Sad powszechny, II Cz 251/15

Sygnatura akt II Cz 251/15 POSTANOWIENIE K. , dnia 28 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu Wydział II Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO. Wojciech Vogt po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2015 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku wierzyciela Ż. J. U. i s-ka Sp.j. w T. z udziałem dłużnika M. R. w przedmiocie skargi dłużnika na czynności na skutek zażalenia dłużnika od postanowienia Sądu Rejonowego w Kępnie z dnia 23 marca 2015 r., sygn.. akt I Co 175/15 postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Kępnie oddalił wniosek M. R. o zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd ustalił, że dłużnik pozostaje w gospodarstwie domowym z M. G. i ma na utrzymaniu syna. Jest on właścicielem kilku nieruchomości gruntowych i ma 5% udziałów w spółce (...) Sp. z o.o. Utrzymuje się z prowadzenia działalności gospodarczej , z której w 2014 r. uzyskał dochód w kwocie 140.000 zł. Ponosi wydatki na spłatę rat kredytowych w kwocie 2300 zł, opłatę za leasing – 3500 zł, pozostałe wydatki na czynsz, koszty utrzymania mieszkania, opłaty za media i ubezpieczenia wynoszą łącznie około 12000 zł. Sąd ocenił więc, że dłużnik jest w stanie dokonać opłaty od skargi w wysokości 100 zł. Zażalenie do tego rozstrzygnięcia złożył dłużnik podnosząc, że z uwagi na zadłużenie mnie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania siebie i rodziny. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że M. R. jest w stanie ponieść koszy sądowe bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny. Dłużnik w swoim oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podał, że z tytułu zaciągniętych kredytów powinien spłacać miesięcznie kwotę 2300 zł i rat leasingowych kwotę 3500 zł. Należy podkreślić, że obowiązek spłaty kredytów nie może wyprzedać obowiązku opłacenia kosztów sądowych. Dla wydatków związanych z prowadzeniem procesu strona powinna znaleźć pokrycie w swych dochodach przez odpowiednie ograniczenie innych wydatków nie będących niezbędnymi do utrzymania (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lipca 1980 r., I CZ 99/80). Wskazać również należy, że instytucja zwolnienia od kosztów nie służy utrzymaniu dotychczasowego poziomu życia, skoro granicą określoną w art. 102 u.k.s.c. jest utrzymanie konieczne wnioskującego i jego rodziny, lecz ma uczynić realną drogę sądową, na skutek indywidualizacji opłaty sądowej. W związku z powyższym należy podkreślić, że skarżący wnosi o zwolnienie go od kosztów sądowych nie z uwagi na to, że osiąga dochody, które nie pozwalają mu na opłacenie tych kosztów ale dlatego, że zaciągnęła zobowiązania kredytowe, które utrudniają mu uzyskanie środków na opłacenie kosztów. W tej sytuacji nie można uznać, że nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny. Do niezbędnych kosztów utrzymania nie można bowiem wliczać konieczności spłaty kredytów zaciągniętych celem osiągnięcia wyższego poziomu konsumpcji . Każdy obywatel ma prawo dążyć do osiągnięcia tego wyższego poziomu ale nie kosztem kredytowania jego wydatków w zakresie kosztów sądowych przez Państwo. Zwolnienie dłużnika od kosztów sądowych – z uwagi na obciążenia kredytowe – byłoby nadużyciem przepisu art. 102 ustawy o kosztach sądowych. Mając powyższe na uwadze należało, zgodnie z art. 385 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. , orzec jak w sentencji.