Sygn. akt VI Ka 151/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 kwietnia 2013r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Wieja Protokolant Małgorzata Dzieniszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Zbigniewa Jaworskiego po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2013r. sprawy E. Z. oskarżonej z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie usług świadczonych drogą elektroniczną z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 9 stycznia 2013r. sygn. akt II K 1645/12 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonej E. Z. w ten sposób, że na podstawie art. 1§2 kk w zw. z art. 17§1 pkt 3 kpk postępowanie karne umarza; II. kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 151/13 UZASADNIENIE E. Z. została oskarżona o to, że: w okresie od 20 lipca 2012 r. do 20 sierpnia 2012 r. w B. , rejonu (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wpięcie w kabel przemysłowy Telewizji (...) odbierała sygnał telewizyjny bez uiszczania opłat na szkodę Telewizji (...) S.A w G. , tj. o czyn z art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie niektórych usług świadczonych drogą elektroniczną opartych lub polegających na dostępie warunkowym . Sąd Rejonowy w Zgorzelcu wyrokiem z dnia 9 stycznia 2013 r. w sprawie II K 1645/12:
- ustalił, iż E. Z. dopuściła się czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego czyn z art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie niektórych usług świadczonych drogą elektroniczną opartych lub polegających na dostępie warunkowym i na podstawie art. 66 § l k.k. i art. 67 § l k.k. warunkowo umorzył postępowanie na okres próby l (jednego) roku,
- na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 39 pkt 7 k.k. orzekł od E. Z. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 100 złotych,
- na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł przepadek dowodu rzeczowego wymienionego w wykazie dowodów rzeczowych na k. 15 akt pod pozycją l,
- na podstawie art. 624 § l k.p.k. zwolnił oskarżoną w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Powyższy wyrok zaskarżył prokurator na niekorzyść oskarżonej w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając obrazę prawa materialnego, tj. art. 67 § 3 k.k. poprzez jego niezastosowanie jako podstawy orzeczenia obligatoryjnego zobowiązania do naprawienia szkody, podczas gdy tenże przepis powinien stanowić podstawę zobowiązania oskarżonej do naprawienia szkody w związku z warunkowym umorzeniem wobec niej postępowania karnego i stwierdzeniem, że jej działanie wyrządziło szkodę. W oparciu o powyższy zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonej zobowiązania do naprawienia wyrządzonej pokrzywdzonemu szkody w kwocie 46,33 złote. W toku rozprawy odwoławczej prokurator zmodyfikował swoje stanowisko i wniósł o umorzenie postępowania wobec oskarżonej z powodu znikomości czynu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Wniesienie apelacji po jej modyfikacji na rozprawie odwoławczej doprowadziło do zmiany zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonej. Jako że dokonane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne odnośnie sprawstwa oskarżonej, które Sąd Okręgowy w całości podziela, nie zostały zakwestionowane przez żadną ze stron, Sąd Okręgowy zwolniony był od dalszych rozważań w tym przedmiocie. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego upoważnia do stwierdzenia, iż Sąd I instancji prawidłowo przesądził o popełnieniu przez oskarżoną przypisanego jej czynu, jednakże błędnie ocenił stopień społecznej szkodliwości tegoż czynu, co ostatecznie doprowadziło do uznania oskarżonej za winną popełnienia przestępstwa z art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie niektórych usług świadczonych drogą elektroniczną opartych lub polegających na dostępie warunkowym . Nie znajduje akceptacji ze strony Sądu II instancji dokonana przez Sąd Rejonowy ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonej E. Z. w części dyspozytywnej wyroku. Przypomnieć należy, iż przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu należy mieć na uwadze zarówno jego stronę przedmiotową (rodzaj dobra, w które godzi przestępstwo, charakter i rozmiar szkody wyrządzonej czynem, a także sposób działania sprawcy), jak i podmiotową (umyślność działania i jej odcienie, stopień lekkomyślności lub niedbalstwa, a także pobudki, motywy i cele działania sprawcy). Oczywistym jest, iż nie ma jakiejś uniwersalnej i łatwej metody pomiaru społecznej szkodliwości poszczególnych czynów zabronionych. Ocena stopnia społecznej szkodliwości konkretnego zachowania się powinna być oceną całościową uwzględniającą wszystkie okoliczności wymienione w art. 115 § 2 , nie zaś sumą czy pochodną ocen cząstkowych takiej czy innej „ujemności” tkwiącej w poszczególnych tych okolicznościach. Innymi słowy, natężenie społecznej szkodliwości konkretnego zachowania się stanowi wypadkową (pochodną) czynników wskazanych w powołanym art. 115 § 2 k.k. Sąd I instancji podejmując rozważania odnośnie oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu stypizowanego w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie niektórych usług świadczonych drogą elektroniczną opartych lub polegających na dostępie warunkowym nie uwzględnił w sposób należyty elementów determinujących ową ocenę. Zdaniem Sądu Odwoławczego sposób i okoliczności podjęcia przez E. Z. przypisanego jej zachowania przemawiają bowiem za przyjęciem, iż mamy od czynienia z sytuacją wskazaną w art. 1 § 2 k.k. Podnieść trzeba, iż oskarżona dopuszczając się inkryminowanego czynu nie działała z niskich pobudek, przeciwnie – pojmowała go jako działanie dla dobra dzieci, którym ze względu na swoją sytuację finansową nie może zapewnić takich rozrywek, z jakich korzystają ich rówieśnicy. Sąd Rejonowy zasadnie podkreślił, że oskarżona samotnie wychowuje sześcioro małoletnich dzieci, zaś utrzymuje się z alimentów, zasiłków rodzinnych i pomocy opieki społecznej. Słusznie Sąd I instancji ocenił sytuację majątkową oskarżonej jako bardzo ciężką. Przez pryzmat tej sytuacji oceniać należy motywację oskarżonej, która sama w swoich wyjaśnieniach wskazała, że robiła to „z myślą o dzieciach”, aby mogły one „chociaż bajkę obejrzeć” (vide k. 13v-14). Nie bagatelizując naruszenia porządku prawnego przez oskarżoną E. Z. nie można nie dostrzec, iż oskarżona działała – wedle jej oceny – z usprawiedliwionych pobudek, dla dobra dzieci. Z zeznań świadka R. K. wynika, że w momencie kontroli w mieszkaniu oskarżonej włączony był program przyrodniczo – edukacyjny. Jedyną korzyścią materialną, którą oskarżona uzyskała w wyniku dokonania nielegalnego podłączenia, jest wartość nieuiszczonego wynagrodzenia za usługę. Podkreślenia wymaga, że E. Z. korzystała z sygnału telewizji kablowej przez krótki czas, zaś ustalenie tego okresu możliwe było jedynie dzięki złożonym przez nią szczerym wyjaśnieniom. W kontekście wielkości pokrzywdzonego podmiotu, który świadczył usługi telekomunikacyjne, kwota wskazywana przez oskarżyciela publicznego jako wartość szkody jest kwotą symboliczną. Wprawdzie Sąd I instancji dostrzegł owe okoliczności, czego wyrazem było zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia postępowania, niemniej winien był nadać im większe znaczenie w kontekście oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu, uznając go za znikomy. Zarówno bowiem elementy przedmiotowe czynu, jak i wina sprawcy, są nikłe, co daje podstawę do uznania, że stopień społecznej szkodliwości czynu E. Z. jest tak znikomy, że nie można mówić o jego przestępczości. Konkludując, wobec zajęcia powyższego stanowiska, Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku. Orzeczenie o kosztach sądowych znajduje swe oparcie w treści przepisów art. 632 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k.