Sygnatura akt III P 1/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Konin, dnia 14 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Koninie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący - Sędzia – SO Elżbieta Majewska Protokolant: sekretarz sądowy Marcin Jamrószka przy udziale po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2015 r. w Koninie sprawy z powództwa
- Międzyzakładowego (...) w T. Międzyzakładowej (...) w T. , Międzyzakładowego (...) w T. przeciwko (...) S.A. w T. o przekazanie środków na zakładowy fundusz socjalny
- Nakazuje pozwanej (...) S.A. w T. przekazać na rzecz Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych utworzonego w pozwanej Spółce kwotę 2.157.399,38 zł (dwa miliony sto pięćdziesiąt siedem tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt dziewięć złotych 35/100) tytułem ceny uzyskanej ze sprzedaży Ośrodka (...) w Ś. .
- W pozostałym zakresie powództwo oddala.
- Zasądza od pozwanej na rzez powodów kwotę 2.916zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
- Zasądza od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Koninie kwotę 79.515 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. sygn. akt III P 1/14 UZASADNIENIE W dniu 27 lutego 2014 organizacje związkowe działające w (...) S.A. w T. : Międzyzakładowy (...) Międzyzakładowa (...) i Międzyzakładowy (...) wniosły pozew przeciwko (...) S.A. w T. o nakazanie pozwanej przekazania na rzecz Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, utworzonego w pozwanej Spółce, kwoty 2.810.000 zł tytułem równowartości ceny uzyskanej ze sprzedaży Ośrodka (...) „ A. : (...) w Ś. oraz o zasądzenie na rzecz powodów kosztów postępowania . W uzasadnieniu pozwu wywodzili, że w dniu 19.12.2013 r. pozwana sprzedała Ośrodek Wypoczynkowy w Ś. , służący dotychczas działalności socjalnej za kwotę 2.810.000 zł. W dniu 23.12.2013 r. związki zawodowe, działając w oparciu o przepisy ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych oraz zgodnie z § 18 Pakietu Gwarancji Pracowniczych (...) , zwróciły się o przekazanie środków uzyskanych ze sprzedaży tego ośrodka na konto zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Pozwana odmówiła przekazania powyższych środków wywodząc, że Ośrodek takiej działalności nie służył bowiem już w kwietniu 2013 r. przewidziano zakończenie działalności Ośrodka i jego sprzedaż. Tak więc Zarząd Spółki na posiedzeniu w dniu 22.08.2013 r. postanowił zakończyć działalność tego Ośrodka od dnia 1.10.2013 r. Od tego dnia nieruchomości te w sposób trwały zmieniły swoje przeznaczenie i nie służą działalności socjalnej. Zdaniem powodów, wbrew twierdzeniom strony pozwanej, Ośrodek prowadził działalność socjalną, a z wczasów z tym Ośrodku mogli korzystać pracownicy , uzyskując na ten cel wsparcie z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Ośrodek ten miał charakter sezonowy i prowadził działalność w okresie maj – wrzesień, co oznacza , że od października nie funkcjonował. Związek funkcjonalny z działalnością socjalno – wypoczynkową tego Ośrodka nigdy nie został zerwany. Pozwana (...) w T. wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu , w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew zaprzeczyła by nieruchomości , budynki i budowle, które do dnia 30.09.2013 r. wykorzystywane były do działalności socjalnej jako ośrodek wypoczynkowy w dniu sprzedaży służyły nadal takiej działalności. Podniosła, iż od początku 2013 r. prowadzi w pozwanej Spółce gruntowny program restrukturyzacji swojej działalności w różnych obszarach, w tym także gospodarowania nieruchomościami i ich wykorzystywaniu w określonych celach. W ramach tego programu przewidziano wyłączenie ośrodka z działalności socjalnej i sprzedaż posiadanych praw. Decyzja o wyłączeniu ośrodka wypoczynkowego w Ś. z działalności socjalnej i zaprzestanie jego wykorzystywania w tej działalności od 1.10.2013 r. była zaplanowana już na początku 2013 r., a zważywszy na prowadzony proces restrukturyzacji Spółki była to decyzja racjonalna , zmierzająca do obniżenia kosztów funkcjonowania Spółki. Na dzień sprzedaży tj. 19.12.2013 r. nieruchomości, budynki i budowle będące przedmiotem sprzedaży nie służyły działalności socjalnej. Z ostrożności procesowej pozwana podniosła, że środki ze sprzedaży Spółka sukcesywnie przeznacza na utrzymanie innych obiektów socjalnych