Sygn. akt IV U 1397/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 maja 2013 roku Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Płaczek Protokolant: st. sekr. sądowy Patrycja Czarnik po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2013 roku w Tarnowie na rozprawie odwołania A. M. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 7 listopada 2012 roku nr (...) w sprawie A. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o dodatek pielęgnacyjny
- zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje odwołującej się A. M. dodatek pielęgnacyjny od 1 października 2012 roku do 30 września 2013 roku;
- w pozostałej części odwołanie oddala. Sygn. akt IV U 1397/12 UZASADNIENIE wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 21 maja 2012 r. Decyzją z dnia 07.11.2012 r., nr (...) , Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. , na podstawie art. 75 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 5 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), odmówił A. M. przyznania prawa do dodatku pielęgnacyjnego, ponieważ komisja lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 29.10.2012 r. stwierdziła, że ubezpieczona nie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji. Odwołanie od tej decyzji wniosła A. M. , domagając się jej zmiany i przyznania prawa do dodatku pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu odwołująca podniosła, że w wyniku wypadku komunikacyjnego doznała poważnych obrażeń ciała, które powodują, że jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji. W piśmie procesowym z dnia 26.04.2013 r. odwołująca domagała się przyznania jej prawa do dodatku pielęgnacyjnego na stałe. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Bezsporne w niniejszej sprawie było, że A. M. , urodzona (...) , ma wykształcenie średnie ekonomiczne, ostatnio zaś pracowała jako księgowa. Od 02.09.2000r. do 08.12.2005r. ubezpieczonej przysługiwał zasiłek przedemerytalny, od 09.12.2005 r. do 08.12.2010 r. wcześniejsza emerytura, zaś od 09.12.2010 r. w/w pobiera emeryturę z tytułu ukończenia powszechnego wieku emerytalnego, przy której od 01.
- 2011 r. do 30.09.2012 r. wypłacano jej dodatek pielęgnacyjny. W dniu 22.08.2012 r. odwołująca wystąpiła do organu rentowego z wnioskiem o ponowne przyznanie jej prawa do dodatku pielęgnacyjnego. Zarówno lekarz orzecznik ZUS w orzeczeniu z dnia 24.09.2012 r., jak i komisja lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 29.10.2012 r. ustalili, że wnioskodawczyni nie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji. Na tej podstawie, zaskarżoną decyzją z dnia 07.11.2012 r. (...) Oddział w T. odmówił A. M. przyznania prawa do dodatku pielęgnacyjnego. (okoliczności bezsporne) Sąd Okręgowy ustalił ponadto następujący stan faktyczny sprawy: W opinii sądowo- lekarskiej z dnia 12.03.2013 r. biegli sądowi neurolog, kardiolog, chirurg ortopeda- traumatolog i specjalista chorób wewnętrznych zdiagnozowali u odwołującej: - stan po przebytym urazie wielonarządowym (w marcu 2010 r.) ze stłuczeniem mózgu, krwawieniem podpajęczynówkowym, wytworzeniem krwiaka podtwardówkowego lewej półkuli mózgu i móżdżku oraz złamaniem kości potylicznej, - bóle i zawroty głowy, - chorobę wieńcową stabilną CCS II, - stan po angioplastyce LAD z wszczepieniem stentu w lutym 2008 r., - nadciśnienie tętnicze, - cukrzycę typu 2, - stan po złamaniu II kości śródstopia lewego, - stan po usunięciu macicy z przydatkami z powodu Ca (w 1997 r.), - zaburzenia lękowo- depresyjne. Odwołująca jest niezdolna do samodzielnej egzystencji od 01.10.2012 r. na okres jednego roku. Przeprowadzone badanie neurologiczne wykazało dodatnią próbę Romberga i dodatni obustronnie objaw Laseque’a. W zakresie narządu ruchu stwierdza się istotne ograniczenie ruchomości w zakresie całego kręgosłupa, zwłaszcza w odcinku lędźwiowo- krzyżowym, wzmożone napięcie mięśni przykręgowych w odcinku piersiowym i lędźwiowo- krzyżowym, ograniczenie ruchomości w stawach biodrowych (zniesienie rotacji, ograniczenie odwodzenia), bolesne ograniczenie ruchomości w lewym stawie barkowym przy ruchach biernych i czynnych oraz osłabienie siły mięśniowej lewej kończyny górnej. Odwołująca porusza się niepewnie, wolno, ma osłabioną pamięć, jest apatyczna. Wymaga systematycznego leczenia i specjalistycznej kontroli. Do znacznego pogorszenia stanu zdrowia doszło u niej w wyniku wypadku samochodowego z dnia 09.12.2010 r., w którym doznała wielonarządowego urazu. Badana korzysta z pomocy innych osób w czynnościach dnia codziennego, takich jak robienie zakupów, przygotowywanie posiłków, pranie, sprzątanie. dowód: - opinia sądowo- lekarska z dnia 12.03.2013 r.