kk i inne na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II K 338/13 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Elblągu do ponownego rozpoznania. Sygn. VI Ka 61/15 UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 17 grudnia 2014r. sygn. II K 338/13 oskarżonego K. G. uznano za winnego tego, że w okresie od dnia 14 lutego 2013r. do 23 lutego 2013r. w miejscowości P. , działając z góry powziętym zamiarem pozbawiając wolności oraz stosując przemoc, groźby pobicia i wywiezienia do lasu wobec małoletniego J. Ż.
(1)chciał zmusić go do zwrotu utraconych w wyniku kradzieży przedmiotów i tak: - w dniu 14 lutego 2013r. stosując przemoc wobec małoletniego J. Ż.
(1)w postaci szarpania go za ubranie oraz grożąc pobiciem i wywiezieniem do lasu, wciągnął go do swojego samochodu osobowego marki H. o nr rej. (...) pozbawiając go wolności, - w dniu 23 lutego 2013r.groził małoletniemu J. Ż.
(1)wywiezieniem do lasu i pobiciem, czym działa na szkodę małoletniego J. Ż.
(1), tj. czynu zakwalifikowanego z art. 191 § 2 kk w zb. z art. 189§1kk w zw. z art. 11§2kk w zw. z art.12kk i za to na mocy art. 191 § 2 kk skazano go karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; wykonanie wymierzonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres 2 lat tytułem próby. Ponadto zasądzono od oskarżonego koszty sądowe i 120 zł opłaty. Od powyższego wyroku apelację wywiódł obrońca oskarżonego i powyższy wyrok zaskarżył w całości na korzyść oskarżonego, zarzucając mu na podstawie art. 438 pkt. 2 kpk w zw. z art. 4, 5§2 i art. 7 kpk : obrazę przepisów postępowania poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz niezachowanie przy dokonywaniu tej oceny obiektywizmu, przejawiających się w uznaniu za wiarygodne zeznań J. Ż.
(1)oraz W. G. , poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do wersji zdarzenia z dnia 23.02.2013r. przedstawionych przez J. Ż.
(1)oraz W. G. , przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz niezachowanie przy dokonywaniu tej oceny obiektywizmu, przejawiających się w uznaniu za niewiarygodne zeznań M. G. i M. R. oraz wyjaśnień oskarżonego. Ponadto na podstawie art. 438 pkt. 3 kpk zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, który wyraża się w przyjęciu tezy, że zgromadzone w niniejszej sprawie materiały pozwalają na przyjęcie, iż oskarżony w okresie od 14.02.2013r. do 23.02.2013r. działając z góry powziętym zamiarem pozbawiając wolności oraz stosując przemoc, groźby pobicia i wywiezienia do lasu wobec małoletniego J. Ż.
(1)chciał zmusić go do zwrotu utraconych w wyniku kradzieży przedmiotów. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sadowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uniewinnienie oskarżonego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego skutkować musiała uchyleniem zaskarżonego wyroku z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponieważ oskarżonemu przypisano czyn ciągły, to mimo stwierdzenia zasadności zarzutu dot. niewyjaśnienia wszystkich okoliczności czynu z 23 lutego 2013r., to uchyleniu podlegał cały wyrok. Analizując materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, to należy zgodzić się z obrońcą oskarżonego, że nie wszystkie okoliczności zdarzenia z 23 lutego 2013r. zostały prawidłowo wyjaśnione, dowody związane z tym zdarzeniem zawierają sprzeczności, które nie zostały usunięte, stąd rozstrzygnięcie dot. tego zdarzenia jest przedwczesne. Sąd I instancji przyjął, że zeznania pokrzywdzonego są spójne z relacjami wiarygodnych świadków tj. dziadka pokrzywdzonego i jego matki, przy czym dziadek był naocznym świadkiem zdarzenia z dnia 23.02.2013r. Analizując jednak te dowody, to należy zgodzić się z uwagą apelującego, że J. Ż.
