Sad powszechny, II Ca 630/14

Sygn. akt II Ca 630/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 marca 2015r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Barbara Jankowska - Kocon Sędziowie SO Tomasz Adamski SO Irena Dobosiewicz (spr.) Protokolant sekr. sądowy Tomasz Rapacewicz po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015r. w Bydgoszczy na rozprawie sprawy z powództwa R. G. przeciwko M. B. o zwolnienie od egzekucji na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 10 czerwca 2014r. sygn. akt. XII C 211/13 II oddala apelację, 11/ zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 300 zł (trzysta) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Na oryginale właściwe podpisy 1 IIC 630/14 UZASADNIENIE Powódka R. G. domagała się zwolnienia spod egzekucji telewizora marki P. zajętego w dniu 16 października 2013 r. przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy G. R. w domu w T. przy ulicy (...) , stanowiącego, jak podniosła powódka, jej własność a nie dłużniczki - córki G. Z. oraz zwrotu kosztów procesu. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu. Wskazał na fakt zamieszkiwania powódki w B. a nie w T. oraz brak tożsamości pomiędzy zajętym telewizorem a kupionym przez powódkę w ramach umowy kredytowej. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 10 czerwca 2014 r. zwolnił od zajęcia egzekucyjnego telewizor marki P. zajętego w sprawach Km 632/13, Km 633/13 i Km 690/13 wymieniony w punkcie 6 protokołu zajęcia ruchomości z dnia 16 października 2013 r. oraz zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 767,- zł tytułem kosztów postępowania. Sąd Rejonowy oparł swoje rozstrzygnięcie na następujących ustaleniach i rozważaniach natury prawnej : W dniu 5 listopada 2010 r. powódka kupiła telewizor marki P. o przekątnej ekranu 65 cali. Na zakup telewizora przeznaczyła środki uzyskane z kredytu na zakup towarów i usług nr (...) z dnia 5 listopada 2010 r. udzielonego przez (...) Bank Spółkę Akcyjną z siedzibą w W. na 24 raty. W 2010r. powódka zachorowała na nowotwór i często przebywała u córki w T. , dlatego z zakupionego telewizora korzystała w domu 2 w T. . W dniu 16 października 2013 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy G. R. w sprawach egzekucyjnych Km 632/13, 633/13 i 690/13 z wniosku wierzyciela M. B. przeciwko dłużnikowi G. Z. dokonała zajęcia ruchomości m.in. w postaci telewizora P. . Zajęcie miało miejsce w T. przy ul (...) . W niniejszej sprawie powódka kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji z objętego pozwem telewizora, albowiem stanowi jej własność, a nie dłużnika, opierając swoje żądanie na treści art. 841 §1 kpc . W razie istnienia sporu między stronami stosunku cywilnoprawnego obowiązek (ciężar dowodu) udowodnienia faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 6k.c). W ocenie Sądu powódka w sposób dostateczny wykazała, że zajęty telewizor stanowi jej własność. Do pozwu dołączyła kopię umowy kredytu, z którego wynika, iż przedmiotowy telewizor kupiła za środki uzyskane z kredytu gotówkowego, udzielonego przez (...) Bank SA w W. , który zobowiązana była spłacić w 24 ratach. Wprawdzie pozwany kwestionował fakt, iż zachodzi tożsamość między towarem, na zakup którego powódka otrzymała kredyt, a zajętym telewizorem, z uwagi na okoliczność, iż w protokole zajęcia Komornik opisała telewizor jako posiadający ekran o przekątnej 55 cali, zaś powódce udzielono kredytu na zakup telewizora 65 - calowego, wskazać jednak należy, iż Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy G. R. przesłuchana na tę okoliczność zeznała, iż telewizor zajęty w T. , a opisany pod poz. 6 protokołu zajęcia był dużym telewizorem, mógł mieć zarówno 55, jak i 65 cali, nie został przez nią zmierzony, zaś wymiary do protokołu podała „na oko". Sąd uznał zeznania świadka Garaży R. za wiarygodne, gdyż są spójne, 3 konsekwentne i nie zawierają sprzeczności. Fakt, iż świadek podczas przesłuchania na rozprawie nie pamiętała szczegółów okoliczności w których doszło do zajęcia spornej ruchomości w ocenie Sądu nie podważa wiarygodności jej zeznań. Wskazał Sąd, iż od dnia zajęcia, do dnia przesłuchania świadka na rozprawie upłynął okres 7 miesięcy, podczas którego świadek w związku z wykonywanymi przez siebie obowiązkami zawodowymi wielokrotnie dokonywała czynności zajęcia ruchomości. Wobec tego zdaniem Sądu logicznym jest, iż świadek pewnych szczegółów czynności z dnia 16 października 2013r. nie pamiętała. Sąd Rejonowy podniósł, że zgodnie z ogólną regułą dowodową zawartą w art. 6 kc ciężar dowodzenia, iż telewizor zajęty u dłużniczki miał ekran o przekątnej 55 cali, i nie był tożsamy z tym, na którego zakup powódka wzięła kredyt, spoczywał na pozwanym jako, że on wywodził z tego faktu skutki prawne. Tymczasem pozwany nie zawnioskował na tę okoliczność żadnego dowodu, podnosząc