Sad powszechny, I C 59/15

UZASADNIENIE W pozwie złożonym w elektronicznym postępowaniu upominawczym pełnomocnik (...) Spółki z o.o. z siedzibą we W. wniósł o zasądzenie od pozwanego D. H. kwoty 356,96 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 2 lutego 2015 r. do dnia zapłaty, a nadto o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 180,00 zł. W uzasadnieniu pozwu pełnomocnik powoda wskazał, iż (...) Spółki z o.o. z siedzibą we W. w dniu 2 stycznia 2015 r. zawarł umowę cesji wierzytelności z (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. . Na podstawie umowy cesji powód wszedł we wszystkie prawa i obowiązki związane z nabytymi wierzytelnościami. Wedle dalszych twierdzeń pełnomocnika (...) Spółki z o.o. z siedzibą we W. , w związku z powyższym w skutek zawarcia umowy cesji między powodem a cedentem, powód wstąpił w istniejący już stosunek prawny, który wynika z zawartej przez pozwanego umowy z cedentem. Pełnomocnik powoda wskazał następnie, że cedent zawarł z pozwanym umowę Obowiązkowe komunikacyjne nr OC/NW- (...) -A- K. w dniu 14 maja 2012 r. Przedmiotem umowy była odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym N. (...) o numerze rejestracyjny (...) w okresie trwania umowy ubezpieczenia wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. (...) Spółki z o.o. z siedzibą we W. twierdził też w uzasadnieniu pozwu, iż pozwany zgodnie z ustawą z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. Nr 124, poz. 1152) miał obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia OC, a cedent w okresie umowy miał obowiązek zapewnić pozwanemu ochronę ubezpieczeniową. W ramach zawartej umowy cedent zobowiązał się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone w umowie świadczenie, tj. wypłacić odszkodowanie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a pozwany zobowiązał się zapłacić cedentowi składkę. W związku z zawartą umową cedent wydał pozwanemu polisę określającą w szczególności rodzaj ubezpieczenia, przedmiot ubezpieczenia, osoby ubezpieczone i ubezpieczające, datę rozpoczęcia ochrony, rocznice polisy, wysokość składki, częstotliwość składki i osoby uposażone (główne i zastępcze). Pełnomocnik powoda podniósł nadto, że po zawarciu umowy ubezpieczenia OC między cedentem a pozwanym, cedent wystawił i wręczył polisę potwierdzającą zawarcie umowy i jej warunki, w związku z czym po stronie pozwanego powstał obowiązek uiszczania składek ubezpieczeniowych w wysokości, częściach i terminach wskazanych w umowie, przez cały okres trwania odpowiedzialności ubezpieczyciela. Szczegółowe warunki ubezpieczenia, odpowiedzialności cedenta i obowiązki pozwanego zostały określone w rozdziale 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. Nr 124, poz. 1152). Jak wskazał następnie przedstawiciel (...) Spółki z o.o. z siedzibą we W. , pozwany nie uiścił wymaganej raty składki ubezpieczeniowej OC za okres udzielonej pozwanemu przez cedenta ochrony ubezpieczeniowej. Cedent wezwał pozwanego do zapłaty należnej raty składki wraz z naliczonymi odsetkami ustawowymi przed wszczęciem niniejszego postępowania, zakreślając 7 dniowy termin na jej uiszczenie. Mimo wezwania pozwany do dnia dzisiejszego nie wpłacił zaległości Pełnomocnik powoda wskazał też, że na wartość przedmiotu sporu składa się: zaległa rata składki ubezpieczenia OC w wysokości 265.00 zł oraz odsetki ustawowe od tejże raty składki, naliczane od dnia 30 maja 2012 r., tj. od dnia następnego po terminie płatności składki, do dnia 1 lutego 2015 r., tj. do dnia poprzedzającego wniesienie powództwa w wysokości Ostatecznie pełnomocnik (...) Spółki z o.o. z siedzibą we W. skonstatował, iż z tych właśnie przyczyn niniejszy pozew stał się konieczny i uzasadniony. Dodał przy tym, że zasądzenia odsetek powód żąda na podstawie przepisu art. 481 §1 i § 2 k.c. Dodatkowo wyjaśnił, że powód skapitalizował odsetki od kwoty 265.00 zł, należnej powodowi z tytułu zaległej raty składki ubezpieczeniowej, od dnia następującego po dniu płatności, tj. od dnia 30 maja 2012 r., do dnia poprzedzającego wniesienie powództwa i doliczył je do kapitału głównego. Od tak powiększonego świadczenia głównego powód żąda, na podstawie art. 482 k.c. , odsetek od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty. Pełnomocnik powoda wskazał też, że roszczenie stało się wymagalne w dniu 30 maja 2012 r. i że koszty zastępstwa procesowego powód