Sad powszechny, IX Ka 1060/14

(1)oskarżonego o przestępstwo z art. 160 § 2 i 3 kk w zw. z art. 160 § 1kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 27 marca 2014 roku sygn. akt IX K 483/13 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, iż z opisu przypisanego czynu eliminuje stwierdzenie „w czasie którego wykonywania M. J.

(1)zmarł” a w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonego G. S.

(1)kwotę 590 (pięćset dziewięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania odwoławczego. Sygn. akt IX Ka 1060/14 UZASADNIENIE Prokurator Rejonowy Kielce - Zachód oskarżył oskarżonego G. S.

(1)o to, że w nocy z 8 na 9 listopada 2009 roku w K. nieumyślnie naraził M. J.

(1)na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia wykonując czynności lekarza dyżurnego w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym Wojewódzkiego Szpitala (...) w K. , w związku z czym ciążył na nim obowiązek opieki nad wyżej wymienionym - narażonym na niebezpieczeństwo, w ten sposób, że bezzasadnie odstąpił od przeprowadzenia niezbędnych badań diagnostycznych uprzednio wymienionego jako pacjenta wskazanego zakładu opieki zdrowotnej, w tym w szczególności badania tomograficznego, w wyniku czego zakresu przeprowadzonych badań nie był wystarczający do podjęcia decyzji co do dalszego sposobu leczenia i miejsca leczenia i następnie skierował M. J.

(1)do kolejnej placówki medycznej bez zdiagnozowania następstw urazu w następstwie którego został on skierowany do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego Szpitala (...) w K. oraz poprzez zaniechanie podjęcia działań mających na celu zabezpieczenie wyżej wymienionego przed wstrząsem przed skierowaniem do kolejnej placówki medycznej, w następstwie czego został on przyjęty do Wojewódzkiego Szpitala (...) . R. w C. z objawami wstrząsu w stanie ciężkim oraz w wyniku czego nastąpiło zbyt długie oczekiwanie na zasadniczy zabieg operacyjny, w czasie którego wykonywania M. J.

(1)zmarł, tj. o przestępstwo z art. 160 § 2 i 3 kk w zw. z art. 160 § 1 kk Wyrokiem z dnia 27 marca 2014 roku w sprawie sygn. akt IX K 483/13 Sąd Rejonowy w Kielcach, w ramach zarzucanego czynu, uznał oskarżonego G. S.

(1)za winnego tego, że: w nocy z 8 na 9 listopada 2009 roku w K. nieumyślnie naraził M. J.

(1)na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu wykonując czynności lekarza dyżurnego w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym Wojewódzkiego Szpitala (...) w K. , w związku z czym ciążył na nim obowiązek opieki nad wyżej wymienionym - narażonym na niebezpieczeństwo w związku z uczestnictwem w wypadku komunikacyjnym w dniu 8 listopada 2009 roku, w ten sposób, że bezzasadnie odstąpił od przeprowadzenia niezbędnych badań diagnostycznych uprzednio wymienionego jako pacjenta wskazanego zakładu opieki zdrowotnej, w tym w szczególności badań obrazowych i laboratoryjnych, w wyniku czego zakres przeprowadzonych badań nie był wystarczający do podjęcia decyzji co do dalszego sposobu leczenia i miejsca leczenia, sposobu i zakresu przygotowania pacjenta do transportu i zabezpieczenia przed wstrząsem w czasie tego transportu i następnie skierował M. J.

(1)do kolejnej placówki medycznej bez zdiagnozowania następstw urazu, czyli Wojewódzkiego Szpitala (...) . R. w C. w następstwie czego został on przyjęty do tej jednostki z objawami wstrząsu w stanie ciężkim, a następnie ponownie skierowany do Wojewódzkiego Szpitala (...) w K. celem wykonania badań diagnostycznych w szczególności badania tomografii komputerowej, co skutkowało zbyt długim oczekiwaniem na zasadniczy zabieg operacyjny, w czasie którego wykonywania M. J.

