Sad powszechny, IX Ka 455/13

Sygn. akt IX Ka 455/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 maja 2013 roku Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Krzysztof Sajtyna Sędziowie: SO Bogna Kuczyńska SO Tomasz Nowak (spr.) Protokolant: prot. sąd. Monika Malczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Jerzego Piwko po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2013 roku sprawy J. G. oskarżonego o przestępstwo z art. 177 § 2 kk . na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 11 grudnia 2012 roku sygn. akt IX K 232/12 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną; II. zasądza od oskarżonego J. G. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Sygn. akt IX Ka 455/13 UZASADNIENIE J. G. został oskarżony o to, że w dniu 25 października 2011 roku w K. dopuścił się umyślnego naruszenia zasad w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem ciężarowym marki S. o nr rej. (...) z naczepą, jadąc ulicą (...) od ulicy (...) w kierunku ulicy (...) z prędkością przekraczającą 40 km/h prędkość dopuszczalną dla poruszających się na tym odcinku drogi pojazdów i najechał na nieprawidłowo przekraczającą jezdnię pieszą M. B. , przez co spowodował u niej obrażenia ciała w postaci podbiegnięć krwawych, otarć naskórka i rany na głowie, podbiegnięć krwawych na tułowiu i kończynach, otarcia naskórka na rękach, rany na prawej kończynie dolnej, złamania miednicy, p, podudzia prawego, prawej łopatki, prawego obojczyka, żeber, żuchwy, stłuczenia mózgu, wylewu krwawego podtwardówkowego, podpajęczynówkowego i do komór mózgu, stłuczenia płuca, skutkujących śmiercią pieszej tj. o przestępstwo z art. 177§2kk Sąd Rejonowy w Kielcach, wyrokiem z dnia 11 grudnia 2012r. w sprawie IX K 232/12 orzekł, co następuje: I oskarżonego J. G. w ramach czynu zarzuconego mu w akcie oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu 25 października 2011 roku w K. umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem ciężarowym marki S. o nr rej. (...) z naczepą, jadąc ulicą (...) od ulicy (...) w kierunku ulicy (...) rozwijał prędkość 68 km/h , która przekraczała obowiązującą na tym odcinku drogi prędkość dopuszczalną o 18 km/h, na skutek czego spowodował nieumyślnie wypadek poprzez najechanie na nieprawidłowo przekraczającą jezdnię pieszą M. B. , w wyniku czego piesza doznała obrażeń ciała w postaci: podbiegnięć krwawych, otarć naskórka i ran na głowie, podbiegnięć krwawych na tułowiu i kończynach, otarcia naskórka na rękach, rany na prawej kończynie dolnej, złamania miednicy, podudzia prawego, prawej łopatki, prawego obojczyka, żeber, żuchwy, stłuczenia mózgu , wylewu krwawego podtwardówkowego, podpajęczynówkowego i do komór mózgu, stłuczenia płuca, z czego w szczególności obrażenia wewnątrzczaszkowe skutkowały śmiercią pieszej, co stanowi przestępstwo z art. 177 § 2 kk i za to na podstawie art. 177 § 2kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; II na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt l kk wykonanie orzeczonej w pkt I wobec oskarżonego J. G. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 (dwóch) lat próby oraz na podstawie 71 §1 kk i art. 33§1 i 3 kk orzekł wobec oskarżonego karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych; III na podstawie art. 627 kpk , art. 616 § l pkt 1 i § 2 pkt 1 i 2 kpk zasądził od oskarżonego J. G. na rzecz Skarbu Państwa ( Sąd Rejonowy w Kielcach ) z tytułu kosztów sądowych kwotę 2000 (dwa tysiące) złotych, w tym 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych z tytułu opłat oraz na podstawie art. 624 § 1 kpk zwalnia go od ponoszenia kosztów sądowych w pozostałej części. Apelację od powyższego wyroku złożył oskarżony, który nie sprecyzował zarzutów stawianych przedmiotowemu rozstrzygnięciu. Z uzasadnienia wniesionego środka odwoławczego wynika jednakże, że podnosi on zarzuty: I) obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj art. 4, art. 5 § 2 i art. 7 kpk poprzez niezachowanie zasady obiektywizmu, rozstrzygnięcie wątpliwości na jego niekorzyść oraz dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, II) błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na bezpodstawnym ustaleniu i przyjęciu, że