określił na podstawie § 6 w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.). Postanowieniem wydanym w dniu 16 lutego 2015 r. referendarz sądowy orzekający w VI Wydziale Cywilnym Sądu Rejonowego L. – w sprawie sygnaturze akt VI Nc-e (...) – stwierdził brak podstaw do wydania w niniejszej sprawie nakazu zapłaty i przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego w S. Zarządzeniem Przewodniczącego I Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego w S. , wydanym w dniu 24 lutego 2015 r., niniejsza sprawa została skierowana do postępowania uproszczonego. Do pisma procesowego z dnia 23 kwietnia 2015 r., wniesionego już do Sądu Rejonowego w S. , reprezentujący powoda profesjonalny pełnomocnik dołączył – na dowód, że przedmiotem umowy (zapewne umowy przelewu wierzytelności) była wierzytelność dochodzona pozwem – płytę CD z wykazem jednostkowych wierzytelności w formie pliku M. (...) (k. 29-30 verte). Na rozprawie wyznaczonej na dzień 29 kwietnia 2015 r. od powoda nikt się nie stawił – pełnomocnik powoda został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy. Od strony pozwanej nikt się wówczas nie stawił – pomimo należytego zawiadomienia tej strony o terminie rozprawy; strona pozwana nie złożyła żadnych wyjaśnień, ani też nie żądała przeprowadzenia rozprawy w jego nieobecności. Zaszły zatem warunki do wydania przez Sąd wyroku zaocznego (por. art. 339 § 1 k.p.c. ). Sąd ustalił, co następuje: Wedle art. 339 § 1 k.p.c. Jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny . Przepis z § 2 art. 339 k.c. stanowi zaś, że W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa . W art. 339 § 2 k.c. ustawodawca określił podstawę faktyczną wyroku zaocznego. Zgodnie z tym przepisem sąd – jeżeli nie ma uzasadnionych wątpliwości – zobligowany jest do uznania podanej przez powoda podstawy faktycznej (tj. twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych) za zgodną z prawdą bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Na podstawie podanej przez powoda podstawy faktycznej (tj. twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych) Sąd ustalił, co następuje. W dniu 14 maja 2012 r. D. H. zawarł z (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. umowę obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Przedmiotem owej umowy była odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym N. (...) o numerze rejestracyjny (...) w okresie trwania umowy ubezpieczenia wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. Pozwany, zgodnie z regulacją z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 392 z późn. zm.), miał bowiem obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych (OC), a (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. w okresie umowy miało obowiązek zapewnić pozwanemu ochronę ubezpieczeniową. W ramach zawartej umowy ubezpieczyciel (późniejszy cedent) zobowiązał się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone w umowie świadczenie, tj. wypłacić odszkodowanie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a pozwany zobowiązał się zapłacić cedentowi składkę. W związku z zawartą umową ubezpieczyciel (późniejszy cedent) wydał pozwanemu polisę o numerze (...) -A- K. , określającą w szczególności rodzaj ubezpieczenia, przedmiot ubezpieczenia, osoby ubezpieczone i ubezpieczające, datę rozpoczęcia ochrony, rocznice polisy, wysokość składki, częstotliwość składki i osoby uposażone (główne i zastępcze). Po zawarciu umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych (OC) między ubezpieczycielem (późniejszym cedentem) a pozwanym po stronie pozwanego powstał obowiązek uiszczania składek ubezpieczeniowych w wysokości, częściach i terminach wskazanych w umowie, przez cały okres trwania odpowiedzialności ubezpieczyciela. Szczegółowe warunki ubezpieczenia, odpowiedzialności cedenta i obowiązki pozwanego zostały określone w rozdziale 2 powołanej już ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych . Pozwany nie uiścił wymaganej raty składki, należnej (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. za okres udzielonej pozwanemu przez cedenta ochrony ubezpieczeniowej. Ubezpieczyciel (późniejszy cedent) wezwał pozwanego przed wszczęciem niniejszego procesu do zapłaty należnej raty składki wraz z naliczonymi odsetkami ustawowymi, zakreślając jednocześnie 7-dniowy termin na jej uiszczenie. Mimo wezwania pozwany do