Sygn. akt III K K 1198/13 UZASADNIENIE Na podstawie zebranego w sprawie i ujawnionego w toku rozprawy materiału dowodowego, Sąd ustalił następujący stan faktyczny: J. W.
(1)i J. W.
(2)prowadzili działalność gospodarczą pod nazwą (...) J. W.
(1)z siedzibą w W. , przy ulicy (...) . W ramach prowadzonej działalności posiadali oni sklep stacjonarny w W. przy ul. (...) oraz sklep internetowy jako dodatkowy punkt sprzedaży wysyłkowej, na stronie internetowej systemgaz.com.pl. W okresie czasu od dnia 06 czerwca do 08 czerwca 2012 roku dokonano włamania do domeny systemu strony internetowej tego sklepu, dokonując także nieautoryzowanych zmian, między innymi adresu e-mail, z jakiego klienci sklepu otrzymywali informację, na jaki rachunek bankowy ma być wpłacona należność za towar zamówiony przez nich. Wówczas, w dniu 06 czerwca 2012 roku zakupu urządzenia termopary do pieca gazowego za kwotę 88, 60 złotych w sklepie internetowym J. i J. W.
(2)dokonał A. K.
(1). W dniu 07 czerwca 2012 roku, K. M. złożył zamówienie na zakup części do pieca gazowego, tzw. membrany za kwotę 73,74 złotego. Natomiast w dniu 08 czerwca 2012 roku zakupy za pośrednictwem tego sklepu internetowego zrobili P. Z. , P. T. i A. K.
(2). P. Z. zakupił części do pieca gazowego za kwotę 141,31 złotych, P. T. zamówił elektrodę za kwotę 128,95 złotych, a A. K.
(2)złożyła zamówienie na towar o łącznej wartości 363,73 złote. Wszyscy wskazani klienci sklepu internetowego, dokonujący zakupów w okresie od 06 czerwca do 08 czerwca 2012 roku, za zakupiony towar dokonali płatności przelewem na rachunek bankowy wskazany w wiadomości e-mail, jaką otrzymali po zatwierdzeniu zakupów na stronie internetowej sklepu. Rachunek bankowy nr (...) , na który wskazani powyżej klienci sklepu dokonali przelewu, wskazując w nim tytuł przelewu, należał do A. C. , który był jedyną osobą upoważnioną do tego rachunku. A. C. przyjmując na swój rachunek bankowy przelane mu pieniądze, nie miał jednak nigdy zamiaru wywiązania z zawartego zobowiązania i wysłania do klientów towaru, który zamówili oni w sklepie (...) i za niego zapłacili. A. C. nigdy nie zwrócił pieniędzy przelanych przez w/wym. klientów sklepu na jego rachunek bankowy. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: wyjaśnień oskarżonego (k. 254-255, k.440), zeznań świadków: A. K.
(1)(k.123-123v), K. M. (k.151-152), P. Z. (k.120-121), P. T. (k.179-179v), A. K.
(2)(k.134-135), J. W.
(2)(k.87-87v), protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie (k.1-3), wydruków z Internetu (k.4-103), informacji z banku (k.206-209). Oskarżony A. C. przesłuchiwany w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu (k.254-255) i skorzystał z przysługującego mu prawa do odmowy składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania. Przesłuchiwany przed Sądem (k.440) przyznał się natomiast do popełnienia zarzucanego mu czynu i również skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania. Wyraził chęć dobrowolnego poddania się karze w trybie art. 387 § 1 k.p.k. Sąd zważył co następuje: Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego złożonym przed Sądem, w których przyznał się on do popełnienia zarzucanego mu czynu, albowiem nie miał on żadnych powodów by siebie bezpodstawnie obciążać, a jego przyznanie się do winy w pełni koresponduje z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności z zeznaniami świadka J. W.
(2), informacją z banku (k.206-209). Z rzeczonej informacji banku jednoznacznie wynika, że rachunek bankowy o numerze: (...) został otwarty i był prowadzony na rzecz oskarżonego A. C. . Oskarżony był jedyną osobą upoważnioną do w/wym. rachunku bankowego. Zgodnie z historią wskazanego rachunku, na rachunek ten w okresie od 06 czerwca 2012 roku do 08 czerwca 2012 roku wpłynęły pieniądze od A. K.
(1), K. M. , P. T. , A. K.
(2), P. Z. . Natomiast, wobec sprzeczności wyjaśnień oskarżonego złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, w których zaprzeczył on swojemu sprawstwu, Sąd odmówił im wiary, uznając, iż stanowiły one jedynie linię obrony przyjętą przez oskarżonego. Za w pełni wiarygodne, Sąd uznał zeznania świadków A. K.