tj. dwóch stołówek, klubu (...) oraz Hotelu (...) . Za okres od dnia sprzedaży do końca lutego 2014 r. na utrzymanie obiektów socjalnych pozwana przeznaczyła kwotę 138.723,45 zł i nadal każdego dnia będzie przeznaczać na utrzymanie tych obiektów 60.000 zł miesięcznie. Sąd Okręgowy ustalił, co następuje: Pozwana (...) Spółka Akcyjna w T. była użytkownikiem wieczystym działek gruntu oznaczonych nr geod. (...) i (...) położonych w Ś. , o łącznym obszarze 4,8750 ha oraz właścicielem znajdujących się tam budynków stanowiących odrębną nieruchomość. Na nieruchomości tej pozwana prowadziła ośrodek wypoczynkowy, położony nad Jeziorem Ś. , na którym znajdowały się domki letniskowe typu (...) (10 domków) i (...) (9 domków) , budynek magazynowy wraz ze sprzętem pływającym, budynek mieszkalny, budynek hydroforni wykorzystywany na cele magazynowe, budynek WC , obiekt małej architektury służący do wypoczynku oraz wiata i transformator. Na nieruchomości tej znajdowało się także pole namiotowe. Ośrodek Wypoczynkowy w Ś. działał w okresie od maja do końca września każdego roku, a z usług tego ośrodka korzystali pracownicy Kopalni na preferencyjnych warunkach odpłatności. Również emeryci i renciści, byli pracownicy (...) A. , których stosunek pracy ustał w związku z przejściem na emeryturę lub rentę mieli prawo do nieodpłatnego wypoczynku (raz w roku) w Ośrodku Wypoczynkowym w Ś. . Sezon wypoczynkowy w Ośrodku trwał do końca września każdego roku, w domkach i innych obiektach tego ośrodka nie było ogrzewania i w związku z tym obiekt nie był wykorzystywany w okresie zimowy i wczesnowiosennym. W tym czasie odbywały się w ośrodku jedynie niezbędne naprawy i konserwacje sprzętu. Od 2005 r. kierownikiem Ośrodka Wypoczynkowego był L. M.
(1), z którym pozwana zawierała umowy zlecenia na okres od maja do września i to on organizował i prowadził ten Ośrodek, nadzorował powierzone mu mienie i dokonywał rozliczeń finansowych. W okresach „zimowych” pozwana zawierała z L. M.
(1)umowy zlecenia, które dotyczyły dozorowania Ośrodka , ponieważ w tym czasie (poza sezonem) nie prowadzono tam działalności wypoczynkowej. Pozwana Spółka powstała z komercjalizacji Przedsiębiorstwa (...) w T. , a w związku z tym procesem pomiędzy Dyrekcją (...) A. , a związkami zawodowymi tam działającymi doszło w dniu 4.05.1999 r. do podpisania porozumienia nazwanego Pakietem Gwarancji Pracowniczych. W § 18 tego Pakietu strony stwierdziły, że środki z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych zwiększa się o przychody z tytułu sprzedaży, dzierżawy i likwidacji środków trwałych służących działalności socjalnej Przedsiębiorstwa i (...) w części nie przeznaczonej na utrzymanie lub odtworzenie zakładowych obiektów socjalnych. Natomiast w § 19 Pakietu ustalono , że ośrodki wczasowe , stołówki , zakładowy klub (...) i Hotel (...) będą utrzymywane na koszt Spółki. W kwietniu 2013 r. Zarząd (...) . przyjął program działań restrukturyzacyjnych , w ramach których zaplanowano m.in. sprzedaż działalności socjalno – bytowej (...) A. . Rada Nadzorcza pozwanej podjęła w dniu 29.04.2013 uchwałę w sprawie zatwierdzenia działań restrukturyzacyjnych na 2013 r. dla (...) Kopalni (...) . W dniu 30 lipca 2013 r. na posiedzeniu Rady Nadzorczej Spółki przedstawiony został szczegółowy program działań restrukturyzacyjnych , w ramach którego zaplanowano m.in. na początku 2014 r. sprzedaż ośrodka wczasowego (...) . położonego w Ś. za cenę 1.121.000 zł określoną przez rzeczoznawcę. Rada Nadzorcza zaakceptowała proponowane działania w zakresie zbycia nieruchomości zbędnych dla działania Spółki. W dniu 22 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu Zarządu (...) rozpatrzono wniosek w sprawie wyrażenia zgody na zakończenie działalności socjalnej Ośrodka (...) w Ś. od dnia 1.10.2013 r. . Po analizie tego wniosku Zarząd wyraził wstępnie zgodę na zakończenie działalności socjalnej Ośrodka. O zamiarze sprzedaży Ośrodka Wypoczynkowego i zamiarze zakończenia działalności socjalnej w tym Ośrodku nie były poinformowane związki zawodowe działające u pozwanej, nie występowano też o zgodę na zbycie tego Ośrodka. Do dnia 30.09.2013 r. w Ośrodku Wypoczynkowym w Ś. prowadzona była działalność rekreacyjna, pracownicy oraz ich rodziny a także emeryci i renciści mieli możliwość korzystania z usług tego Ośrodka. W dniu 17.09.2013 r. pozwana zawarła z L. M.