popełnił ona przypisany mu czyn, podczas gdy prawidłowa analiza materiału zebranego w sprawie nie pozwala na poczynienie takich ustaleń. Podnosząc powyższy zarzut autor apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie go od przypisanego mu czynu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja oskarżonego J. G. jest oczywiście bezzasadne. W pierwszej kolejności podnieść należy, że Sąd Rejonowy starannie przeprowadził przewód sądowy, zgromadził niezbędne dla rozstrzygnięcia dowody, a następnie poddał je właściwej analizie i ocenie, zaprezentowanej w prawidłowy sposób w motywacyjnej części swego rozstrzygnięcia. Nie dopuścił się zatem obrazy przepisów postępowania, ani też błędu w ustaleniach faktycznych. Także wymiar kary jest prawidłowy i nie wymagał zmiany. Co do zarzutu obrazy przepisów postępowania przypomnieć należy, że wyrażona w art. 4 zasada obiektywizmu nie nakłada na Sąd obowiązku przyjęcia wersji najkorzystniejszej dla oskarżonego, lecz obowiązek badania oraz uwzględniania okoliczności zarówno na korzyść, jak i na jego niekorzyść. W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy wywiązał się z tego obowiązku. Gołosłowny jest także zarzut obrazy art. 7 kpk . Prawidłowo bowiem za całkowicie wiarygodne uznał Sąd Rejonowy zeznania świadków S. B. , J. Ż. , W. S. , funkcjonariusza Policji, który przybył na miejsce wypadku, zaś wyjaśnienia oskarżonego J. G. w zasadzie w całości, a mianowicie poza jedynie twierdzeniem co do podawanej przez niego prędkości samochodu z jaką się wówczas poruszał. Słusznie również Sąd ten uznał opinię biegłego Z. L. za zupełną i jasną. Trafnie zatem wskazał Sąd Rejonowy, że zeznania S. B. są w istocie zgodne z treścią relacji oskarżonego J. G. , także co do tego, że pokrzywdzona poruszała się po jezdni biegiem. Rozważania Sądu I instancji w powyższym zakresie Sąd odwoławczy w pełni podziela i aprobuje jako trafne i przekonywujące (k.182). Właściwie również Sąd Rejonowy podniósł, że zeznania świadka J. Ż. co do prędkości obowiązującej wówczas na przedmiotowym odcinku drogi pokrywają się z zapisem w dzienniku budowy oraz, że wynika z nich, że w dniu zdarzenia nie obowiązywało tam żadne szczególne ograniczenie prędkości, co tym samym oznacza, że prędkość administracyjnie dozwolona wynikała z obszaru zabudowanego. Zatem i w tym względzie Sąd Okręgowy podziela rozważania poczynione przez Sąd Rejonowy jako trafne przekonywujące (k.183). Wreszcie słusznie także podniósł Sąd Rejonowy, że zeznania świadka W. S. , przybyłego na miejsce zdarzenia funkcjonariusza Policji są zgodne z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w niniejszej sprawie. Trafnie bowiem podkreśla Sąd Rejonowy, że znak wskazujący dopuszczalną prędkość na 40 km/h mógł faktycznie znajdować się przy jezdni, tak jak twierdzi świadek S. , to jednakże nie można wykluczyć, że był on przekręcony na bok lub zasłonięty folią, tak by był niewidoczny dla nadjeżdżających kierowców, skoro z relacji świadka J. Ż. jasno wynika, o czym mowa była już wcześniej, że w dniu zdarzenia miała miejsce przerwa w robotach drogowych. W tym stanie rzeczy słusznie Sąd Rejonowy uznał za prawdziwe twierdzenie oskarżonego , że nie widział on tego znaku. Tak więc i w tym zakresie Sąd Okręgowy podziela rozważania poczynione przez Sąd I instancji jako trafne przekonywujące (k.183). Jak wspomniano już wcześniej także dokonana przez Sąd Rejonowy ocena opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych Z. L. jest prawidłowa, tj. zgodna z art. 7 kpk . Przypomnieć należy w tym miejscu, że z przedmiotowej opinii w sposób jednoznaczny wynika, że naruszenie zasad w ruchu drogowym stanowiła w istocie prędkość z jaką poruszał się oskarżony przed powstaniem stanu zagrożenia, która uniemożliwiła mu zatrzymanie się przed torem ruchu pieszej, a także, że prędkość ta została ustalona w oparciu o zapis tachografu oraz poczynione przez biegłego wyliczenia z uwzględnieniem długości śladów hamowania i miejsca potrącenia pieszej na 68 km/h. Nadto z poczynionych przez biegłego Z. L. obliczeń wynika, że oskarżony mógł uniknąć wypadku poprzez zatrzymanie pojazdu przed torem ruchu pieszej, gdyby rozwijał prędkość mniejsza lub równa 58 km/h. Biegły