Sad powszechny, IV Ka 953/14

Sygnatura akt IV Ka 953/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 stycznia 2015 roku. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Adam Pietrzak (spr.) Sędziowie : SSO Ewa Rusin SSO Krzysztof Płudowski Protokolant : Agnieszka Kaczmarek przy udziale Andrzeja Mazurkiewicza Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu dnia 20 stycznia 2015 roku sprawy H. S. syna E. i H. z domu F. , urodzonego (...) w B. oskarżonego z art.212§1kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 9 października 2014 roku, sygnatura akt VI K 977/10 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. J. z Kancelarii Adwokackiej w S. 516,60 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV Ka 953/14 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 9 października 2014 roku (sygn.akt VI K 977/10) Sąd Rejonowy w Świdnicy po rozpoznaniu sprawy H. S. oskarżonego o to, że w dniu 10 marca 2010 r. w Ś. woj. (...) kierując „apelację” od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 09 listopada 2009 r. sygn. akt VII K 1084/09 zawartymi w niej treściami, pomówił Sędziego Sądu Rejonowego w Kłodzku R. P. nazywając „ (...) ”, które to stwierdzenia mogły narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego zawodu, tj. o czyn z art. 212 § 1 kk ; oskarżonego H. S. uznał za winnego tego, że w dniu 10 marca 2010r. w Ś. , woj. (...) , w piśmie procesowym zatytułowanym „apelacja” w sprawie VIII K 1084/09 złożonym do akt sprawy IV Ka 124/10 w Sądzie Okręgowym w Świdnicy pomówił Sędziego Sądu Rejonowego w Kłodzku R. P. słowami „ (...) ”, które to stwierdzenia mogły narazić pokrzywdzoną na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu sędziego, tj. o czyn z art. 212 § 1 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 10 (dziesięciu) złotych. Powyższy wyrok zaskarżył obrońca oskarżonego w całości na korzyść oskarżonego, zarzucając na podstawie art. 427 kpk w zw. z art. 438 pkt 1 kpk mająca wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 212 § 1 kk poprzez zastosowanie tego artykułu do stanu faktycznego, w sytuacji gdy ustalony stan faktyczny nie zawiera znamion czynu zabronionego. Mając powyższy zarzut na uwadze, na podstawie art. 427 § 1 kpk w zw. z art. 437 § 1 i 2 kpk i art. 17 § 1 pkt 2 kpk wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego H. S. od zarzucanego mu czynu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie jest zasadna. Dokonana przez Sąd I instancji ocena materiału dowodowego oraz obszerny wywód, w którym tenże sąd poddał zachowanie oskarżonego ocenie pod kątem znamion ustawowych występku z art. 212 § 1 kpk nie budzą w ocenie sądu odwoławczego zastrzeżeń. Nie pozostawia w szczególności wątpliwości prawidłowość oceny przez sąd rejonowy określonego wyrażenia użytego pod adresem pokrzywdzonej. Trafnie wywodzi tenże sąd, że oskarżony miał pełną świadomość, że użyte w piśmie sformułowanie są negatywnym określeniem przyznając ten fakt na rozprawie (wyjaśnienia oskarżonego – k. 316 akt sądowych). Brak jest w ocenie sądu odwoławczego podstaw do uznania, że oskarżony nie zdawał sobie sprawy w karalności takiego zachowania, zasadnie w tej mierze odnosi się sąd rejonowy do uprzedniej karalności oskarżonego, w szczególności za występek z art. 226 § 1 kk . Za gołosłowne uznać należy twierdzenia oskarżonego, że „… pisząc te słowa to ja je z siebie wyrzuciłem, było to pod wpływem impulsu (…) ja tego w ogóle nie przemyślałem, to było takie odruchowe…” (k.316 akt sądowych). Tłumaczenie takie mogłoby ewentualnie zostać uznane za wiarygodne w wypadku spontanicznej, impulsywnej wypowiedzi ustnej, natomiast w wypadku pisma proces myślowy towarzyszący jego sformułowaniu w myślach, napisaniu, sprawdzeniu i podjęciu czynności związanych z wysyłką jest wieloetapowy, rozciągnięty w czasie, sprzyja refleksji, wobec czego twierdzenie, że było to działanie impulsywne, nieprzemyślane na wiarę nie zasługuje. Dodać należy, że pismo zawierające treści znieważające pokrzywdzoną (k.132 akt sprawy VI K 668/10) sporządzone zostało czytelnym, starannym pismem, bez błędów, co dodatkowo podkreśla jego przemyślany, a nie spontaniczny, emocjonalny charakter. Charakter obraźliwych sformułowań zawartych w tymże piśmie w żadnym wypadku nie pozwala na potraktowanie ich w kategoriach krytycznych uwag stanowiących realizację przysługującej oskarżonemu formy obrony własnych interesów, co w końcowym zdaniu apelacji sugeruje skarżący. Przyjęty przez Sąd I instancji opis czynu i jego kwalifikacja prawna nie budzą w ocenie sądu odwoławczego zastrzeżeń. W świetle okoliczności sprawy i dyrektyw art. 53 kk brak jest podstaw do uznania wymierzonej oskarżonemu kary za rażąco niewspółmiernie surową rozumieniu art. 438 pkt.4 ) kpk . Mając na względzie powyższe sąd okręgowy orzekł jak na wstępie. Orzeczenie o kosztach oparte jest na przepisie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych ( z uwagi na odbywanie przez oskarżonego kary pozbawienia wolności). ap