(1)umowę zlecenia dotyczącą dozorowania Ośrodka Wypoczynkowego w Ś. oraz przygotowania w miarę potrzeb środków trwałych i wyposażenia w celu likwidacji poprzez złomowanie lub sprzedaż. Umowa ta obowiązywała do dnia 28.02.2014 r. , a w czasie jej trwania nie została przeprowadzona inwentaryzacja Ośrodka. W dniu 19.12.2013 r. pozwana zawarła z firmą (...) z siedzibą w W. umowę sprzedaży Ośrodka Wypoczynkowego w Ś. za cenę 2.810.000 zł. Strony umowy ustaliły, że wydanie przedmiotu umowy nastąpi do dnia 28.02.2014 r. Koszty sprzedaży wyniosły 14.070 zł, a na tą kwotę składają się koszty wyceny nieruchomości 8.930 zł i koszty ogłoszeń o zamiarze sprzedaży 5.140 zł. Kwota, jaką pozwana uzyskała ze sprzedaży Ośrodka Wypoczynkowego w Ś. została zarachowana jako zysk ze zbycia majątku trwałego i wykazana w rachunku zysków i strat sprawozdania finansowego za rok 2013. W dniu 23.12.2013 r. przewodniczący związków zawodowych działających w pozwanej Spółce tj. Międzyzakładowego (...) , Międzyzakładowej (...) i Międzyzakładowego (...) wystąpiły do zarządu pozwanej o niezwłoczne przekazanie środków finansowych uzyskanych ze sprzedaży Ośrodka Wczasowego w Ś. na konto zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Pozwana odmówiła przekazania środków wywodząc, że w chwili sprzedaży nieruchomości nie służyły one działalności socjalnej. Poza Ośrodkiem Wczasowym w Ś. pozwana prowadzi także dwie stołówki , zakładowy klub (...) i Hotel (...) , które zgodnie z postanowieniami Pakietu Gwarancji Pracowniczych są utrzymywane na koszt Spółki. Koszty działalności bytowej tych obiektów za rok 2013 wyniosły 672.458,37 zł , natomiast przychody z tej działalności za rok 2013 wynosiły 350.245,23 zł (sprzedaż usług 571.784,63 zł minus koszt własny 221.539,40 zł). Tak więc pozwana w roku 2013 przeznaczyła na utrzymanie zakładowych obiektów socjalnych w roku 2013 kwotę 322.213,14 zł. Ponadto wartość netto niezamortyzowanej części środków trwałych wchodzących w skład Ośrodka Wypoczynkowego w Ś. wyniosła 316.317,48 zł. Kwota ta winna obciążać wynik roku 2013 (zgodnie z zapisami ewidencji księgowej Spółki została ujęta w miesiącu marcu 2014 r.). Łącznie więc koszty przeznaczone w roku 2013 przez pozwaną na utrzymanie zakładowych obiektów socjalnych wyniosły 638.530,62 zł, a koszty sprzedaży Ośrodka Wypoczynkowego 14.070 zł. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, zeznań świadków B. P. , I. K. , L. M.