(1)zeznał o zdarzeniu z dnia 23.02.2013r. w taki sposób, że opisał jedno spotkanie około godz. 9.00 pod sklepem z oskarżonym, w trakcie którego miała zostać wypowiedziana przez oskarżonego groźba; natomiast W. G. zeznał, że najpierw oskarżony groził wnukowi pod sklepem, a następnie tego samego dnia ok. godz. 10.00 doszło do kolejnego zdarzenia z udziałem oskarżonego, kiedy to oskarżony jechał samochodem, ale na widok wnuka to wyskoczył i groził mu. Rację ma też obrońca wskazując, że J. Ż.
(1)nie wspominał o świadkach tego zdarzenia, zaś jego dziadek powołał się, że zdarzenie widzieli świadkowie. Poza zasadnymi uwagami autora apelacji wskazującego na rozbieżności w relacjach naocznych uczestników zdarzenia, to należy zauważyć, że o zdarzeniu z 23.02.2013r. relacjonowała też matka pokrzywdzonego, która nie była naocznym jego świadkiem, ale znała to zdarzenie z relacji najbliższych i wezwała wówczas na interwencję policję. Z dokumentacji policyjnej w postaci zapisków w notatnikach służbowych (k.94) wynika, że zgłaszająca J. Ż.
(2)podała, iż w dniu zgłoszenia tj. 23.03.2013r. dwóch mężczyzn poruszających się autem H. wepchnęło jej syna do auta, ale syn zdążył uciec, a osobą która może znać napastników jest jej sąsiad M. G. . Okoliczności dot. przebiegu interwencji z 23.02.2013r. wynikające z zapisu w notatniku potwierdził też policjant K. J. , który podkreślił, że nie wskazano kim był napastnik, nie padło nazwisko (...) , wskazano tylko na M. G. jako na osobę która mogła znać napastników. Natomiast sama J. Ż.
(2)zeznała, że wciągnięcie syna do samochodu nastąpiło w dniu 14.02.2013r. przez mężczyznę który zajmuje się trenowaniem piłki nożnej w P. , że w dniu 23.02.2014r. ten sam mężczyzna ponownie groził mu pobiciem, a świadkiem tego był W. G. . Wyraźnie widać więc sprzeczność pomiędzy wersjami dot. tego samego zdarzenia z dnia 23.02.2013r., gdyż jego przebieg inaczej opisał pokrzywdzony, inaczej jego dziadek, a co innego przekazała matka pokrzywdzonego wezwanym na interwencję policjantom. Sprzeczności te nie zostały jednak zauważone przez sąd I instancji, który generalnie dowody te uznał za spójne, szczere i rzeczowe. Sąd orzekający, mimo obowiązków wynikających z kodeksu postępowania karnego , który nakłada na sąd obowiązek prowadzenia czynności z urzędu, usunięcia wątpliwości występujących w treści dowodów, potrzeby przeprowadzenia wszelkich dowodów i dokonania prawdziwych ustaleń fatycznych, to nie dostrzegł ww różnic w dowodach i nie starał się ich wyjaśnić. Tymczasem przekonanie sądu o wiarygodności jednych i niewiarygodności innych dowodów pozostaje pod ochroną prawa procesowego tylko wtedy, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy ( art. 410 kpk ) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art. 2 § 2 kpk ), stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego ( art. 4 kpk ) i jest - z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku ( art. 424 § 1 pkt 1 kpk ). Mając zaś na względzie te wszystkie okoliczności, to nie można zgodzić się by oceny i ustalenia sądu pierwszej instancji były przekonywujące co do przebiegu zdarzenia z 23.02.2013r. i by sąd dysponując określonymi ww rozbieżnymi dowodami co do tego zdarzenia, mógł je zasadnie uznać za wiarygodne. Stanowisko to pozostaje bowiem w opozycji do normy art. 7 kpk . Stwierdzone więc powyżej uchybienia dot. przedwczesnego zakończenia sprawy, bez wyjaśnienia sprzeczności między dowodami co do przebiegu