Sad powszechny, I C 434/14

1 Sygn. akt I C 434/14 2 U z a s a d n i e n i e Pismem z dnia 09 grudnia 2014 r. zatytułowanym „wniosek” (k. 2) uzupełnionym następnie kolejnymi pismami, a ostatecznie pismem procesowym z dnia 25 lutego 2015 r. (k. 55) przez ustanowionego dla powoda S. K. pełnomocnika z urzędu, powód S. K. domagał się zasądzenia od pozwanej Gminy S. kwoty 75 tysięcy złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wyrządzoną na skutek niezgodnych z prawem działań przejawiających się m.in. w niezbadaniu rzeczywistych potrzeb bytowych przy przyznawaniu zasiłków celowych, w tym wydania przez Ośrodek Pomocy Społecznej w S. niezgodnych z prawem decyzji administracyjnych. Ponadto, pełnomocnik powoda domagał się zasądzenia na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu pisma podano, że pracownicy bagatelizowali potrzeby socjalne powoda przy wydawaniu decyzji, składane odwołania nie były przekazywane organowi wyższej instancji. Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2015 r. pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości wskazując m.in. na okoliczność wcześniejszego prowadzenia sprawy w tym samym przedmiocie pomiędzy tymi samymi stronami. Sąd ustalił i zważył co następuje: Przed Sądem Rejonowym w S. została prawomocnie rozpoznana z powództwa S. K. przeciwko Gminie S. o zapłatę kwoty 75000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wyrządzoną na skutek wydania przez Ośrodek Pomocy Społecznej w S. niezgodnych z prawem decyzji administracyjnych (sygn. akt IC 236/13). Uzasadniając pozew powód wskazywał, iż został pozbawiony należnego mu – w jego ocenie - zasiłku rodzinnego na rzecz zamieszkującego wspólnie z nim niepełnoletniego syna P. K. . Według niego, pozbawienie powyższego źródła dochodu spowodowało, że nie posiadał on dostatecznych środków na wychowanie syna. Wskutek czego zmuszony był przeznaczyć na wychowanie syna środki które posiadał na własne leczenie i rehabilitację schorzeń kręgosłupa. Za niezgodne z prawem decyzje, które uzasadniają przyznanie na jego rzecz żądanego zadośćuczynienia – zdaniem strony powodowej – należało uznać także decyzje wydane przez Ośrodek Pomocy Społecznej w dniach 01 sierpnia 2010 r. i w dniu 01 października 2012 r. W decyzjach tych bezprawnie odmówiono powodowi prawa do świadczeń. Niezgodność z prawem wydanych przez pozwany Ośrodek Pomocy Społecznej decyzji uzasadniała przyznanie z tego tytułu zadośćuczynienia w łącznej kwocie 75000 zł. Zgodnie z przepisem art. 199 § 1 pkt. 2 k.p.c. sąd odrzuci pozew, jeżeli o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami sprawa jest w toku albo została już prawomocnie osądzona. Zdaniem Sądu w analizowanej sprawie i w sprawie o sygn. akt IC 236/13 zachodzi tożsamość roszczenia. Wskazuje na tożsamość przedmiotu i podstawa sporu oraz okoliczności faktycznych uzasadniających żądanie. W obu sprawach powód identycznie oznaczył stronę pozwaną, a nawet tak samo określił wysokość żądanej kwoty. Równocześnie obie sprawy charakteryzują się jednakową podstawą faktyczną i prawną, w tym w zakresie doznanej krzywdy wyrządzonej rzekomo na skutek niewłaściwych działań pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej w S. oraz wydania niezgodnych z prawem decyzji administracyjnych. W obu przypadkach powód prezentował podobne stanowisko także w zakresie braku możliwości jednoznacznego wypowiedzenia się, których decyzji dotyczą jego zarzuty. Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2015 r. przyznał, że chodzi mu np. o decyzję z 2005 r. w sprawie zasiłku rodzinnego na rzecz syna P. K. , a więc co również stanowiło m.in. przed miot rozpoznania w sprawie IC 236/13. Podobnie w przypadku decyzji z 2010 r. W tych okolicznościach pozew S. K. należało odrzucić na mocy art. 199 § 1 pkt. 2 k.p.c. O kosztach zastępstwa procesowego obejmujących zwrot nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi przez adwokata ustanowionego z urzędu Sąd orzekł na podstawie obejmujących zwrot nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi przez adwokata ustanowionego z urzędu Sąd orzekł na podstawie § 6 pkt 6 w zw. z § 20 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013, poz. 461 j.t.) – punkt II sentencji postanowienia. W oparciu o przepis art. 113 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2010, Nr 90, poz. 594 j.t.) Sąd odstąpił od odciążania powoda S. K. kosztami procesu (pkt III sentencji postanowienia).