(2)i Z. B. oraz na podstawie opinii biegłego z dziedziny rachunkowości G. J. . Dokumenty złożone przez strony w aktach sprawy , w oparciu o które Sąd ustalił stan faktyczny w sprawie, nie budziły wątpliwości co do swojej treści. Wynika z nich jednoznacznie, że Ośrodek Wypoczynkowy w Ś. był środkiem trwałym , który służył działalności socjalnej i w okresie od maja do września każdego roku był udostępniany pracownikom i emerytom. W dniu 19.12.2013 r. doszło do sprzedaży tego Ośrodka za kwotę 2.810.000 zł. Sprzedaż ta była efektem realizacji przez pozwaną działań restrukturyzacyjnych przyjętych na rok
- Sąd dał wiarę zeznaniom przesłuchanych świadków bowiem zeznania te są spójne i wzajemnie się uzupełniają oraz znalazły potwierdzenie w dokumentach. Z zeznań tych wynika, że działalność socjalna była prowadzona w Ośrodku Wypoczynkowym w Ś. do września 2013 r. Od października do maja był to sezon „martwy” bowiem ze względu na brak ogrzewania i innych mediów nie było możliwości jego funkcjonowanie w tym czasie. Do dnia sprzedaży nie doszło też do zmiany przeznaczenia działalności prowadzonej w Ośrodku, a obiekt ten został sprzedany nabywcy jako ośrodek wczasowy. Za wiarygodną Sąd uznał także opinię biegłego z dziedziny rachunkowości. W opinii biegły wyliczył jakie koszty pozwana poniosła na utrzymanie innych zakładowych obiektów socjalnych, uwzględnił także wartość netto niezamortyzowanej części środków trwałych wchodzących w skład sprzedanego ośrodka wypoczynkowego w Ś. , które zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości powinny obciążać wynik roku
- Biegły wydał opinię w oparciu o ewidencję księgową Spółki oraz dokumenty i zestawienia sporządzone przez pozwaną. Biegły podkreślił także, iż zarachowanie dochodów ze sprzedaży Ośrodka Wypoczynkowego w wynikach Spółki za rok 2013 r. uniemożliwia przeznaczenie ich na finansowanie kosztów w następnych latach , poza tym w dokumentach księgowych brak jest potwierdzenia, że koszty działalności placówek zaliczanych do działalności bytowej po roku 2013 r. były finansowane z przychodu ze sprzedaży ośrodka wczasowego. W ocenie Sądu opinia biegłego jest jasna , spójna , wyczerpująca i pozwoliła Sądowi ustalić jakie koszty poniosła pozwana na utrzymanie zakładowych obiektów socjalnych w roku obrachunkowym, w którym doszło do zbycia środka trwałego tj. ośrodka wypoczynkowego w Ś. . Sąd oddalił natomiast wniosek o przesłuchanie obecnego prezesa Spółki na okoliczność kosztów utrzymania obiektów socjalnych w okresie po wniesieniu pozwu bowiem w ocenie Sądu okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. 2012.592) środki zakładowego funduszu świadczeń socjalnych zwiększa się, między innymi, o przychody z tytułu sprzedaży, dzierżawy i likwidacji środków trwałych służących działalności socjalnej, w części nieprzeznaczonej na utrzymanie lub odtworzenie zakładowych obiektów socjalnych . Za przychód ze sprzedaży lub likwidacji , o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 7 uważa się przychód ze sprzedaży lub likwidacji pomniejszony o koszty tej sprzedaży lub likwidacji – art. 7 ust. 1 a ustawy. W świetle natomiast art. 8 ust. 3 powołanej ustawy związkom zawodowym przysługuje prawo wystąpienia do sądu pracy z roszczeniem o zwrot Funduszowi środków wydatkowanych niezgodnie z przepisami ustawy lub o przekazanie należnych środków na Fundusz. Ustawa z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych nie definiuje pojęcia "środków trwałych służących działalności socjalnej" pracodawcy. W jego zakresie można wyodrębnić dwa człony. Pierwszy, to środki trwałe, którym ustawodawca nie nadał szczególnego znaczenia, co oznacza, że należy je rozumieć w znaczeniu używanym powszechnie jako służące działalności gospodarczej i usługowej nieruchomości, maszyny, urządzenia itp. W pojęciu tym mieszczą się zatem "zakładowe obiekty socjalne", pod czym ustawa rozumie (art. 2 pkt 4) między innymi ośrodki wczasowe i kolonijne oraz domy wypoczynkowe. Człon drugi tego pojęcia został zdefiniowany w art. 2 pkt 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem działalność socjalna oznacza usługi świadczone przez pracodawców na rzecz różnych form krajowego wypoczynku, działalności kulturalno-oświatowej, sportowo-rekreacyjnej, udzielanie pomocy materialnej - rzeczowej lub finansowej, a także zwrotnej lub bezzwrotnej pomocy na cele mieszkaniowe. