Sad powszechny, VI Ka 1004/14

(1)ur. (...) w Ł. syna J. i J. oskarżonego z art. 286§1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 30 czerwca 2014 r. sygnatura akt II K 515/13 na mocy art. 437 kpk , art. 438 kpk , art. 632 pkt 2 kpk 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia oskarżonego M. L.

(1)od popełnienia czynu opisanego w części wstępnej zaskarżonego wyroku; 2. kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa. VI Ka 1004/14 UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 30.06.2014r., sygn. II K 515/13, oskarżony M. L.

(1)został uznany za winnego tego, że w dniu 7.10.2011r. w Z. , działając wspólnie i w porozumieniu z D. G. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził pracownicę sklepu (...) A. H. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 100 zł, poprzez wprowadzenie jej w błąd co do wysokości wydawanej jej sumy pieniędzy podczas zamiany nominałów w ramach kwoty 200 zł i w końcowym rozrachunku wręczeniu pokrzywdzonej kwoty 100 zł, zamiast wyższej, czym działał również na szkodę J. G. , prowadzącej tenże sklep (...) , tj. przestępstwa z art. 286 § 1 kk i za to na mocy art. 286 § 1 kk i art. 33 § 2 kk skazany został na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 30 stawek dziennych po 20 zł każda; na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 3 lata; na podstawie art. 72 § 1 pkt 8 kk zobowiązano oskarżonego do aktywnego poszukiwania stałej pracy zarobkowej; na podstawie art. 73 § 1 kk oddano oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora; na podstawie art. 627 kpk zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki w kwocie 80 zł oraz opłatę w kwocie 300 zł. Apelację od tego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego, który zarzucił orzeczeniu mające wpływ na jego treść, rażące naruszenie art. 5 § 2 kpk , art. 7 kpk , art. 424 § 1 pkt 1 kpk , art. 442 § 3 kpk , polegające na:

1. a)sprowadzeniu oceny materiału dowodowego, wbrew oczywistym wymogom określonym w art. 7 kpk i art. 424 § 1 kpk : - w zakresie wyjaśnienia M. L. i św. D. G. do całkowicie dowolnych dywagacji na temat roli i działań oskarżonego w zdarzeniu, wbrew informacjom zawartym w ich relacjach z śledztwa i z rozprawy, - w zakresie zeznań pozostałych osób, a w szczególności kluczowego świadka A. H. do schematycznej, wręcz hasłowej, jednozdaniowej konstatacji o „jasnych, logicznych, konsekwentnych, wzajemnie się uzupełniających i korelujących z innymi dowodami ich relacjach”, i to w sytuacji gdy sam sąd, w tym samym zdaniu, dostrzega istnienie różnic w treści złożonych przez tego świadka zeznań i jednocześnie nie wyjaśnia o jakie inne „korelujące” dowody chodzi;
2. b)całkowicie nieuprawnionym zbagatelizowaniu określonych w art. 442 § 3 kpk a wiążących sąd rejonowy wskazań sądu okręgowego zawartych w wyroku tegoż sądu z dnia 14.05.2013r. dotyczących konieczności przeprowadzenia pełnej, dokładnej i zgodnej z zaleceniami art. 7 kpk , oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych o sprawstwie M. L. w sytuacji gdy wszechstronna analiza materiału dowodowego, przeprowadzona stosownie do wskazań z art. 7 kpk , nie upoważniała do takiej konstatacji. W oparciu o podniesione zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego alternatywnie domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Apelacja obrońcy oskarżonego M. L.

(1)okazała się zasadna, a w wyniku jej wniesienia zaskarżony wyrok należało zmienić poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 286 § 1 kk . Sąd odwoławczy podzielił zarzuty i wnioski sformułowane we wniesionym środku odwoławczym, a w szczególności zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych z podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść, a polegający na niewłaściwej, nieuwzględniającej kryteriów określonych w art. 7 kpk ocenie przeprowadzonych dowodów. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania nie pozwalał na przypisanie oskarżonemu sprawstwa i winy w zakresie postawionego mu zarzutu. Jak wynika z całokształtu zebranych dowodów bezpośrednią wiedzę na temat zdarzenia posiadały trzy osoby – ekspedientka A. H. , oskarżony M. L.

(1)oraz pociągnięty wcześniej do odpowiedzialności karnej D. G. , ich relacje miały zatem kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia. Tymczasem zeznania A. H. i D. G. dowodzą jedynie obecności oskarżonego na miejscu zdarzenia w krytycznym czasie i nie uprawniają do konkluzji o świadomym i podjętym z pełnym rozeznaniem działaniu oskarżonego ukierunkowanym na wyłudzenie od ekspedientki pieniędzy poprzez wprowadzenie jej w błąd w sposób wskazany w opisie czynu przypisanego oskarżonemu. Z zeznań A. H. wynika jedynie to, że oskarżony był na miejscu zdarzenia wraz z D. G. i kupował u niej sok i owoce (k. 2-3, 28-29, 148-149). Żaden fragment jej zeznań nie zawierał informacji wskazujących na taki uchwytny element zachowania oskarżonego, który mógłby świadczyć o jego związku z oszukańczymi działaniami podjętymi przez D. G. . Symptomatyczna jest treść fragmentu jej zeznań z rozprawy z dnia 30.10.2013r., kiedy to na pytanie sądu odpowiedziała: „Mogło tak być, że wspólnie robili ten numer a mogło tak być, że ten drugi nie wiedział co robi kolega” (k. 228-verte). Rację ma więc obrońca wywodząc, że zeznania tego świadka nie pozwalały na przypisanie oskarżonemu działania skierowanego na wyłudzenie pieniędzy. Świadkowie M. S. (dawniej M. ) oraz J. G. nie posiadały wiedzy na temat roli jaką w zdarzeniu mógł odegrać oskarżony, o czym przekonuje treść ich zeznań (k. 30, 149, 229). Z zeznań D. G. wynika jednoznacznie, że oskarżony M. L.

(1)nie współdziałał z nim w oszukańczych zabiegach mających na celu wyłudzenie pieniędzy od ekspedientki sklepu (...) . Świadek ten zeznał wprost: „Zrobiłem to co zrobiłem ale nie tak jak w akcie oskarżenia, bo ja zrobiłem ten czyn sam”, „Tak jak wcześniej powiedziałem ta sprawa nie została wcześniej uzgodniona ze współoskarżonym, tj. to co zrobiłem w Z. wobec tej ekspedientki nie było w żaden sposób uzgodnione z współoskarżonym L. ” (k. 257). Nie ujawniły się jakiekolwiek okoliczności pozwalające na skuteczne zdezawuowanie tych zeznań, a ich wymowa jest zupełnie jednoznaczna i wskazuje, że oskarżony M. L.

(1)nie popełnił zarzucanego mu aktem oskarżenia. Skazanie M. L.

(1)przez Sąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim, sygn. II K 375/12, za czyn z art. 286 § 1 kk , z oczywistych powodów nie mogło mieć znaczenia przy ustaleniu stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Podsumowując, stwierdzić należy, że przeprowadzone dowody nie pozwalały na przypisanie oskarżonemu M. L.

(1)sprawstwa i winy w zakresie postawionego mu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 kk , dlatego też zaskarżony wyrok należało zmienić poprzez uniewinnienie oskarżonego. Kosztami procesu w sprawie należało obciążyć Skarb Państwa zgodnie z art. 632 pkt 2 kpk .