(1)zmarł, co stanowi przestępstwo określone w art. 160 § 2 kk w zw. z § 3 i w zw. z art. 160§1 kk i za to na podstawie art.160§3 kk wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, co stanowi przestępstwo określone w treści art. 160 § 2 k.k. w zw. § 3 i w zw. z art. 160 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 160 § 3 k.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie – z mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. , art. 70 § 1 pkt 1 k.k. – warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący lat 2 (dwa). Nadto – z mocy art. 71 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. – Sąd orzekł względem oskarżonego G. S. karę grzywny w rozmiarze 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na poziomie 30 złotych. Z mocy art. 627 k.p.k. Sąd zasądził od tegoż oskarżonego G. S. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 11.802,28 złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych – zwolnił w pozostałym zakresie od ich ponoszenia. Wyrok powyższy – w całości – zaskarżył obrońca oskarżonego. Wyrokowi skarżący zarzucił:

1. naruszenie prawa procesowego art. 160 § 2 i 3 k.k. przez zamieszczenie w opisie czynu skutku śmieci pokrzywdzonego;
2. naruszenie prawa procesowego: - art. 201 k.p.k. przez dokonanie ustalenia, że diagnoza oskarżonego o podejrzeniu pęknięcia pęcherza moczowego była błędna mimo niezasięgnięcia opinii biegłego; - art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. przez niedokładny opis czynu przypisanego oskarżonemu w zakresie daty jego popełnienia oraz postaci nieumyślności; - art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. przez naruszenie granic rzeczowej potrzeby przy ocenie wyjaśnień oskarżonego wyrazem „kuriozalne”;
3. błędy w ustaleniach faktycznych dotyczące togo, że: - oskarżony mógł wykonać badanie usg; - oskarżony powinien zdiagnozować uraz tętnicy udowej lewej pokrzywdzonego; - pacjent musiał być przewieziony z C. do Szpitala w K. w celu wykonania badania tomograficznego 3 D z kontrastem lewego uda; - istnieje związek przyczynowy pomiędzy zaniechaniem wykonania badań przez oskarżonego, a opóźnieniem wykonania zabiegu chirurgicznego pokrzywdzonego w Szpitalu w K. ; - oskarżony powinien zdiagnozować niewystąpienie pęknięcia pęcherza moczowego pacjenta; - czas przewiezienia pacjenta do Szpitala w C. wynosił około pięćdziesiąt minut; - nastąpiło znaczącego pogorszenia stanu pacjenta po przewiezieniu go do Szpitala we C. ; - oskarżony zaniechał zabezpieczenia pacjenta przed wstrząsem hipowolemicznym; - skierowanie przez oskarżonego pokrzywdzonego do Szpitala w C. miało na celu pozbycie się kłopotliwego pacjenta. Nadto skarżący zarzucił niezastosowanie środka probacyjnego w postaci warunkowego umorzenia postępowania. Obrońca oskarżonego wniósł o – zmianę wyroku, uniewinnienie oskarżonego i obciążenie kosztami procesu Skarb Państwa, ewentualnie o zmianę wyroku przez poprawienie daty czynu oskarżonego na dzień 9 listopada 2009 roku, wyeliminowanie z opisu czynu skutku w postaci śmierci M. J.

(1), usunięcie wadliwych ustaleń faktycznych oraz orzeczenie wobec oskarżonego warunkowego umorzenia postępowania karnego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja skarżącego – z wyjątkiem wskazania potrzeby korekty opisu czynu przypisanego, polegającej na wyeliminowaniu z tegoż opisu śmierci M. J.

(1)- jest niezasadna. W odniesieniu do zarzutów z punktu 1 i 2 apelacji (naruszenie prawa materialnego i procesowego) stwierdzić należy, co następuje. Aczkolwiek słusznie Sąd I instancji wskazuje, przywołując dorobek i orzecznictwa i doktryny, iż skutkiem przestępstwa z art. 160 § 2 i 3 k.k. jest zaistnienie stanu bezpośredniego niebezpieczeństwa dla chronionego prawem dobra to jednakże, konstruując opis przypisanego czynu zbędnie wskazuje na zdarzenie – tragiczne w swym wymiarze (śmierć M. J.