- k. 14-17, Sąd, ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie, podzielił wnioski wynikające z opinii biegłych sądowych neurologa, kardiologa, chirurga ortopedy - traumatologa i specjalisty chorób wewnętrznych, albowiem opinia ta sporządzona została w sposób rzetelny, po osobistym przebadaniu ubezpieczonej oraz bardzo szczegółowej i wszechstronnej analizie dokumentacji zgromadzonej w aktach rentowych, przy czym biegli legitymowali się fachową wiedzą oraz odpowiednim doświadczeniem zawodowym. W ocenie Sądu, dokonana przez biegłych diagnoza występujących u odwołującej schorzeń jest prawidłowa, zaś wnioski wynikające z opinii korespondują ze zgromadzoną dokumentacją medyczną oraz bazują na wynikach przeprowadzonych badań, co czyni opinię wewnętrznie spójną, logiczną i kompletną. Opinia w sposób jednoznaczny i przejrzysty obrazuje stan zdrowia wnioskodawczyni i w oparciu o aktualne wskazania wiedzy medycznej kategorycznie rozstrzyga kwestię wpływu rozpoznanych u niej schorzeń na zdolność do samodzielnej egzystencji. Żadna ze stron opinii tej nie kwestionowała. Uwzględniając powyższe, na podstawie tej właśnie opinii, ocenionej pozytywnie, zgodnie z kryteriami zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłych, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Pozostałe okoliczności sprawy Sąd uznał za bezsporne, gdyż nie były w żaden sposób kwestionowane przez strony, zaś dokumenty przedstawione na ich stwierdzenie zostały uznane przez Sąd za wiarygodne. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Odwołanie od decyzji (...) Oddział w T. z dnia 07.11.2012 r., w świetle ustalonego stanu faktycznego i obowiązujących przepisów prawa, zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), dodatek pielęgnacyjny przysługuje ubezpieczonemu, który łącznie spełnia następujące warunki: - jest uprawniony do emerytury lub renty, - został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy oraz do samodzielnej egzystencji lub ukończył 75 lat życia, chyba że przebywa w domu pomocy społecznej, zakładzie opiekuńczo- leczniczym lub zakładzie pielęgnacyjno- opiekuńczym (z wyjątkiem sytuacji przebywania poza placówką przez okres dłuższy niż 2 tygodnie w miesiącu). Równocześnie w myśl art. 13 ust. 5 powołanej ustawy- niezdolność do samodzielnej egzystencji orzeka się w przypadku stwierdzenia naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych. Jak wynika z wydanej w przedmiotowej sprawie opinii biegłych sądowych neurologa, kardiologa, chirurga ortopedy- traumatologa i specjalisty chorób wewnętrznych, odwołująca z uwagi na zdiagnozowane u niej schorzenia i stopień ich nasilenia, tj. stan po przebytym urazie wielonarządowym (w marcu 2010 r.) ze stłuczeniem mózgu, krwawieniem podpajęczynówkowym, wytworzeniem krwiaka podtwardówkowego lewej półkuli mózgu i móżdżku oraz złamaniem kości potylicznej; bóle i zawroty głowy; chorobę wieńcową stabilną CCS II; stan po angioplastyce LAD z wszczepieniem stentu w lutym 2008 r.; nadciśnienie tętnicze; cukrzyce typu 2; stan po złamaniu II kości śródstopia lewego; stan po usunięciu macicy z przydatkami z powodu Ca (w 1997 r.) oraz zaburzenia lękowo- depresyjne, jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji od 01.10.2012 r. na okres jednego roku. Skoro więc zaskarżona przez odwołującą decyzja ZUS nie była zasadna, należało dokonać jej zmiany, a w konsekwencji przyznać ubezpieczonej prawo do dodatku pielęgnacyjnego na okres od 01.10.2012 r. do 30.09.2013 r., oddalając odwołanie w pozostałym zakresie. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w punktach 1 i 2 wyroku na podstawie powołanych przepisów prawa materialnego oraz art. 477 14 § 1 i 2 k.p.c.