Sygn. akt II Ka 10/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 lutego 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Mariusz Sztorc Protokolant: protokolant Aleksandra Baczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2015 r. sprawy Ł. L. obwinionego o przestępstwo z art. 86 § 1 kw na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 22 października 2014 r., sygnatura akt II W 1052/14 I. umarza postępowanie, II. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II Ka 10/15 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II W 1052/14 uznał obwinionego Ł. L. za winnego tego, że w dniu 2 lutego 2013 r. około godz. 19.45 w R. na ul. (...) poruszając się pieszo w wyniku niedopełnienia obowiązku poruszania się po lewej stronie drogi oraz korzystania z pobocza doprowadził do swojego potrącenia przez samochód marki A. o nr rej. (...) w wyniku czego doszło do uszkodzenia pojazdu, przy czym czynem swoim spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 kw i na zasadzie art. 86 § 1 kw skazał go na karę grzywny w wysokości 200 zł. Nadto, na zasadzie art. 118 § 1 kpow w zw. z § 1 pkt 1, § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 118, poz. 1269) i art. 3 ust. 1 i art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.) zasądził od obwinionego w całości koszty postępowania w kwocie 120 zł tytułem zryczałtowanych wydatków, kwotę 960,96 zł tytułem kosztów opinii biegłego oraz w kwocie 30 zł tytułem opłaty. Powyższy wyrok zaskarżył w całości obrońca obwinionego Ł. L. , zarzucając mu: 1. obrazę przepisów prawa materialnego, a to:
- a)art. 86 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 482; dalej jako: KW), poprzez niewłaściwie zastosowanie wyrażające się w skazaniu obwinionego Ł. L. wyłącznie przy ustaleniu jednego ze znamion czynu warunkujących odpowiedzialność na podstawie tegoż przepisu w postaci niezachowania należytej ostrożności oraz pomimo braku ustalenia drugiego ze znamion w postaci spowodowania realnego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, 2. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, a to:
- a)art. 2 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ze zm.; dalej jako: kpk ) i art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpow, art. 366 § 1 kpk w zw. z art. 70 § 5 kpow, art. 201 kpk w zw. z art. 42 § 1 kpow, art. 410 kpk w zw. z art. 81 kpow, poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów wyrażającą się w błędnym ustaleniu na podstawie opinii biegłego T. B. , że pieszy Ł. L. nie korzystał z pobocza jezdni ul. (...) i poruszał się po jezdni, oraz że kierujący pojazdem K. K. nie miał możliwości zauważenia w światłach samochodu nadbiegającego z lewej strony pieszego, a tym samym nie miał możliwości uniknięcia wypadku, pomimo tego, że z pozostałego materiału dowodowego, którego sąd nie uwzględnił (w szczególności uznanych przez sąd za wiarygodne zeznań K. K. ) wynikało, że kierujący pojazdem zjechał na swoje lewe pobocze, gdzie doszło do potrącenia pieszego Ł. L. ,
- b)art. 366 § 1 kpk w zw. z art. 70 § 5 kpow, art. 193 § 1 kpk w zw. z art. 42 § 1 kpow, art. 39 § 1 kpow w zw. z art. 201 kpk , art. 39 § 2 kpow w zw. z art. 170 § 1 pkt 1-5 kpk , poprzez oddalenie wniosku dowodowego pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych i brak zlecenia opinii innemu biegłemu, pomimo tego, że opinia T. B. nie była pełna, jasna, zawierała sprzeczności, jak również była oczywiście błędna, co powodowało konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego,
- c)art. 118 § 1 kpow, art. 119 kpow w zw. z art. 616 § 2 pkt 2 kpk i § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz. 1269), poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zasądzeniu od obwinionego kosztów postępowania obejmujących wydatki (w postaci kosztów opinii biegłego oraz opłaty za badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu) poniesione przed wszczęciem postępowania, 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego postanowienia, który mógł mieć wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, że:
- a)Ł. L. nie korzystał z pobocza jezdni ul. (...) i poruszał się po jezdni,
- b)pieszy Ł. L. znajdował się na torze ruchu pojazdu K. K. ,
- c)kierujący pojazdem K. K. nie miał możliwości zauważenia w światłach samochodu nadbiegającego z lewej strony pieszego, a tym samym nie miał możliwości uniknięcia wypadku. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz obwinionego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów obrony według norm prawem przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Stosownie do art. 45 § 1 kw karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął jeden rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu. Zauważyć należy, iż będące przedmiotem postępowania wykroczenie miało miejsce w dniu 2 lutego 2013 r., co oznacza, iż od jego zaistnienia do chwili wyrokowania w drugiej instancji (23 lutego 2015 r.) upłynął 2-letni okres jego karalności, przewidziany w art. 45 § 1 kw. Stanowi to negatywną przesłankę prowadzenia dalszego postępowania po myśli art. 5 § 1 pkt 4 kpow - wobec tego, że nastąpiło przedawnienie. Dlatego też postępowanie zostało umorzone. O kosztach orzeczono po myśli art. 118 § 2 kpow.