Sygn. akt VU 6464/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 kwietnia 2015 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSR del. Marzena Foltyn-Banaszczyk Protokolant stażysta Iwona Jasińska po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2015 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy z wniosku Z. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w N. o prawo do emerytury na skutek odwołania Z. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w N. z dnia 11 września 2014 r. sygn. (...)
- zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje wnioskodawcy Z. K. prawo do emerytury od dnia (...) 2014 roku,
- zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w N. na rzecz wnioskodawcy Z. K. kwotę 60,00 zł (sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt VU 6464/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 11 września 2014 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. odmówił wnioskodawcy Z. K. prawa do emerytury podnosząc w uzasadnieniu decyzji, iż wnioskodawca nie udowodnił wymaganych przepisami 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Organ rentowy zaliczył wnioskodawcy staż pracy w warunkach szczególnych w rozmiarze 11 lat, 7 miesięcy i 12 dni. Od powyższej decyzji wnioskodawca odwołał się w dniu 6 października 2014 roku, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie wnioskodawcy prawa do emerytury oraz o zaliczenie do pracy w szczególnych warunkach okresu zatrudnienia od 1975 roku do 1998 roku jako operatora koparki 22 tonowej. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. wniósł o oddalenie odwołania. Na rozprawie wnioskodawca popierał odwołanie. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Wnioskodawca Z. K. , urodzony w dniu (...) , złożył w dniu 18 kwietnia 2014 roku wniosek o przyznanie emerytury. Wnioskodawca nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego. (dowód: wniosek o emeryturę k. 68-71 akt emerytalnych) Wnioskodawca na dzień 1 stycznia 1999 roku legitymuje się okresem ubezpieczenia w łącznym wymiarze 27 lat, 10 miesięcy, 5 dni, do tego okres stażu pracy w Czechach, tj. łącznie 29 lat, 1 miesiąc i 5 dni. Organ rentowy zaliczył wnioskodawcy do okresu pracy w warunkach szczególnych okres zatrudnienia: -od dnia 1 września 1969 roku do dnia 26 października 1974 roku w (...) Oddział (...) w P. .; - od dnia 12 stycznia 1991 roku do dnia 30 czerwca 1993 roku w Hucie (...) w P. . jako maszynista maszyn; - od dnia 6 stycznia 1995 roku do dnia 31 sierpnia 1995 roku w Hucie (...) w P. . jako palacz c.o.; - od dnia 1 września 1995 roku do dnia 31 grudnia 1998 roku w Hucie (...) w P. . jako maszynista maszyn. Do stażu pracy w warunkach szczególnych organ rentowy nie zaliczył wnioskodawcy m.in. okresu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) – (...) w P. . od dnia 8 sierpnia 1977 roku do dnia 31 grudnia 1990 roku jako operatora koparki . (dowód: decyzja k. 68-71 akta emerytalne; odpowiedź na odwołanie k. 6-9) Z. K. w okresie od dnia od dnia 8 sierpnia 1977 roku do dnia 31 grudnia 1990 roku był zatrudniony w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) (...) w P. , na podstawie umowy o pracę, w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku operatora koparki. W dniu 7 czerwca 1977 roku złożył podanie o zatrudnienie jako operatora koparki. W dniu 1 sierpnia 1977 roku otrzymał zaświadczenie lekarskie o zdolności do pracy w charakterze operatora koparki. Wnioskodawca złożył odpis decyzji komisji kwalifikacyjnej z dnia 5 marca 1976 roku o przyznaniu uprawnień klasy III specjalność: koparki jednonaczyniowe oraz o uprawnieniach do obsługi ciężkich maszyn budowlanych i drogowych. W dniu 8 sierpnia 1977 roku wnioskodawca podpisał z pracodawcą umowę o pracę na stanowisko operatora koparki w pełnym wymiarze czasu pracy na czas nieokreślony. W okresie od dnia 4 października 1977 roku do dnia 12 października 1977 roku wnioskodawca był skierowany do pracy na budowę w B. , od dnia 21 kwietnia 1978 roku do 11 maja 1978 roku i od 23 maja 1978 roku do 