zdarzenia z dnia 23 lutego 2013r., spowodowały konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Należy też zaznaczyć, że skarżący ma i racje co do tego, że wniosek sądu orzekającego, w kwestii konfliktu między M. G. a W. G. , został oparty tylko o akta innej sprawy karnej. Faktycznie okoliczność tą wywodzi ten sąd z faktu skazania M. G. za czyny na szkodę W. G. , a tymczasem ani W. G. ani M. G. ani pokrzywdzony nie byli pytani o ten konflikt, mimo, że czyny przypisane M. G. w sprawie II K 365/13 Sądu Rejonowego w Elblągu zostały popełnione również w lutym 2013r., a więc w okresie pomiędzy czynami które zarzucono oskarżonemu, a osobą która miała mieć wiedzę o czynach oskarżonego, co wynika i z relacji pokrzywdzonego i przebiegu interwencji policyjnej z dnia 23.02.2013r. miał być M. G. . Z pewnością więc szersze ustalenie przyczyn i przebiegu konfliktu między M. G. a rodziną pokrzywdzonego może pozwolić na bardziej szczegółowa ocenę wiarygodności poszczególnych dowodów w sprawie. Z powyższych względów, stwierdzając iż już powyższe uchybienia wskazują na przedwczesność wyrokowania w sprawie, na braki materiału dowodowego, to należało na podstawie art. 437 § 2 kpk uchylić cały zaskarżony wyrok i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Elblągu do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy winien przeprowadzić ponowne postępowanie dowodowe, a przede wszystkim: - szczegółowo przesłuchać oskarżonego, - szczegółowo przesłuchać pokrzywdzonego (z udziałem psychologa), jego matkę i dziadka co do przebiegu zdarzenia z 23.02.2013r., skonfrontować ww osoby ze sobą na okoliczność przebiegu tego zdarzenia ( w tym dokładnie rozpytać J. Ż.
(2)o to: co powiedzieli jej o przebiegu zdarzenia z (...) syn a co W. G. , co ona sama przekazała policji wzywając interwencję, skąd takie zapisy w notatniku służbowym policjanta dot. przebiegu interwencji z 23.02.2013r.- odczytać świadkowi zapisy z k.94v); o ile jeszcze istnieje nagranie z rozmowy dyżurnego policjanta z J. Ż.
(2)to uzyskać nagranie z dnia 23.02.2013r. dot. zgłoszenia interwencji przez J. Ż.
(2)skonfrontować świadków z treścią tego nagrania odtwarzając je w obecności pokrzywdzonego, jego matki i dziadka i wzywając te osoby do wypowiedzi co do treści tego nagrania, - przesłuchać M. G. co do przebiegu zdarzeń z 14.02.2013r. i – o ile świadek ma wiedzę- co do zdarzenia z 23.02.2013r., a także przesłuchać tego świadka oraz pokrzywdzonego, jego matkę i dziadka co do tego czy istnieje konflikt pomiędzy M. G. a W. G. , bądź innymi członkami rodziny pokrzywdzonego, od kiedy on trwa, czym się objawił, dlaczego J. Ż.
(2)wskazała policjantom interweniującym w dniu 23.02.2013r., iż wiedzę o zdarzeniu z tego dnia ma M. G. , mimo że ani pokrzywdzony ani jego dziadek nie zeznawali o związku (...) . G. ze zdarzeniem z 23.02.2013r., ewentualnie rozpytać oskarżonego co do jego wiedzy dot. stosunków panujących miedzy M. G. a rodziną pokrzywdzonego, - co do przeprowadzenia innych dowodów może poprzestać na ich ujawnieniu ( art. 442§2kpk ), chyba, że pojawią się w sprawie nowe okoliczności wymagające bezpośredniego przeprowadzenia dowodów, - winien też mieć na względzie inne zarzuty podniesione w apelacji, - po wydaniu w sprawie wyroku, w przypadku zaskarżenia wyroku, sporządzić pisemne uzasadnienie m.in. z uwzględnieniem potrzeby dokładnego ustalenia przebiegu zdarzenia z dnia 23.02.2013r. i oceny dowodów przeprowadzonych na potrzeby tego ustalenia.