opiniował także, że wszystkie podejmowane przez oskarżonego G. manewry były prawidłowe. Argumentacją Sądu I instancji w powyższej kwestii Sąd odwoławczy podziela jako trafne przekonywujące (k.183). W tym stanie rzeczy zarzut obrazy art. 7kpk uznać trzeba za całkowicie niezasadny. W konsekwencji stwierdzić należy również, że brak w sprawie wątpliwości, skutkujących naruszeniem art. 5 § 2 kpk . Prawidłowo bowiem oceniony przez Sad rejonowy materiał dowodowy nie dostarczył takich wątpliwości. W świetle zatem powyższego Sąd Rejonowy nie dopuścił się także błędu w ustaleniach faktycznych. Podkreślić bowiem należy, że na przyjętą przez Sąd I instancji wersję zdarzenia wskazują w przeważającej części wyjaśnienia oskarżonego J. G. , a także zeznania świadków S. B. , J. Ż. , W. S. , jak również opinia biegłego Z. L. , sporządzona w oparciu o ślady na miejscu zdarzenia. Z dowodów tych, które zostały w sposób prawidłowy ocenione przez Sąd Rejonowy, o czym mowa była wyżej, jednoznacznie wynika, że oskarżony J. G. popełnił przypisany mu czyn. Wskazać należy w tym miejscu jedynie, że znak ograniczenia prędkości do 70 km/h nie znajdował się, tak jak twierdzi skarżący, w miejscu wypadku. Okoliczność tę potwierdzają jednoznaczne zeznania świadka Ż. poparte zapisem z dziennika budowy. Tym samym i ten zarzut apelacji uznać trzeba za chybiony. Rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego co do kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu oraz co do orzeczenia o karze również są prawidłowe i Sąd odwoławczy podziela poczynione w tym zakresie rozważania tegoż sądu (k.184-187). W tym stanie rzeczy ponieść trzeba, że argumentacja zaprezentowana w apelacji oskarżonego J. G. stanowi jedynie gołosłowną, nieprzekonywującą polemikę z prawidłowymi ustaleniami i wywodami Sądu Rejonowego i jest oparta na tendencyjnej, nieobiektywnej ocenie zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, a ponadto nie zawiera w istocie żadnego twierdzenia, które byłoby w stanie skutecznie podważyć trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji i z tej też przyczyny nie mogła ona doprowadzić do zmiany wyroku we wnioskowanym zakresie. Podkreślić bowiem jeszcze raz należy, że wbrew odmiennym wywodom skarżącego - w ocenie sądu odwoławczego - ustalenia faktyczne poczynione przez sąd I instancji w sposób jednoznaczny wynikają z dokonanej przez tenże sąd prawidłowej oceny dowodów, która nie przekracza w żadnym stopniu granic swobodnego uznania sędziowskiego zakreślonych treścią art. 7 kpk , a jest ona wszechstronna, logiczna i zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, jak również uwzględnia okoliczności przemawiające zarówno na korzyść oskarżonych, jak i na ich niekorzyść, przy czym nie zachodziła nawet konieczność rozstrzygnięcia nie dających się usunąć wątpliwości bowiem w ocenie Sądu Okręgowego takowe wątpliwości nie zachodziły w niniejszej sprawie. Ponadto podstawą zaskarżonego wyroku był całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej, o czym przekonuje treść pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, które zostały sporządzone w sposób zgodny z wymogami art. 424 kpk . Mając zatem powyższe na uwadze sąd odwoławczy działając w oparciu o art. 437 § 1 kpk orzekł, jak w wyroku. Na podstawie art. 636 § 1 kpk na rzecz Skarbu Państwa kwotę 400 złotych tytułem kosztów sądowych za II instancję, uznając, że uiszczenie ich, z uwagi na jego sytuacje osobistą, tj. to, że osiąga on stały dochód, nie będzie dla niego nadmiernie uciążliwe. Na koszty te składają się: - 180 złotych tytułem opłaty od orzeczonej względem oskarżonego kary pozbawienia wolności zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), - 200 złotych tytułem opłaty od orzeczonej względem oskarżonego kary grzywny zgodnie z art. 3 ust. 2 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), - 20 złotych tytułem wydatków w postępowaniu odwoławczym zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2003r. w sprawie wysokości i sposobu obliczenia wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.U. z 2003r. Nr 108, poz. 1026 z późn. zm.). Z tych względów orzeczono, jak wyżej. SSO Bogna Kuczyńska SSO Krzysztof Sajtyna SSO Tomasz Nowak