(1)) - które z zaistniałym (przypisanym) skutkiem nie pozostaje w związku przyczynowo – skutkowym. Powtórzyć tu należy - cytując fragment uzasadnienia wyroku SN z 21.08.2012 roku, sygn. akt IV KK 42/12 (Lex 1220930) – iż „nie jest w omawianym zakresie istotne to, czy pacjent zmarł… ani też to , czy wdrożenie właściwego leczenia uchroniłoby go przed utrata życia… ale to, czy pozostawienie pacjenta w stanie realnie zagrażającym życiu, bez odpowiednich badań, a następnie właściwego leczenia nie stwarza sytuacji, w której człowiek jest narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, które to sytuacje jedynie mogą – ale nie muszą wystąpić…”. Zawarta w opisie przypisanego czynu konstatacja, iż pokrzywdzony zmarł nie ma stąd znaczenia dla rozważań o tym, czy in concreto nie nastąpił skutek w postaci konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszkodzenia ciała. W opisie czynu – zgodnie z wymogami art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. – należy zawrzeć te elementy, które należą do jego istoty – podmiot czynu, rodzaj atakowanego dobra, czas i miejsce, sposób popełnienia oraz jego skutek . W analizowanej sprawie – z racji i granic oskarżenia i przyjętej koncepcji zarzutu - fakt śmierci pokrzywdzonego M. J. w żadnej mierze skutkiem nie jest i stąd wskazywanie tego faktu w opisie czynu jest zbędne. Dokonana zmiana (wyeliminowanie z opisu czynu określonego fragmentu) nie wymagała zmiany jakichkolwiek ustaleń faktycznych i stąd stała się dopuszczalna w postępowaniu odwoławczym (podobnie SN w wyroku z 20.10.1994 II KRN 211/94 Lex Polonica 302863). Zarzut bazujący - na treści art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. – nieokreślenia „postaci nieumyślności” ( pkt 2 ust 3 apelacji – k. 584 i 586) również nie jest trafny. Utrwalone orzecznictwo i doktryna (wskazania zawarte w tezach 12-13 Komentarza do KK pod redakcją Z. Gostyńskiego ABC, 1998 – do art. 413) nakazują Sądowi określenie formy winy – nie wskazują natomiast niezbędności – w odniesieniu do winy umyślnej – formułowania opisu zamiaru. Brak jest również wskazań na niezbędność określenia „postaci winy nieumyślnej” (k. 586 – pkt 3 apelacji). Użyte przez skarżącego sformułowania (świadoma nieumyślność czy nieumyślność nieświadoma k. 586) kolidują z rzeczywistymi, zrywającym z uprzednimi pojęciami niedbalstwa i lekkomyślności, postaciami winy nieumyślnej, kładącymi zasadniczy nacisk na naruszenie reguł ostrożności. Sąd I instancji wskazał – dokonując opisu czynu – jakie reguły ostrożności zostały naruszone (odstąpienie od badań diagnostycznych skutkujące brakiem dostatecznych danych do decyzji, co do zakresu i sposobu leczenia) oraz określił formę winy oskarżonego. Dalsze rozważania – tyczące strony podmiotowej naruszenia zasad ostrożności – poczynił w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Postąpienie tego rodzaju wyczerpuje – zdaniem sądu odwoławczego – obowiązek „dokładnego określenia przypisanego czynu” w rozumieniu art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. . Stan zagrożenia życia i zdrowia – stanowiący znamię zarzucanego występku - trwał (k.536) i narastał w okresie poprzedzającym dowiezienie M. J. (godz. 0.15) do Szpitala w K. (k. 536) w tej sytuacji użycie w opisie czynu terminu „w nocy z 8 na 9 listopada 2009” dla oddania całokształtu analizowanego zdarzenia nie narusza reguł z