24 czerwca 1978 roku na budowę do R. , od dnia 24 czerwca 1978 roku do dnia 12 lipca 1978 roku na budowę w T. ., od 5 września 1978 roku na budowę w B. . Na budowach pracował jako operator koparki (...) . Wnioskodawca w dniu 9 lipca 1983 roku uzyskał uprawnienia do obsługi ciężkich maszyn budowlanych i drogowych klasy II dla maszynistów koparek jednonaczyniowych. (dowód: podanie k. 2 część A akt osobowych; odpis decyzji k. 5 część A akt osobowych; zaświadczenie k. 6 część A akt osobowych; umowa o pracę k. 9 cześć B akt osobowych; karta obiegowa k. 11 cześć B akt osobowych; polecenia służbowe k. 18, k. 19, k. 21, k. 23, k. 24, k. cześć B akt osobowych; angaże k. 26, k. 27, k. 28, k. 29, k. 34, k. 37, k. 43 cześć B akt osobowych; adnotacja na podaniu k. 32 cześć B akt osobowych; uprawnienia k. 38 cześć B akt osobowych; wnioski o zmianę zaszeregowania k. 42, k. 44 cześć B akt osobowych; świadectwo pracy cześć C akt osobowych; karty płacy akta osobowe; legitymacja ubezpieczeniowa k. 21 akt kapitałowych) Przedsiębiorstwo Budownictwa (...) (...) w P. zajmowało się remontami budynków mieszkalnych, wykonywało kompleksowe remonty budynków, budowę sieci wodno-kanalizacyjnych oraz prowadzenie uzbrojenia terenów. Przedsiębiorstwo dysponowało około 260 jednostkami sprzętowymi w tym koparki, żurawie, spycharki. Praca była zorganizowana w ten sposób, że kierownicy budów w różnych miastach i miejscach zamawiali określony sprzęt i kierownik Zakładu (...) kierował na określoną budowę zamówiony sprzęt. Pracownicy byli przypisani do konkretnych maszyn budowlanych. Wnioskodawca w ww. przedsiębiorstwie przez cały okres zatrudnienia pracował jako operator ciężkiego sprzętu budowlanego. Przez pierwszy rok od 1977-1978, w tym na budowie w B. , pracował jako operator koparki (...) . Od 1978 roku pracował jako operator koparki mechanicznej, jednonaczyniowej, liniowej, gąsienicowej (...) . Była to duża koparka, jednołyżkowa, do głębokich wykopów, o wadze około 24 ton. Był to ciężki sprzęt budowlany. Wnioskodawca przy użyciu tej koparki robił wykopy pod uzbrojenia do bloków, a także pod kanalizację wodociągową oraz ciepłowniczą zgodnie z potrzebami danej budowy. W 1979 roku wnioskodawca pracował jako operator koparki (...) przy wykopach pod uzbrojenie na ulicy (...) w P. . Wnioskodawca był jedynym operatorem tak dużej koparki na tej budowie. Nie był kierowany do innych prac, gdyż wówczas byłyby przestój w budowie. Po zakończeniu budowy na ul. (...) wnioskodawca pracował jako operator koparki (...) przy wykopach pod uzbrojenie oraz kanalizację od ulicy (...) do (...) , ulicy (...) i przyległych ulicach. Następnie rozpoczęło się uzbrajanie terenu i wykopy pod kanalizację na osiedlu (...) w P. ., które to prace trwały do połowy 1983 roku. Następnie wnioskodawca wyjechał na budowę eksportową. Po powrocie z kontraktu nadal pracował jako operator koparki. Wnioskodawca jako operator koparek – ciężkiego sprzętu budowlanego pracował stale, codziennie, w pełnym wymiarze czasu pracy, do innych prac nie był kierowany. Pracował kopiąc wykopy o głębokości około 5 metrów. W razie konieczności od 1983 roku (w zastępstwie w czasie urlopów operatora) był kierowany na koparko spycharkę Białoruś. To była mniejsza koparka niż (...) , ale również był to ciężki sprzęt budowlany o ciężarze powyżej 15 ton. Był to pojazd samobieżny, na kołach, mógł się przemieszczać po ulicach, z budowy na budowę. W angażach wnioskodawcy z dnia 31 sierpnia 1983 roku, 1 marca 1985 roku pojawiło się stanowisko kierowcy. Chodziło o możliwość kierowania wnioskodawcy do pracy na koparce Białoruś, która była traktowana jako pojazd samobieżny. (dowód: zeznania świadka A. K. k. 31v-32; zeznania świadka K. K. k. 32-32v; zeznania Z. K. k. 33-33v) Wnioskodawca w okresie zatrudnienia przebywał na urlopach bezpłatnych w celu realizacji kontraktów zagranicznych w okresach: - od dnia 17 października 1983 roku do dnia 31 grudnia 1984 roku (1 rok, 3 miesiące, 14 dni) w Czechosłowacji; - od dnia 4 września 1989 roku do dnia 31 grudnia 1990 roku jako operator sprzętu