Sad powszechny, IX Ka 1695/14

(1)oskarżonego o przestępstwo z art. 278 §1 kk w zw. z art. 12 kk przy zastosowaniu art. 91 §1 kk w zw. z art. 64 §1 kk i przestępstwo z art. 279 §1 kk w zw. z art. 64 §1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Skarżysku Kamiennej z dnia 7 października 2014 roku sygn. akt II K 275/13 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla rozstrzygniecie zawarte w punkcie IV o zobowiązaniu oskarżonego do naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody; II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państw na rzecz adw. Z. R. kwotę 624,84 (sześćset dwadzieścia cztery 84/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonego świadczoną w postępowaniu odwoławczym; IV. zwalnia oskarżonego K. K.

(1)od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych należnych za postępowanie odwoławcze. sygn. akt IX Ka 1695/14 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Skarżysku Kam. wyrokiem z dnia 7 października 2014r. uznał oskarżonego K. K.

(1)za winnego popełnienia: - ciągu przestępstw z art. 278§1 kk w zw. z art. 91§1 kk w zw. z art. 64§1 kk i za czyny te wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; - przestępstwa z art. 279§1 kk w zw. z rt. 64 §1 kk i za czyn ten wymierzył mu karę 1 roku i 2 dwóch miesięcy pozbawienia wolności; Na podstawie art. 85 kk i art. 86§1 kk wymierzone oskarżonemu kary pozbawienia wolności Sąd połączył i wymierzył mu karę łączną 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 46§1 kk Sąd zobowiązał oskarżonego do naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w części poprzez zapłatę na rzecz wskazanych pokrzywdzonych kwot podanych w wyroku. Nadto Sąd zasądził wynagrodzenie na rzecz obrońcy z urzędu oskarżonego i zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych. Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który na podstawie art. 444 kpk i art. 425 kpk zaskarżył wyrok w całości. W oparciu o przepisy art.427 kpk i art. 438 pkt 1 i 3 kpk obrońca oskarżonego wyrokowi Sądu I instancji zarzucił: - obrazę prawa materialnego tj. art. 46§1 kk poprzez błędne przyjęcie i zobowiązanie oskarżonego do naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w części poprzez zapłatę na rzecz J. D. kwoty 207 zł., P. L. kwoty 991 zł., Z. Ż. 81 zł., w sytuacji, gdy osoby te odzyskały skradzione im przedmioty - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, który miał wpływ na jego treść, polegający na nieprawidłowym przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów na podstawie wyjaśnień T. W. , którego oskarżony K. K. nie zna oraz przy braku wyjaśnień D. S. nie składanych bezpośrednio na rozprawie niniejszej przy jednoczesnej odmowie dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego K. K. . Podnosząc te zarzuty na podstawie art. 427 kpk i art. 437 kpk obrońca oskarżonego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego jest zasadna jedynie co do tego, że Sąd I instancji błędnie orzekł w pkt IV wyroku wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody. Sąd Rejonowy ustalił bowiem, że odzyskane przedmioty zostały zwrócone pokrzywdzonym i w treści uzasadnienia przyznał, iż omyłkowo zobowiązał oskarżonego do naprawienia w trybie art. 46§1 kk szkody na rzecz pokrzywdzonych (str.2 i 8 uzasadnienia). Mając powyższe na uwadze należało uchylić rozstrzygnięcie zawarte w pkt IV wyroku Sądu Rejonowego o zobowiązaniu oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem, o czym orzeczono w pkt I wyroku Sądu Okręgowego. Nie ma racji natomiast obrońca oskarżonego zarzucając, że Sąd Rejonowy dokonał błędnych ustaleń faktycznych w sprawie. Sąd I instancji zgromadzony materiał dowodowy ocenił w sposób prawidłowy, pozbawiony błędów natury faktycznej, czy też logicznej, dokonując prawidłowych ustaleń faktycznych. Ustalenia Sądu I instancji wynikają z logicznej analizy dowodów. Przypomnieć należy, że zasada swobodnej oceny dowodów wyrażona w przepisie art. 7 kpk nakazuje organom procesowym, w tym – sądowi, by oceniały znaczenie, moc i wiarygodność materiału dowodowego na podstawie wewnętrznego przekonania z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, nie będąc przy tym związanymi żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi. Sąd Rejonowy nie uchybił zasadzie swobodnej oceny dowodów analizując materiał dowodowy w jego całokształcie. Sąd ukształtował swoje przekonanie na podstawie dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Poddał ocenie wszystkie dowody zebrane w sprawie, zarówno te na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku. W toku przewodu sądowego istotnie nie został bezpośrednio przed Sądem przesłuchany D. S. , ale Sąd Rejonowy prawidłowo postąpił odczytując jego wyjaśnienia albowiem nie można mu było doręczyć wezwania, gdyż miejsce jego pobytu nie było możliwe do ustalenia. Z informacji policji wynika, że ukrywa się on przed organami ścigania. Nadto bezskuteczne okazało się nawet zastosowanie aresztowania wobec świadka na podstawie art. 287§2 kpk . Sąd prawidłowo ocenił zeznania D. S. i T. W. i należycie swoje stanowisko w tym względzie uzasadnił. Zauważyć trzeba, że zeznania w/w świadków wzajemnie ze sobą korelowały, w tym także co do sprawstwa K. K.

(1). Sąd dokładnie wskazał też dlaczego wyjaśnienia oskarżonego nie zasługują na wiarę i zbędne jest powtarzanie w niniejszym uzasadnieniu słusznej argumentacji Sądu Rejonowego. Zauważyć należy, że ani D. S. ani T. W. nie mieli powodu, żeby bezpodstawnie pomawiać oskarżonego o popełnienie przypisanych mu w wyroku przestępstw. Zresztą nawet sam oskarżony nie wskazuje takiego powodu. Z zeznań T. W. jednoznacznie wynika, że od daty zdarzenia znał się z K. K.

(1). Reasumując powtórzyć należy, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów i należycie swoje stanowisko uzasadnił. Na podstawie przeprowadzonych dowodów Sąd I instancji dokonał prawdziwych ustaleń faktycznych w sprawie, które Sąd Okręgowy aprobuje. Tym samym nie są zasadne zarzuty zawarte w apelacji kwestionujące prawidłowość ustaleń dokonanych przez Sąd Rejonowy. Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 437§1 kpk orzec, jak w punkcie I wyroku. Orzeczenie w punkcie II wyroku dot. zasądzenia na rzecz obrońcy z urzędu wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną oskarżonemu oparte zostało na treści art. 618§1 pkt 11 kpk , art. 619§1 kpk , art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze (Dz. Ust. z 2002r. nr 123 poz. 1058 z późn. zm.), §2 ust.3, § 14 ust. 2 pkt 4,§16, §19 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. Ust. nr 163 poz. 1348 z późn. zm.). W punkcie III wyroku Sąd na podstawie art. 624§1 kpk w zw. art. 634 kpk w całości zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze albowiem nie uzyskuje on dochodów, nie posiada majątku, a pozostaje mu do odbycia kara wymierzona w niniejszej sprawie. SSO K. Sajtyna SSO A. Polut SSO K. Senator