art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. ; nie przekracza ani granic oskarżenia ani też nie obarcza oskarżonego odpowiedzialnością za zdarzenia pozostające poza możliwością jego oddziaływań. Zarzut naruszenia reguł prawa procesowego ( art. 193 § 1 i 2 pkt 2 k.p.k. – k. 583) – poprzez poczynienie ustaleń faktycznych (nietrafność diagnozy wskazującej na uszkodzenie pęcherza) bez pozyskania wiedzy specjalistycznej (opinii biegłego) – pomija zarówno treść opinii biegłych medyków (...) we W. jak i merytoryczną zawartość szeregu dowodów osobowych (w szczególności zeznań świadków A. Z. i J. M. ) i rzeczowych (dokumentacja medyczna z portalu (...) w C. i (...) w K. od tzw. drugiego pobytu pacjenta w tym szpitalu) wskazanych i szczegółowo omówionych w uzasadnieniu Sądu I instancji (k. 539-540, k. 552-553, k. 555). Sąd I instancji czyniąc swe ustalenia co do nietrafności diagnozy wskazującej na uszkodzenie pęcherza moczowego (k. 538 – badanie płukanie pęcherza… wykazało w sposób zbliżony do pewności, iż nie występuje uszkodzenie pęcherza; k. 553 – wykluczenie uszkodzeń pęcherza) wskazał na szereg konsultacji lekarzy specjalistów – urologów ze (...) w C. ; na przeprowadzone tamże badania obrazowe (usg jamy brzusznej, cystografia rtg, cystografia z podaniem kontrastu – k. 538/539) oraz pełne – w zakresie diagnostyki i ocenie tego domniemanego zdarzenia – badanie przeprowadzone w tzw. drugim pobycie M. J. w Szpitalu (...) w K. (k. 539-540 badanie TK, badanie TK z kontrastem itp.). Tak szerokie spectrum i badań specjalistycznych i konsultacji lekarzy specjalistów nasuwa wątpliwości co do trafności konsultacji w tym względzie tj. usuwa wątpliwości oczywistej nietrafności diagnozy skutkującej decyzją o odesłaniu M. J. do Szpitala w C. . Dostrzec nadto należy, iż tego rodzaju ocenę – w toku wielowątkowego opiniowania – prezentują biegli prof. B. Ś. , prof. P. S. i dr K. M. z AM we W. , wskazujący jednoznacznie – co istotne dla ustaleń Sądu I instancji – iż nietrafność tej diagnozy nie rzutowała bezpośrednio – w aspekcie następstw skutków medycznych – na stan zagrożenia zdrowia i życia pacjenta. Wadą było – o czym dalej – ograniczenie się do tak jednostronnej, wycinkowej analizy stanu zdrowia pacjenta. Wskazać tu należy na ocenę biegłych z UM we W. (k. 634, t. IV – prof. P. S. ),iż potencjalne uszkodzenie pęcherza moczowego należało do jednego z wielu możliwych urazów, a ograniczenie się – w diagnozowaniu – wyłączenie do tego aspektu zagrożeń stanowiło zasadnicze uchybienie w prawidłowym rozpoznaniu rzeczywistych zagrożeń. W świetle zgromadzonych już dowodów - wyżej wskazanych - oraz małej istotności tej okoliczności (trafność diagnozy) pominięcie odrębnej opinii specjalistycznej przez Sąd I instancji nie stanowi uchybienia wpływającego na treść zapadłego orzeczenia. Naruszenie prawa procesowego ( art. 201 k.p.k. ) skarżący upatruje dalej w czynieniu ustaleń faktycznych w oparciu o „niejasną” opinię biegłych z (...) we W. (pkt 2 ust 1 apelacji k. 583). Z uzasadnienia tegoż zarzutu (k. 595-597) wynika, iż „niejasność” opinii skarżący utożsamia z negatywnymi dla linii obrony oskarżonego – ocenami postępowania oskarżonego G. S. i brakiem – zdaniem skarżącego – dostatecznie przekonywujących argumentów natury medycznej oraz logicznej tejże opinii. W szczególności skarżący eksponuje przeniesienie ciężarów zarzutów – z zarzutu niewłaściwej diagnostyki na zarzut