budowlanego przy realizacji przez Przedsiębiorstwo (...) w C. na budowie eksportowej w Czechosłowacji (1 rok, 2 miesiące, 27 dni). (okoliczność bezsporna: dowód: odpowiedź na odwołanie k. 8v; podanie k. 54 cześć B akt osobowych; pismo k. 57 cześć B akt osobowych; zaświadczenie k. 84 cześć C akt osobowych; zaświadczenia k. 76-78 akt emerytalnych) Wnioskodawcy nie zostało wystawione świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych przez pracodawcę. (okoliczność niesporna) Sąd Okręgowy dokonał oceny dowodów i zważył co następuje: Odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2009r. Nr 153, poz. 1227) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1999 r.) osiągnęli: 1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz 2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
- W myśl natomiast ust. 2 art. 184 w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 roku emerytura przysługiwała pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa oraz rozwiązania stosunku pracy w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem. Od 1 stycznia 2013 roku nastąpiła zmiana wskazanego przepisu, w ten sposób, że został wyeliminowany wymóg rozwiązania stosunku pracy. W świetle powyższych regulacji żądanie wnioskodawcy należało zatem rozpoznać w aspekcie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8 poz. 43 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Z treści § 4 tego rozporządzenia wynika, iż pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w Wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
- osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn,
- ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Ten „wymagany okres zatrudnienia” to okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia (§ 3 rozporządzenia), natomiast pracą w warunkach szczególnych jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tegoż aktu (§ 1 i § 2 rozporządzenia). W przedmiotowej sprawie kwestią sporną między stronami było to, czy wnioskodawca posiada wymagany 15-letni okres zatrudnienia w szczególnych warunkach. Spełnienie pozostałych przesłanek nie było przedmiotem sporu, a jednocześnie nie budzi żadnych wątpliwości – wnioskodawca ma wymagany okres zatrudnienia, to jest 25 lat, ukończył 60 lat i nie był członkiem OFE. Za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Prawidłowe rozumienie pojęcia pracy w szczególnych warunkach nie jest możliwe bez wnikliwej analizy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Z zestawienia § 1 i 2 tegoż rozporządzenia wynika, że pracą w szczególnych warunkach jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tego aktu. Warunek wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy jest spełniony tylko wówczas, gdy pracownik w ramach obowiązującego go pełnego wymiaru czasu pracy na określonym stanowisku pracy nie wykonuje czynności pracowniczych nie związanych z tym stanowiskiem pracy, ale stale, tj. ciągle wykonuje prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 listopada 2000 roku, II UKN 39/00, OSNAP 2002/11/272). Odnośnie oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu zważyć należy, iż okresy pracy w warunkach szczególnych, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia lub w świadectwie pracy. Należy jednak wskazać, że z cytowanego wyżej § 2 rozporządzenia nie wynika, aby stwierdzenie zakładu pracy w przedmiocie wykonywania przez pracownika pracy w warunkach szczególnych miało charakter wiążący i nie podlegało kontroli organów przyznających świadczenia uzależnione od wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Brak zatem takiego świadectwa lub jego zakwestionowanie przez organ rentowy, nie wyklucza dokonania ustalenia zatrudnienia w warunkach szczególnych innymi środkami dowodowymi w toku postępowania sądowego. Podnoszona zatem przez organ rentowy okoliczność nie dysponowania przez skarżącego świadectwem pracy w szczególnych warunkach, nie przesądza jeszcze, że wnioskodawca takiej pracy nie wykonywał. Stanowisko takie wielokrotnie zajmował również Sąd Najwyższy, który