dnia dzisiejszego nie wpłacił tej zaległości. Umową przelewu wierzytelności, zawartą w dniu 2 stycznia 2015 r., (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. (zbywca wierzytelności) przeniósł na rzecz (...) Spółka z o.o. z siedzibą we W. (nabywca wierzytelności) wierzytelności pieniężne określone w tej umowy. Na wartość przedmiotu sporu składa się: zaległa rata składki ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych (OC) w wysokości 265.00 zł oraz odsetki ustawowe od tejże raty składki, naliczone przez powoda od dnia 30 maja 2012 r., tj. od dnia następnego po terminie płatności składki, do dnia 1 lutego 2015 r., tj. do dnia poprzedzającego wniesienie powództwa. Wysokość zadłużenia pozwanego z tytułu wyżej wskazanej umowy na dzień wniesienia pozwu, tj. w dniu 2 lutego 2015 r., wynosiła 356,93 zł. Pozwany do dnia zamknięcia rozprawy nie spłacił powyższej należności. Sąd zważył, co następuje: W ocenie Sądu wytoczone przez powoda powództwo podlegało uwzględnieniu. Wedle regulacji z art. 509 § 1 k.c. Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Z kolei § 2 art. 509 k.c. stanowi, iż Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę i utrata jej przez cedenta – zbywcę. Przelew powoduje więc, że cedent przestaje być wierzycielem, a staje się nim cesjonariusz. Dotychczasowy wierzyciel zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem. Cesjonariusz nabywa wierzytelność w takim zakresie i stanie, w jakim znajdowała się ona w chwili dokonania przelewu. Zmienia się tylko osoba wierzyciela, czyli osoby uprawnionej do żądania spełnienia świadczenia. W wyniku przelewu w rozumieniu art. 509 k.c. przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał go z dłużnikiem. Innymi słowy, stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie, natomiast zmienia się osoba uczestnicząca w nim po stronie wierzyciela (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2001 r., I CKN 379/00, LEX nr 52661). W procesie o zapłatę należności, opartym na twierdzeniu o nabyciu wierzytelności wskutek przelewu, badanie sądu obejmuje zarówno istnienie, jak i treść stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał dotychczasowego wierzyciela z dłużnikiem (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 25 października 2012 r., V ACz 810/12, LEX nr 1223197). Ciężar udowodnienia faktów istotnych z punktu widzenia wymagań regulacji z art. 509 k.c. , w tym i dotykających zarówno istnienia, jak i treści stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał dotychczasowego wierzyciela z dłużnikiem, spoczywał na osobie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne ( art. 6 k.c. ). Z procesowego punktu widzenia ciężar dowodu spoczywa na powodzie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 1971 r., II PR 313/69, OSN 1970, nr 9, poz. 147; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2010 r., II CSK 297/10 , LEX nr 970074; por. jednak wyjątek wskazany w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 r., IV CSK 299/06, Lex nr 233051, a także wyjątek wskazany w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2002 r., V CKN 745/00, LEX nr 53163 – które jednak, w opinii Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie znoszą konieczności zastosowania reguły wywiedzionej z przytoczonego wyżej art., 6 k.c. ). Reguły dowodzenia w procesie cywilnym zawiera art. 232 k.p.c. Stanowi on w zdaniu pierwszym , iż strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę ( art. 232 zdanie drugie k.p.c. ). Zdaniem Sądu (...) Spółka z o.o. z siedzibą we W. wykazała w niniejszym procesie wystąpienie faktów przemawiających za słusznością dochodzonych pretensji. Zgodnie z art. 23 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych , Posiadacz pojazdu mechanicznego jest obowiązany zawrzeć umowę obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem posiadanego przez niego pojazdu. Z kolei w art. 805 § 1 k.c. ustawodawca postanowił, że Przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Wedle art. 339 § 1 k.p.c. Jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. Przepis z § 2 art. 339 k.c. stanowi zaś, że W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Jak już wyżej Sąd wskazał, w art. 339 § 2 k.c. ustawodawca określił podstawę faktyczną wyroku zaocznego. Zgodnie z tym przepisem sąd – jeżeli nie ma uzasadnionych wątpliwości – zobligowany jest do uznania