nienależytego zabezpieczenia pacjenta przed wstrząsem hipowolemicznym i urazowym. Nadto podejmuje polemikę z ocenami biegłych w zakresie drugorzędności domniemywanego urazu pęcherza moczowego i nikłego znaczenia dla prawidłowości postępowania medycznego – diagnostyki i leczenia w tym zakresie k. 595-597. Zarzuty te są oczywiście bezzasadne. Opiniujący w sprawie biegli z (...) we W. prof. B. Ś. , prof. P. S. , dr K. M. – zarówno w kompleksowych wywodach kolejno składanych opinii pisemnych i ustnych k. 158-184, 1885-186, 275-283, 401-407, 478-483, 633-635 jak i we wnioskach, wywodzonych z oceny materiału dowodowego, konsekwentnie w toku całego postępowania (wnioski z k. 169-174, 185-186; 403-404; 481-482; 633-636) wskazywali na dwutorowość zaniedbań – na wadliwość diagnostyki oraz na zaniedbania w zakresie zabezpieczenia przeciwwstrząsowego. Oba te zaniedbania – wskazywane od początku postępowania (vide wnioski z k. 170) – w równie znaczącym stopni stwarzały stan zagrożenia zdrowia i życia pacjenta . Jednoznaczne zaniechania w zakresie diagnostyki obrazowej i laboratoryjnej nie tylko rzutowały na opóźnienie w rozpoznaniu zasadniczego schorzenia (zator tętnicy udowej), ale i skutkowały poprzestaniem na standardowym zabezpieczeniu przeciwwstrząsowym (zastosowanym jeszcze w Szpitalu w J. ), które z racji zaniechania rzetelnej diagnostyki – nie zapobiegło tak znacznemu nasileniu wstrząsu jaki nastąpił w czasie dojazdu do szpitala w C. (k. 403-404). Biegli już początkowo akcentują iż „należało z całą stanowczością myśleć o poważnym urazie jamy brzusznej… obrażenia pęcherza należało traktować jako element tego wielonarządowego urazu …” (k. 170). Tego rodzaju uraz rodził realne zagrożenie zaistnienia lub pogłębienia wstrząsu (k. 173, 185-186; 283, 403) – zarówno hipowolemicznego jak i urazowego. Trafnie akcentują biegli, iż „już badanie morfologii pozwoliłoby na stwierdzenie czy krwawienie czynne jest w innym miejscu i czy w ogóle takie krwawienie występuje… (k. 404)”. W opinii uzupełniającej – złożonej przed Sądem odwoławczym (k. 633-636) – biegli konsekwentnie zaakcentowali, iż „lekarz nie może koncentrować się na jednym aspekcie obrażeń, nawet jeżeli ten aspekt uznaje za istotny… rozpoznanie w ramach diagnostyki rentgenowskiej ( J. ) dawało realne domniemanie, że pacjent może mieć inne poważne obrażenia… z samego charakteru obrażeń należało wnioskować, że do tego typu wstrząsu może dojść (wstrząs urazowy)…” (k. 635). Stanowisko biegłych – w odniesieniu do zaniedbań diagnostycznych i ich wpływu na opóźnienie w rozpoznaniu rzeczywistych zagrożeń i w zaniechaniu leczenia przeciwwstrząsowego – jest wbrew twierdzeniom skarżącego, konsekwentne, jednoznacznie, a jednocześnie należycie przekonywująco uzasadnione – z pełnym odniesieniem do wskazań wiedzy medycznej i reguł logicznego rozumowania. Prawidłowa – wskazywana przez biegłych – diagnostyka umożliwiała „wnioskowanie w innym kierunku” tj. eliminowała te elementy (choćby uraz pęcherza), które odsuwały możliwość rzeczywistą rozpoznania istniejącego zagrożenia. Nieprawdziwe – niezgodne z rzeczywistymi wywodami Sądu I instancji opartymi na przekonywujących wskazaniach biegłych medyków – są te zarzuty apelacji (pkt II ust 2 – k. 587/588), w których skarżący przypisuje błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na rzekomym przypisaniu przez Sąd powinności zdiagnozowania przez oskarżonego