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że sprzedany w dniu 19,.12.2013 r. Ośrodek Wypoczynkowy w Ś. był środkiem trwałym , który służył działalności socjalnej bowiem w ośrodku tym pozwana organizowała na rzecz pracowników i emerytów różne formy wypoczynku oraz działalności sportowo – rekreacyjnej. Ośrodek Wypoczynkowy w Ś. do dnia sprzedaży zachował swój charakter sezonowego ośrodka wczasowego o przeznaczeniu rekreacyjno - wypoczynkowym i jako taki obiekt został sprzedany , a po zawarciu umowy sprzedaży jest też nadal w takim charakterze wykorzystywany. Do dnia sprzedaży nie doszło do przekształcenia funkcji tego Ośrodka na jakąkolwiek inną działalność nie będącą działalnością socjalną, a decyzja o zakończeniu prowadzenia działalności socjalnej była związana z przygotowaniem Ośrodka do sprzedaży, a nie ze zmianą przeznaczenia tego środka trwałego. W tej sytuacji spełnione zostały przesłanki określone w art. 7 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy, a przychody ze sprzedaży powinny zwiększyć środki Funduszu Świadczeń Socjalnych. W przedmiotowej sprawie trzy związki zawodowe, działające w pozwanej Spółce, domagały się zobowiązania strony pozwanej do przekazania na rzecz Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (utworzonego w pozwanej Spółce) kwoty stanowiącej równowartości ceny uzyskanej ze sprzedaży zakładowego Ośrodka Wypoczynkowego w Ś. . Żądanie to znajduje swoją podstawę w art. 8 ust. 3 ustawy, a związki zawodowe przed wytoczeniem powództwa zwracały się do zarządu pozwanej Spółki o przekazanie środków uzyskanych z tej sprzedaży na konto zakładowego funduszu świadczeń socjalnych czego jednak pozwana odmówiła. Zauważyć również należy, że także w Porozumieniu z dnia 04.05.1999 r. - Pakiet Gwarancji Pracowniczych – strony tego Porozumienia w § 18 ustaliły, że środki zakładowego funduszu świadczeń socjalnych zwiększa się o przychody z tytułu sprzedaży , dzierżawy i likwidacji środków trwałych służących działalności socjalnej Przedsiębiorstwa i Spółki (...) , w części nie przeznaczonej na utrzymanie lub odtworzenie zakładowych obiektów socjalnych. Tak więc roszczenie powodów co do zasady znajduje swoją podstawę zarówno w przepisach ustawy o zakładowym funduszu socjalnym jak i treści umowy jaką jest Pakiet Gwarancji Pracowniczych. Sporna natomiast była także wysokość przychodu , jaka powinna być przekazana do Funduszu. W świetle art. 7 ust. 1 pkt 4 i ust. 1 a powołanej ustawy przekazane na rzecz Funduszu mogą zostać jedynie przychody uzyskane ze sprzedaży, (pomniejszone o koszty tej sprzedaży), w części nieprzeznaczonej na utrzymanie lub odtworzenie zakładowych obiektów socjalnych. Jeśli chodzi o koszty sprzedaży to nie było sporne , że stanowiły one kwotę 14.070 zł. Na koszty te składają się : koszt wyceny i określenia wartości rynkowej wybranych składników majątku pozwanej , które dotyczyło m.in. Ośrodka Wypoczynkowego w Ś. , który zgodnie z fakturą wyniósł 8.930 zł oraz koszty publikacji ogłoszeń o sprzedaży na kwotę 5.140 zł. Zdaniem Sądu kwota uzyskana ze sprzedaży Ośrodka (2.810.000 zł) powinna być pomniejszona o koszty sprzedaży w wysokości 14.070 zł. Ponadto przekazaniu do funduszu świadczeń socjalnych podlegają przychody uzyskane ze sprzedaży w części nieprzeznaczonej na utrzymanie lub odtworzenie zakładowych obiektów socjalnych. Istotne więc było ustalenie jakie kwoty pozwana Spółka