jedynie sprzeczność miedzy przekątną ekranu podaną przez komornika w protokole zajęcia, a wynikającą z umowy kredytu. Sprzeczność ta zdaniem Sądu została wyjaśniona wobec treści zeznań Komornik G. R. . Twierdził też pozwany, iż niewielkie dochody powódki nie mogły jej pozwolić na zakup telewizora. Zdaniem Sądu Rejonowego okoliczność ta nie może przesądzać o tym, iż zajęty telewizor nie stanowi własności powódki. Uzyskała ona bowiem na zakup powyższego telewizora kredyt gotówkowy a to oznacza , iż podmiot udzielający kredytu na zakup telewizora badał zdolność kredytową powódki i uznał ją za wystarczającą do udzielenia kredytu na zakup przedmiotowego telewizora. Sąd oddalił wnioski dowodowe pozwanego dotyczące ustalenia miejsca zamieszkania dłużniczki G. Z. , jako nieprzydatne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 841 k.p.c orzekł jak w pkt. 1 wyroku, a o kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. zgodnie z 4 zasadą odpowiedzialności strony za wynik postępowania. Apelację od wyroku wniósł pozwany, zarzucając wyrokowi błędne ustalenia faktyczne przez przyjęcie, iż powódka w dniu 5 listopada 2010 r. kupiła telewizor marki P. o przekątnej 65 cali za środki uzyskane z kredytu (nr umowy (...) z dnia 5 listopada 2010 r.), podczas gdy przedmiotowa umowa nie świadczy o zakupie takiego telewizora, naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. przez błędną i sprzeczną z zasadami logiki ocenę materiału dowodowego, a tym samym przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że umowa kredytowa przedstawiona przez powódkę stanowiła dowód zakupu telewizora zajętego przez komornika, podczas gdy umowa taka świadczyć mogła co najwyżej o zakupie towaru o nazwie „Monitor (...) " nie będącym tożsamym telewizorem, art. 6 k.c. przez niewłaściwe rozłożenie ciężaru dowodowego i uznanie, że to na pozwanym spoczywa taki ciężar w zakresie tożsamości zajętego a zakupionego przez powódkę telewizora. Wskazując na przepis art. 386 § 1 k.p.c. domagał się pozwany zmiany zaskarżonego wyroku i oddalenia powództwa oraz zasądzenia od powódki na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu za obie instancje. Powódka wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenia na swoją rzecz od pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Apelacja podlegała oddaleniu. Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, o jakiej jest mowa w art. 233 § 1 k.p.c , które to ustalenia Sąd odwoławczy w całości akceptuje i przyjmuje je za własne. Zasadniczym zarzutem wywiedzionym przez pozwanego w apelacji był zarzut naruszenia przez Sąd I instancji swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 233§1 k.p.c , skutkiem czego były błędy w ustaleniach faktycznych, nie znajdujące, zdaniem skarżącego, oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. 5 W ocenie Sądu odwoławczego zarzut ten jest bezzasadny. Analiza dowodu, jakim była dołączona do akt przez powódkę umowa nr (...) z dnia 5 listopada 2010 r. (k.66-68v) wskazuje wprost na to, że kredyt w wysokości 18.000 zł. udzielony został powódce na zakup określonego w umowie towaru tj. Monitora (w umowie błędnie wpisano „Minitora") (...) , przy czym w imieniu banku (...) SA umowę zawarła firma (...) SA w L. . Z kolei z protokołu zajęcia ruchomości wynika, że pod pozycją 6 został zajęty telewizor marki P. 55 cali (...) . Trafnie zatem przyjął Sąd Rejonowy, posiłkując się dodatkowo zeznaniami świadka G. R. -Komornika Sądowego, że zachodzi tożsamość pomiędzy zakupionym przez powódkę telewizorem z telewizorem zajętym. Nie powinno bowiem budzić wątpliwości pozwanego, i jest to fakt powszechnie znany, że telewizory są oznaczone czy to w umowach kredytowych zawieranych na ich zakup czy w kartach gwarancyjnych, zamiennie jako monitory. Po drugie mamy do czynienia w obu przypadkach z telewizorem 65 calowym co powódka wykazała m.in. zeznaniami komornika. Jeżeli pozwany twierdził inaczej, winien był to udowodnić, trafnie bowiem Sąd Rejonowy ocenił, że ciężar dowodu został w tym procesie przerzucony na pozwanego ( art. 6 k.c ), w kontekście dowodów, które powódka dla poparcia swoich twierdzeń przedłożyła. Samo kwestionowanie tylko i wyłącznie przez pozwanego sprzeczności pomiędzy przekątną ekranu telewizora zajętego a telewizora, na zakup którego powódka otrzymała kredyt, było oczywiście niewystarczające, zwłaszcza w kontekście zeznań w charakterze świadka Komornika G. R. . W tej sytuacji także drugi z zarzutów apelacyjnych pozwanego, w przedmiocie naruszenia przepisu art. 6 k.c. także nie mógł być uznany za zasadny. 6 Konsekwencją powyższego było uznanie apelacji za bezzasadną i jej oddalenie na mocy art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na mocy art. 98 k.p.c w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. Na oryginale właściwe podpisy Za zgodność z oryginałem