(1)(k.123-123v), K. M. (k.151-152), P. Z. (k.120-121), P. T. (k.179-179v), A. K.
(2)(k.134-135) oraz J. W.
(2)(k.87-87v). Zeznania tych świadków są jasne, rzeczowe i zborne, tworzą spójną i logiczną całość, znajdując potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie dowodach nieosobowych. Właścicielka firmy (...) J. W.
(2)wskazała jednoznacznie, iż w okresie od 06 czerwca do 08 czerwca 2012 roku ktoś włamując się do ich systemu, podszywał się pod ich firmę i wyłudzał pieniądze od klientów ich sklepu internetowego. Zakupy dokonywane przez klientów w sklepie internetowym należącym do ich firmy, były przekierowane na inny adres e-mail niż ten, którym posługiwała się ich firma. Ponadto, w systemie internetowym był zmieniony numer konta i klienci otrzymywali potwierdzenia transakcji z fałszywym numerem konta bankowego, na który wpłacali pieniądze. Zeznania świadka J. W.
(2)w tym zakresie korelują z zeznaniami wskazanych powyżej świadków, którzy potwierdzili, iż w okresie od 06 czerwca do 08 czerwca 2012 roku dokonywali zakupów na stronie internetowej systemgaz.com.pl, a następnie otrzymywali e-mail z wiadomością, na jakie konto bankowe mają dokonać zapłaty za zakupiony towar. Z ich spójnej relacji wynika, iż w późniejszym czasie od właścicieli sklepu internetowego uzyskali informację, że ktoś włamał się do ich systemu. Zeznania świadków na powyższą okoliczność korelują w szczególności z wydrukami z Internetu (k.4-103). Zdaniem Sądu również wszystkim pozostałym dokumentom dołączonym do akt sprawy, tj. protokołowi przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie (k.1-3), wydrukowi z Internetu (k.4-103), informacji z banku (k.206-209) nie sposób nie przyznać przymiotu rzetelności i wiarygodności. Dokumenty te przyczyniają się do pełniejszego zobrazowania okoliczności przedmiotowego zdarzenia. Wskazany materiał dowodowy tworzy jednolitą, spójną i logiczną całość, wzajemnie się uzupełniając i korelując ze sobą. Wobec powyższego, Sąd uznając go za w pełni wiarygodny, na jego podstawie dokonał ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Przechodząc do oceny prawnej zachowania oskarżonego A. C. należy wskazać, że zgodnie z art. 286 § 1 kk . odpowiada za oszustwo ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd. Wprowadzenie w błąd oznacza, że sprawca swoimi podstępnymi zabiegami doprowadza inną osobę do mylnego wyobrażenia o rzeczywistym stanie rzeczy, zaś wyzyskanie błędu polega na wykorzystaniu przez sprawcę już istniejących, niezgodnych z rzeczywistą opinią lub wyobrażeń osoby pokrzywdzonej. Oskarżony A. C. w okresie czasu od 06 czerwca do 08 czerwca 2012 roku przyjął na swój rachunek bankowy przelewy pochodzące od pokrzywdzonych A. K.
(1), K. M. , P. Z. , P. T. oraz A. K.