między innymi w wyroku z dnia 2 lutego 1996 roku, II URN 3/95, OSNAP 1996/16/239 stwierdził, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokości mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego . Ograniczenia dowodowe zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz. U. Nr 10, poz. 49 ze zm.) dotyczą wyłącznie postępowania przed tymi organami. Okoliczności zatrudnienia wnioskodawcy w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) (...) w P. w okresie od dnia 8 sierpnia 1977 roku do dnia 31 grudnia 1990 roku, jak również wykonywanie pracy na stanowisku operatora spycharki były niesporne między stronami w świetle dokumentów znajdujących się w jego aktach ubezpieczeniowych oraz osobowych, a także w świetle odpowiedzi na odwołanie. Sporny pozostawał jedynie charakter wykonywanej przez wnioskodawcę pracy, tj. czy była to praca wykonywana w szczególnych warunkach, czy też nie. Stało się tak dlatego, że z dokumentów w postaci świadectwa pracy, umowy o pracę oraz angaży potwierdzających zatrudnienie wnioskodawcy w spornym okresie czasu wynika jedynie, że wnioskodawca był zatrudniony na stanowisku operator sprzętu budowlanego, operator koparki, natomiast nie zostało mu wystawione przez pracodawcę świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych potwierdzające, że w okresie zatrudnienia wykonywał on pracę maszynisty ciężkich maszyn budowlanych. Okoliczność niedysponowania przez wnioskodawcę świadectwem wykonywania pracy w warunkach szczególnych, nie oznacza – jak chce organ rentowy – że wnioskodawca takiej pracy nie wykonywał i nie był operatorem ciężkich maszyn budowlanych - koparki. Dokonując ustaleń w zakresie rodzaju prac wykonywanych przez wnioskodawcę w okresie od dnia 8 sierpnia 1977 roku do 31 grudnia 1990 roku w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) (...) w P. (poza okresami wyjazdu na kontrakty zagraniczne) Sąd oparł się na dokumentach zgromadzonych w aktach osobowych wnioskodawcy oraz na zeznaniach świadków: A. K. i K. K. . Świadek A. K. pracował w Przedsiębiorstwie od 1976 roku jako technik budowy i po powrocie z wojska w 1979 roku razem z wnioskodawcą pracował na poszczególnych budowach w P. . przed wyjazdem wnioskodawcy do Czechosłowacji i po powrocie z kontraktu. Świadek zatem miał bezpośredni kontakt z wnioskodawcą podczas całego okresu zatrudnienia, pracował z nim na tych samych budowach. Świadek szczegółowo opisał przy tym czym zajmowało się przedsiębiorstwo, jak wyglądał podział prac i ich organizacja, czym w brygadzie zajmował się wnioskodawca. W szczególności organizacja pracy zależała od kierownika budowy, który zamawiał określony sprzęt z (...) . Kierownik Zakładu (...) kierował taki sprzęt na budowę. Świadek K. K. był właśnie kierownikiem Zakładu (...) . To on dysponował sprzętem Przedsiębiorstwa w okresie zatrudnienia wnioskodawcy w Przedsiębiorstwie. Miał zatem dokładną i ścisłą wiedzę na jakim sprzęcie pracował wnioskodawca i jakie prace wykonywał na budowach. WW świadkowie potwierdzili zatem, że wnioskodawca przez cały swój okres zatrudnienia pracował jako operator ciężkiego sprzętu budowlanego, tj. jako operator koparki (...) , (...) gąsienicowej lub Białoruś. Zeznania te korespondują nie tylko z zeznaniami wnioskodawcy ale dokumentacją zebraną w aktach osobowych. Zarówno z umowy o pracę, świadectwa pracy, angaży, zaświadczenia lekarskiego, podań i wniosków, poleceń służbowych wynikało zatem, że wnioskodawca pracował jako operator koparki, ciężkiego sprzętu budowlanego, jako operator koparki był kierowany na poszczególne budowy w R. , P. . B. , T. . gdzie wykonywał prace przy kopaniu wykopów głębokich pod uzbrojenie osiedli mieszkaniowych i kanalizacji na tych osiedlach. Wnioskodawca dysponował przy tym odpowiednimi uprawnieniami do obsługi takiej maszyny. III klasę uprawnień na koparkę zdobył już w 1976 roku, natomiast II klasę uprawnień zdobył w 1983 roku. Koparka gąsienicowa, której operatorem był wnioskodawca – (...) o wadze około 24 ton czy koparka Białoruś o wadze około 15 ton, mieści się