G. S. urazu tętnicy udowej lewej pokrzywdzonego. Przywołane fragmenty uzasadnienia (k. 21-23) tyczą wywodów Sądu I instancji wskazującego – w ślad za biegłymi – iż możliwe do przeprowadzenia badania obrazowe i laboratoryjne „pozwoliłyby wykluczyć uszkodzenie pęcherza moczowego i… ukierunkować diagnostykę na inne przyczyny krwawienia…” (k. 555) - dalej wskazując, iż – konsekwencją tego stanu rzeczy mogły być szybkie czasowo badania TK (z kontrastem) prowadzące do zdiagnozowania rzeczywistych zagrożeń. Badanie to zrealizowane następnego dnia w innym stanie zdrowia pokrzywdzonego, doprowadziło do potwierdzenia zdiagnozowanych w C. – rzeczywistych zagrożeń. Oczywistym jest – i wskazuje to Sąd przywołując hipotetyczność swych rozważań – iż pewności w tym zakresie brak w odniesieniu do badań TK (z kontrastem) przeprowadzonych w godzinach nocnych 8/9 listopada 2009 roku. Jednakowoż taka diagnostyka (TK i USG) – eliminując potencjalne inne zagrożenia – prowadziłaby niewątpliwie do przyśpieszenia ustalenia rzeczywistych schorzeń pacjenta. Pominięcie ciągu rozumowań Sądu i sprowadzenie go do ostatecznej konkluzji jest nadużyciem ze strony skarżącego i stąd pogłębionej polemiki nie wymaga. Czynienie tego samego rodzaju zarzutów pod adresem biegłych koliduje z ich jednoznaczną oceną (k. 282 i 664-665), iż nie obejmują wadliwością diagnostyki nierozpoznana uszkodzenia tętnicy udowej (k. 282), a obejmują tą wadliwością jedynie zaniechanie podstawowych czynności diagnostycznych i leczniczych (leczenie przeciwwstrząsowe) niezbędnych wobec pacjenta z urazem wielonarządowym. Polemika ze wskazaniami – czy to Sądu I instancji czy to biegłych medyków – polegająca na wyrywaniu zdań z ich kontekstu, pomijaniu ich ciągu logicznego nieobca jest skarżącemu i w innych fragmentach apelacji. I tak nieprawdziwe jest stwierdzenie (k. 7 apelacji, k. 589 akt) o rzekomej wewnętrznej sprzeczności opinii, wynikłej z początkowego określenia, iż już podczas pierwszego pobytu pacjenta w Szpitalu w K. (przywołanie karty 278, 281-282, 283) oskarżony winien zdiagnozować uszkodzenie tętnicy udowej. We wskazanym fragmencie (k. 278 ocena drugiego pobytu w (...) w K. ) zarzut spóźnienia tyczy badania TK, a nie zdiagnozowania zaburzeń ukrwienia kończyny dolnej. Pozytywna ocena oddziaływań lekarskich w Szpitalu w C. – w ocenach biegłych i Sądu I instancji – odnosi się nie do zleconej konsultacji neurochirurgicznej (k. 589 – k,. 7 apelacji), a do działań lekarskich związanych z wyprowadzeniem pacjenta ze wstrząsu krwotocznego. Wielokrotne wskazywanie przez biegłych niezbędności badań TK jamy brzusznej – usuwających podejrzenie istnienia obrażeń narządów usytuowanych w obrębie tejże jamy – skarżący opatruje (k. 590 – k. 8 uzasadnienia) zarzutem , iż w opinii brak jest wskazań wpływu zaniechania w tym względzie na zwłoce w wykonaniu zasadniczego zabiegu chirurgicznego w Szpitalu w K. . Skarżący zdaje się nie dostrzegać oczywistej konstatacji, iż skierowanie do Szpitala w C. – szpitala pozbawionego tomografu komputerowego – przesunęło diagnostykę w tym zakresie o kilka lub kilkanaście godzin – niezależnie od pogłębienia wstrząsu krwotocznego, z którym lekarze ci uporali się dopiero we wczesnorannych godzinach 9 listopada 2009 roku. Pomija też zbędność – o czym wcześniej – pogłębionej diagnostyki pęcherza moczowego możliwej do zrealizowania i w warunkach Szpitala w K. (tak też zgodnie