(2), którzy dokonali zakupów różnych towarów na stronie internetowej systemgaz.com. pl. (...) rzeczonej stronie internetowej, poprzez włamanie do systemu, dokonano nieautoryzowanych zmian, między innymi adresu e-mail, z jakiego klienci otrzymywali informację, na jaki rachunek bankowy ma być wpłacona należność za towar zamówiony przez nich. Wskazany w wiadomości e-mail, potwierdzającej dokonanie zakupów rachunek bankowy, był rachunkiem bankowym oskarżonego, do którego tylko A. C. był uprawniony. Oskarżony przyjmował pochodzące od pokrzywdzonych przelewy, w których wskazany był tytuł przelewu, np. za jaki zamówiony towar, bądź numer zamówienia. W rzeczywistości oskarżony nie miał zamiaru wywiązania się z zawartego z pokrzywdzonymi zobowiązania, albowiem nie posiadał on towaru zamówionego przez pokrzywdzonych i nie zamierzał im go wysłać. Nie dokonał on również zwrotu pobranych pieniędzy, które pokrzywdzeni przelali na jego rachunek bankowy. Oskarżony wprowadził zatem pokrzywdzonych w błąd co do zamiaru wywiązania się z zobowiązania i zrobił to w celu doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wszystkich pokrzywdzonych. Działał przy tym niewątpliwie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. W ocenie Sądu, oskarżony dopuścił się omawianego przestępstwa umyślnie, w zamiarze bezpośrednim jego popełnienia. Niewątpliwie zatem, oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego stypizowanego w art. 286 § 1 k.k. Ponadto, oskarżony zachowań polegających na wprowadzeniu pokrzywdzonych w błąd co do swojego zamiaru wywiązania się z zobowiązania i doprowadzeniu w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia ich mieniem, dopuścił się w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w rozumieniu art. 12 k.k. , w związku z czym Sąd wszystkie te zachowania zakwalifikował jako jedno przestępstwo na podstawie art. 12 k.k. Czyn ciągły zgodnie z treścią art. 12 k.k. to co najmniej dwa zachowania tego samego sprawcy podjęte z jednolitym, z góry podjętym zamiarem, obejmującym całość aktywności w krótkich odstępach czasu. We wszystkich wypadkach spełnienie przesłanek zastosowania art. 12 k.k. doprowadziło w konsekwencji do uznania, że wielość zachowań stanowi jeden czyn zabroniony. W toku postępowania sądowego oskarżony A. C. złożył wniosek w trybie art. 387 § 1 k.p.k. o skazanie go bez rozprawy i wymierzenie mu kary, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy, Sąd przychylił się do tego wniosku uznając, iż okoliczności popełnienia przez oskarżonego przestępstwa nie budzą wątpliwości i cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości. Powyższemu wnioskowi nie sprzeciwił się także Prokurator. Oceniając merytoryczną treść wniosku, w aspekcie spełnienia dyrektyw wymiaru kary z art. 53 k.k. , Sąd zgodnie z wnioskiem wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, mając na uwadze okoliczności obciążające, jak i łagodzące. Jako okoliczność obciążającą, Sąd uwzględnił uprzednią karalność oskarżonego (k. 410-411). Oskarżony bowiem w przeszłości był wielokrotnie karany, w tym siedmiokrotnie za przestępstwa przeciwko mieniu. Na niekorzyść oskarżonego przemawia również sposób, w jaki działał, wyrażający się w tym, że działał on z zamiarem bezpośrednim, ukierunkowanym na osiągnięcie korzyści majątkowej, rodzaj naruszonego dobra prawnego, jakim jest mienie pokrzywdzonych przeciwko, którym skierowany był czyn oskarżonego, a nadto wysoką społeczną szkodliwość czynu, którego się dopuścił, na co wpływa zwłaszcza to, iż wyrządził ona szkodę w mieniu innego podmiotu. Sąd uwzględnił, iż oskarżony przed Sądem przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, co świadczy o tym, że oskarżony zdaje sobie sprawę z naganności swojego postępowania. Podkreślić, jednak należy, iż owo przyznanie się nie może stanowić okoliczności dla niego łagodzącej albowiem przyznał on fakt, którego w obliczy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie móg zaprzeczyć. Sąd, nie skorzystał z możliwości zawieszenia wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności, o co pierwotnie wnosił oskarżony i jego obrońca, albowiem w ocenie Sądu kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie spełniłaby swoich celów. Oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną, a przestępstwo przeciwko mieniu, którego się dopuścił nie było incydentalnym zdarzeniem w jego życiu. Wobec oskarżonego w przeszłości orzekane były kary z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, jednakże oskarżony nie skorzystał z danej mu szansy i ponownie wkroczył na drogę przestępstwa. Świadczy to o tym, że oskarżony nie wyciąga żadnych pozytywnych wniosków z dotychczas stosowanych wobec niego represji karnych, a popełnianie przestępstw stanowi sposób życia oskarżonego. Właściwości i warunki osobiste oskarżonego, dotychczasowy sposób życia, jego uprzednia karalność, wykluczają pozytywną prognozę kryminologiczną. W ocenie Sądu, wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności jest adekwatna do wagi zarzucanego mu czynu, nie przekracza stopnia winy sprawcy i uwzględnia stopień społecznej szkodliwości, spełnia także cele prewencji ogólnej i szczególnej. Sąd, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. R. kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złote wraz z należnym od tej kwoty podatkiem VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu. O kosztach postępowania, Sąd orzekł w oparciu o art. 624 § 1 kpk , zwalniając oskarżonego od opłaty i pozostałych kosztów sądowych. Oskarżony aktualnie przebywa w Zakładzie Karnym, zatem zasądzenie kosztów sądowych byłoby niecelowe, jako że oskarżony nie osiąga żadnych dochodów, nie posiada również żadnego majątku. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł, jak powyżej.