kategorii ciężkich maszyn budowlanych. Wnioskodawca przy użyciu tej maszyny wykonywał duże wykopy pod uzbrojenia oraz kanalizację i wodociągi. Świadkowie przy tym w sposób logiczny i jasny wyjaśnili rozbieżności w określeniu stanowiska wnioskodawcy w kilku angażach tj. kierowca czy pracownik (...) . Wnioskodawca bowiem poruszał się również koparko spycharką samobieżną, na kołach, po drogach publicznych. W tym celu stanowisko to określono jako kierowca operator. Nie zmieniło to jednak charakteru pracy wnioskodawcy, który w okresie zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy i stale wykonywał pracę operatora ciężkiego sprzętu budowlanego. Słusznie natomiast podniósł organ rentowy, że okoliczność wypłacania lub nie wypłacania dodatku szkodliwego nie ma znaczenia dla sprawy. Wnioskodawca udowodnił charakter pracy i rodzaj wykonywanych czynności. Praca świadczona przez wnioskodawcę na stanowisku operatora koparki gąsienicowej mieści się w definicji prac maszynistów ciężkich maszyn budowlanych, wymienionych w wykazie A dział V (w budownictwie) pkt. 3, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku. Przedsiębiorstwo Budownictwa (...) (...) w P. było przedsiębiorstwem budowlanym zajmującym się wykonywaniem robót pod budownictwo mieszkaniowe i komunalne. Wnioskodawca był zatem zatrudniony w branży budowlanej. W sprawie do stażu pracy w warunkach szczególnych organ rentowy zaliczył wnioskodawcy 11 lat, 7 miesięcy i 12 dni, zatem do okresu 15 lat brakowało wnioskodawcy okresu 3 lat, 4 miesięcy i 18 dni. Okres zatrudnienia wnioskodawcy w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) (...) w P. wynosił 13 lat, 4 miesiące i 23 dni. Zatem nawet odliczając sporny okres pracy na kontraktach w Czechosłowacji (w okresach urlopów bezpłatnych) w łącznym rozmiarze 2 lata, 6 miesięcy, 11 dni, pozostały okres 10 lat, 8 miesięcy, 12 dni należało zaliczyć wnioskodawcy jako okres pracy w warunkach szczególnych jako operatora (maszynisty) ciężkich maszyn budowlanych. Łącznie zatem pracował w warunkach szczególnych ponad 22 lata. Z tych względów Sąd nie badał innych okresów zatrudnienia, wnioskodawca nie składał też innych wniosków dowodowych. Natomiast wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego podlegał oddaleniu, gdyż dowód taki nie ma przesądzającego znaczenia w sprawie o badanie stanu faktycznego – wykonywanych czynności i charakteru pracy pracownika. Pozostały materiał dowodowy nie budził przy tym żadnych wątpliwości i z samej odpowiedzi na odwołanie wykonywane przez wnioskodawcę czynności jako operatora koparki nie były sporne. Wnioskodawca w toku niniejszego postępowania udowodnił zatem, że przez okres znacznie przekraczający 15 lat, pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w szczególnych warunkach. Organ rentowy nie przedstawił w toku postępowania jakiegokolwiek dowodu podważającego dowody zgłoszone przez skarżącego . Na marginesie wskazać należy, iż w tutejszym sądzie T. D. , pracujący na tym samym stanowisku co wnioskodawca tj. operator koparki gąsienicowej w tym samym przedsiębiorstwie co wnioskodawca i również nie dysponujący świadectwem wykonywania pracy w warunkach szczególnych, uzyskał uprawnienia do wcześniejszej emerytury na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 7 lutego 2007 roku w sprawie sygn. akt VU 1730/
- Również takie świadczenie uzyskał A. G. w sprawie VU 1567/
- Biorąc zatem pod uwagę, iż wnioskodawca spełnił wszystkie wymagane przepisami rozporządzenia warunki do uzyskania prawa do wcześniejszej emerytury, to jest ukończył 60 lat, jego łączny okres zatrudnienia składkowy i nieskładkowy wyniósł 25 lat, ma ponad 15 letni staż pracy w szczególnych warunkach, należy uznać, że wydana przez organ rentowy decyzja jest błędna, a żądanie wnioskodawcy zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na to, że ostatnim warunkiem, od którego zależało prawo do emerytury było ukończenie 60 lat, Sąd przyznał skarżącemu emeryturę z dniem (...) 2014 roku. Z tych też względów, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku.