Sad powszechny, I C 294/14

Sygn. akt I C 294/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 marca 2015 roku Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSR Marzena Studzińska Protokolant Karina Kostyra po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 roku w Kłodzku na rozprawie sprawy z powództwa (...) z siedzibą w W. przeciwko W. S. o zapłatę 1 917,58 zł oddala powództwo. Sygn. akt I C 294/14 UZASADNIENIE Strona powodowa (...) z siedzibą w W. wniosła pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym o zasądzenie od pozwanego W. S. kwoty 1917,78 zł (obejmującej należność główną – 494,91 zł, odsetki karne – 1367,70 zł, odsetki ustawowe naliczone przez stronę powodową – 55, 17 zł) wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu, a także o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pozwu podała, że 19 grudnia 2000 roku pozwany zawarł z Bankiem (...) S.A. umowę rachunku oszczędnościowego. Wskazała także, iż pozwany nie spełnił swojego świadczenia, do którego zobowiązał się na podstawie postanowień tejże umowy. W uzasadnieniu pozwu podała również, że w drodze umowy cesji z dnia 28 marca 2013 roku na stronę powodową została przeniesiona wierzytelność Banku (...) S.A. wobec pozwanego. Wskazała, że pismem z dnia 11 kwietnia 2013 roku wezwała pozwanego do dobrowolnej zapłaty zaległości. Pozwany nie uregulował zadłużenia w wyznaczonym terminie. Postanowieniem z 6 sierpnia 2013 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty i w związku z tym przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kłodzku. Na rozprawie 1 sierpnia 2014 roku pozwany W. S. potwierdził, że w 2000 roku zawarł z Bankiem (...) S.A. umowę rachunku oszczędnościowego, do którego została mu wydana karta. Podał także, iż otrzymał kredyt od banku i miał możliwość otrzymania debetu. Pozwany podniósł, że dochodzone pozwem roszczenie jest „przeterminowane”. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Dnia 19 grudnia 2000 roku pozwany W. S. zawarł z Bankiem (...) S.A. z siedzibą w W. umowę rachunku oszczędnościowego, do którego została mu wydana karta. / dowód: umowa – karta informacyjna klienta, 21-22/ W dniu 28 marca 2013 roku Bank (...) S.A. z siedzibą w (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. zawarły umowę sprzedaży wierzytelności, na mocy której Bank przeniósł na stronę powodową wierzytelność przysługującą mu wobec pozwanego z tytułu umowy rachunku oszczędnościowego z dnia 19 grudnia 2000 roku. Przedmiotem sprzedaży była wierzytelność obejmująca należność główną w kwocie 494,91 oraz skapitalizowane odsetki w wysokości 1367,70 zł, co do której postanowieniem z dnia 19 października 2002 roku nadano klauzulę wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu (sygn. akt I Co 1395/01). / dowód: umowa sprzedaży wierzytelności z dnia 28 marca 2013 roku z załącznikiem, k. 25-37/ Sąd zważył, co następuje: Powództwo podlegało oddaleniu z uwagi na skutecznie podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia. Pozwany W. S. nie kwestionował, że łączyła go z poprzednikiem prawnym strony powodowej – Bankiem (...) S.A. z siedzibą w W. umowa rachunku oszczędnościowego zawarta 19 grudnia 2000 roku oraz, że otrzymał kredyt od tego banku. Przepis art. 513 § 1 k.c. stanowi, że dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie. Zgodnie natomiast z art. 117 § 1 kc z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu zaś §2 w/w przepisu stanowi, że po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia chyba, że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata ( art. 118 kc ), zaś bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne ( art. 120 § 1 kc ). Pozwany na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2014 roku podniósł zarzut przedawnienia roszczenia dochodzonego przez stronę powodową, który to zarzut – skutecznie podniesiony – powoduje, że roszczenie już nie może być skutecznie dochodzone i dotyczy to nie tylko roszczenia głównego, ale i odsetek za opóźnienie. Termin przedawnienia roszczenia w przedmiotowej sprawie wynosi trzy lata, gdyż zarówno strona powodowa, jak i zbywca wierzytelności Bank (...) S.A. z siedzibą w W. są niewątpliwie przedsiębiorcami, prowadzącymi działalność gospodarczą. W orzecznictwie Sądu Najwyższego (vide: wyrok SN z 2.04.2008r. – II CSK 302/07) ugruntowane jest stanowisko, że do zastosowania trzyletniego terminu przedawnienia nie jest wymagane, aby obie strony stosunku prawnego, z którego wywodzi się roszczenie majątkowe, prowadziły działalność gospodarczą i wystarczy, że działalność gospodarczą prowadzi tylko strona dochodząca roszczenia, które wiąże się z tą działalnością. Wierzytelność dochodzona przez powoda wynika z umowy z dnia 19 grudnia 2000 roku zawartej z bankiem – jako przedsiębiorcą – a zatem z uwagi na trzyletni termin przedawnienia, wierzytelność nabyta przez stronę powodową w drodze cesji uległa w całości przedawnieniu. Strona powodowa nie podała w pozwie kiedy została wypowiedziana umowa łącząca pozwanego z pierwotnym wierzycielem ( Bankiem (...) S.A. ). Jednakże jak wynika z zebranego materiału dowodowego, tj. załącznika do umowy cesji wierzytelności, postanowieniem z dnia 19 października 2001 roku nadano klauzulę wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu wystawionemu przeciwko pozwanemu (sygn. akt I Co 1395/01). Sąd uznał zatem, że w dniu wydania ww. postanowienia, tj. dnia 19 października 2001 roku roszczenie strony powodowej stało się wymagalne. Zatem przedawnienie roszczeń strony powodowej, przy uwzględnieniu 3 – letniego terminu przedawnienia, nastąpiło najpóźniej w dniu 19 października 2004 roku, zaś pozew w niniejszej sprawie został wniesiony dopiero w dniu 31 maja 2013 roku, a więc po upływie terminu przedawnienia. Nadto wskazać należy, iż pojęcie wymagalności roszczenia z art. 120 § 1 k.c. nie zostało zdefiniowane przez żaden przepis kodeksu cywilnego i przyjmuje się, że w świetle w/w przepisu przez wymagalność roszczenia powinno się rozumieć dzień, w którym dłużnik może spełnić świadczenie w sposób zgodny z treścią zobowiązania, zaś wierzyciel może postawić skuteczne żądanie, aby dłużnik uczynił niezwłocznie zadość jego roszczeniu. Jednocześnie wskazać należy, że strona powodowa nie wykazała, aby nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia ( art. 123 §1 k.c. w zw. z art. 6 k.c. ) jak również nie wykazała, by opóźnienie w dochodzeniu roszczenia spowodowane zostało postępowaniem pozwanego. Tym samym brak jest podstaw do uznania, by zgłoszony zarzut przedawnienia w sprawie był nadużyciem prawa, o którym mowa w art. 5.k.c. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika także, by było prowadzone w stosunku do pozwanego postępowanie egzekucyjne. Również sama cesja (przelew) wierzytelności nie powoduje przerwania biegu przedawnienia. Mając powyższe na uwadze i uznając podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia dochodzonego roszczenia za skuteczny względem strony powodowej, Sąd powództwo w całości oddalił.