biegli medycy na k. 406, k 634). W zupełności niezasadny jest zarzut, iż oskarżony G. S. (k. 587 pkt II ustęp 1 apelacji) pozbawiony też możliwości wykonania badania usg bo „… aparatu usg nie obsługuje”. Biegli medycy wielokrotnie wskazali, a w toku postępowania odwoławczego uszczegółowili (k. 634/635) cel tego badania oraz wskazali na swoistą „łatwość” (dostępność) jego przeprowadzenia – także bez osobistego udziału oskarżonego. Wskazania te znajdują pełne potwierdzenie w zeznaniach świadka D. K. (k. 652-195) wskazującej, iż badania tego rodzaju wykonywane były całodobowo przez lekarzy radiologów, tj. bez udziału lekarza dyżurującego jakim był oskarżony G. S. . Istniejące zabezpieczenie przeciwwstrząsowe - także w czasie przeprowadzenia tego rodzaju badań – usuwały zagrożenia przywoływane przez skarżącego. Akcentowana w apelacji teza o należytym zabezpieczeniu przeciwwstrząsowym tożsamym z zabezpieczeniem zastosowanym w Szpitalu w J. (pkt II ustęp 6 – 8 apelacji k. 593-595) w niczym nie podważa i ustaleń Sądu I instancji i wskazań biegłych medyków z UM we W. (k. 405 – 406, 635 -636), iż sam charakter obrażeń pacjenta (uraz wielonarządowy) dawał realne możliwości pogłębienia wstrząsu – w stosunku do stanu poprzedzającego transport do C. – zarówno hipowolemicznego jak i urazowego. To realne zagrożenie dodatkowo obligowało do dalszej diagnostyki (laboratoryjnej, fizykalnej – k 635/636), która umożliwiałaby już na (...) K. włączenie pełnego leczenia antywstrząsowego, niemożliwego do wykonania w warunkach transportu sanitarnego (k. 406 – 408). Trafnie przywołuje Sąd I instancji tę tezę, w której Sąd Najwyższy wskazuje, iż skutek – określony w treści art. 160 § 2 i 3 k.k. – zachodzi nie tylko wówczas, gdy sprawca swym zachowaniem stan ten wywołuje lub też zwiększa. Lekarz - jako gwarant życia i zdrowia człowieka – jest zobowiązany do tego by odwracać niebezpieczeństwo … „a nie tylko do tego, aby go nie zwiększać ” (wyrok SN z 21.08.2012 roku IV KK 42/12 Lex 1220930). Równie trafnie wskazano, iż „skutkiem… jest nie tylko wywołanie niebezpieczeństwa … ale jest też utrzymanie (nie odwrócenie, nie zmniejszenie) istniejącego już poziomu tego niebezpieczeństwa w czasie gdy urzeczywistniał się obowiązek działania lekarza gwaranta” (wyrok SN z 5.04.2013 roku sygn. NKK 43/13 Lex 1318212). Zachowanie oskarżonego G. S. poprzestającego na standartowych zabezpieczeniach antywstrząsowych, właściwych dla stanu zdrowia pacjenta kierowanego do wyspecjalizowanego szpitala o znacznych możliwościach diagnostycznych – trafnie uznane zostało przez Sąd I instancji jako wyłącznie utrzymujące - nie odwracające stanu zagrożenia. Brak powodów do kwestionowania orzeczonej kary. Znaczna społeczna szkodliwość czynu oskarżonego G. S. , ograniczającego swe czynności lecznicze do zbędnego skierowania pacjenta do innej jednostki medycznej usuwa możliwość rozwiązań wskazywanych w apelacji (warunkowe umorzenie postępowania). Orzeczona kara pozbawienia wolności – wsparta karą grzywny – spełnia w zupełności cel prewencji indywidualnej i generalnej trafnie Sąd zastosował środek probacyjny wynikły z oceny całokształtu dotychczasowego trybu życia oskarżonego. Z tych względów z mocy art. 437 § 1 k.p.k. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o treść art. 634 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. . SSO L. Grzesiak SSO A. Kabziński SSO M. Chałoński A.W