podanej przez powoda podstawy faktycznej (tj. twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych) za zgodną z prawdą bez przeprowadzania postępowania dowodowego. W kontekście twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie nie ulegało wątpliwości, że (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. i D. H. łączyła umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych (OC) i że niewykonanie przez pozwanego tej umowy doprowadziło do powstania objętej pozwem zaległości na kwotę 356,93 zł; w tym samym kontekście nie budzi też wątpliwości Sądu, iż na mocy umowy przelewu wierzytelności dotychczasowy wierzyciel ( (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. ) przeniósł wierzytelność na osobę trzecią (powoda (...) Spółka z o.o. z siedzibą we W. ), która wstąpiła w miejsce cedenta; zawarta przez (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. ) i (...) Spółkę z o.o. z siedzibą we W. w dniu 2 stycznia 2015 r. umowa przelewu wierzytelności skutkowała sukcesją syngularną o charakterze translatywnym – wierzytelność przeszła na cesjonariusza w postaci niezmienionej, w jakiej przysługiwała cedentowi, w szczególności co do jej wysokości, należności ubocznych oraz ewentualnego jej przedawnienia. Dlatego też Sąd zasądził od pozwanego D. H. na rzecz powoda (...) Spółki z o.o. z siedzibą we W. kwotę 356,93 zł. Na uwzględnienie zasługiwało również żądanie powoda zasądzenia na jego rzecz od pozwanego odsetek ustawowych, liczonych od dnia 2 lutego 2015 r. (od dnia wniesienia pozwu). Zgodnie z treścią art. 481 § 1 k.c. , jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej niż stopa ustawowa, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy (przepis z § 2 art. 481 k.c. ). O odsetkach należnych powodowi od pozwanego od kwoty 356,93 zł Sąd orzekł w myśl regulacji z art. 482 § 1 k.c. Mając wskazane okoliczności na względzie Sąd na podstawie 23 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych , art. 805 § 1 k.c. i art. 339 § 1 i 2 k.p.c. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o dyspozycję art. 98 § 1 i 3 k.p.c. – zgodnie z wywiedzioną z art. 98 § 1 k.p.c. zasadą ponoszenia odpowiedzialności za wynik procesu (w punkcie II sentencji wyroku). Pozwany przegrał sprawę w całości, a zatem to na nim ciążył obowiązek zwrotu powodowi poniesionych przez tegoż kosztów procesu. Na zasądzone od pozwanego na rzecz powoda koszty procesu składają się: uiszczona przez powoda opłata sądowa od pozwu w wysokości 30,00 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 60,00 zł. Koszty zastępstwa procesowego ustalone zostały przez Sąd zgodnie z § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Przy orzekaniu o zwrocie powodowi przez pozwanego zapłaconego przez tegoż pierwszego kwalifikowanemu pełnomocnikowi wynagrodzenia Sąd nie dopatrzył się – w okolicznościach sprawy i w sposobie działania pełnomocnika – argumentów świadczącym o zwiększonym w przedmiotowej sprawie nakładzie pracy pełnomocnika, a w konsekwencji argumentów przemawiających za zwiększeniem stawki minimalnej wynikającej z powołanego w poprzednim akapicie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 23 sierpnia 2012 r., III AUz 58/12, LEX nr 1216384). Zgłoszone przez powoda w pozwie żądanie zasądzenia na jego rzecz od pozwanego – tytułem zwrotu kosztów procesu – również opłaty manipulacyjnej dla dostawcy usług płatności w wysokości 0,38 zł podlegało oddaleniu (w punkcie III sentencji wyroku), gdyż powód nie wykazał w toku postępowania, iż rzeczywiście ową opłatę poniósł. Nie można bowiem przy orzekaniu o kosztach procesu tracić z pola widzenia tego, że istotą zasady odpowiedzialności za koszty procesu, sformułowanej w art. 98 § 1 k.p.c. , jest zwrot przez stronę przegrywającą przeciwnikowi procesowemu jedynie rzeczywiście poniesionych kosztów, co nie pozwala na obciążenie strony przegrywającej kosztami, których rzeczywiście strona przeciwna nie poniosła. Innymi słowy: nieuiszczone koszty sądowe nie są elementem kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, o jakich mowa w art. 98 § 1 i 3 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2010 r., I CZ 129/10, LEX nr 1102844; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2013 r., I CZ 84/12, LEX nr 1341657). O rygorze natychmiastowej wykonalności Sąd orzekł na podstawie art. 333 § pkt 3 k.p.c. – w punkcie IV sentencji wyroku._