przeznaczyła w roku 2013 na utrzymanie innych zakładowych obiektów socjalnych. Pozwana podnosiła w toku procesu, iż poza Ośrodkiem Wypoczynkowym w Ś. prowadziła także inne obiekty socjalne takie jak : dwie stołówki (...) i „ (...) ”, klub (...) oraz Hotel (...) W zapisach ewidencji księgowej przychody i koszty działalności tych obiektów opisane są jako działalność bytowa. W 2013 r. przychody z działalności bytowej wyniosły 350.245,23 zł natomiast koszty prowadzenia tej działalności bytowej wyniosły 672.458,37 zł. Różnica pomiędzy kosztami a przychodami z tej działalności wyniosła 322.213,14 zł i była ponoszona przez pozwaną zgodnie ze zobowiązaniem zawartym w § 19 Pakietu Gwarancji Pracowniczych. Zdaniem Sądu kwota uzyskana ze sprzedaży Ośrodka Wypoczynkowego powinna być pomniejszona o koszty , jakie przeznaczyła na utrzymanie obiektów socjalnych w okresie rozrachunkowym poprzedzającym sprzedaż Ośrodka. Brak jest natomiast podstaw by odliczyć także koszty utrzymania tych obiektów w okresie późniejszym, w szczególności przypadającym po wniesieniu pozwu przez związku zawodowe. Wbrew wywodom pozwanej w zapisach dokumentacji księgowej brak jest informacji o tym, że z kwoty uzyskanej ze sprzedaży Ośrodka jakaś część tej kwoty była przeznaczona na finansowanie działalności bytowej. Poza tym , jak wyjaśnił biegły, z punktu widzenia księgowego zarachowanie dochodów ze sprzedaży Ośrodka w wynikach Spółki za rok 2013 uniemożliwia przeznaczenie już zrealizowanych przychodów w roku 2013 na finansowanie kosztów w następnych okresach sprawozdawczych. Biegły wskazał także , iż od przychodu ze sprzedaży powinna być potrącona wartość netto niezamortyzowanej części środków trwałych wchodzących w skład sprzedanego Ośrodka w wysokości 316.317,48 zł. Po odliczeniu powyższych kwot z tytułu kosztów sprzedaży i kosztów utrzymania zakładowych obiektów socjalnych na rzecz zakładowego funduszu świadczeń socjalnych powinna być przekazana kwota 2.157.399,38 zł. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy, działając na podstawie art. 8 ust. 3 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 4 i art. 7 ust. 1 a ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych , orzekł jak w punkcie 1 wyroku natomiast w pozostałym zakresie oddalił powództwo. W punkcie 3 Sąd orzekł o kosztach zastępstwa procesowego na podstawie § 11 ust. 1 pkt 2 w związku z § 5 i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych i ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490 – j.t) . Ponieważ sprawa o przekazanie należnych środków na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych nie jest wymieniona w powołanym rozporządzeniu Sąd przyjął, że najbardziej zbliżoną do niej sprawą jest sprawa o odszkodowanie wymieniona w § 11 ust. 1 pkt 2 i wówczas stawka minimalna za prowadzenie sprawy wynosi 75% stawki obliczonej na podstawie § 6 od wartości odszkodowania będącego przedmiotem sprawy. Przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł stawka minimalna wynosi 7.200 zł , a 75% tej kwoty to 5.400 zł. Proporcjonalnie do wyniku sprawy (77%) należne wynagrodzenie pełnomocnika powodów powinno wynieść 4.158 zł. Sąd dokonał jednocześnie kompensacji tego wynagrodzenia odliczając wynagrodzenie pełnomocnika pozwanej należne w części w jakiej Sąd oddalił powództwo (5400 x 23%=1242). Ostatecznie wynagrodzenie pełnomocnika powodów wyniosło 2.916 zł. Sąd zasądził jedno wynagrodzenie bowiem powodowie (związki zawodowe, które wystąpiły ze wspólnym pozwem) byli reprezentowani przez tego samego radcę prawnego (patrz postanowienie SN z dnia 15.07.2011 r. I UZ 15/11, Lex nr 1413498). O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28.07.2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.2014.1025 j.t) zasądzając od pozwanej kwotę 79.515 zł tytułem opłaty sądowej (77.000 zł ) i kosztów opinii biegłego (2.515 zł). E. Majewska