Sad powszechny, VI Ka 121/15

(1)zabrał w celu przywłaszczenia elementy mocowania torów kolejowych w postaci stalowych śrub i podkładek żeberkowych o łącznej wadze 6029 kg i wartości 4.219,00 złotych na szkodę (...) SA we W. – (...) w W. i (...) Oddział (...) we W. , w ten sposób, że: - w dniu 11 maja 2013 r. w rejonie Ś. zabrał w celu przywłaszczenia stalowe śruby z podkładkami żeberkowymi stanowiącymi mocowania torów kolejowych o łącznej wadze 1706 kg i wartości 1194,00 złotych, czym działał na szkodę (...) SA we W. – (...) w W. , - w dniu 24 maja 2013 r. w rejonie Ś. zabrał w celu przywłaszczenia stalowe śruby z podkładkami żeberkowymi stanowiącymi mocowania torów kolejowych o łącznej wadze 1965 kg i wartości 1375,00 złotych, czym działał na szkodę (...) SA Oddział (...) we W. , - w dniu 26 maja 2013 r. w rejonie Ś. zabrał w celu przywłaszczenia stalowe śruby z podkładkami żeberkowymi stanowiącymi mocowanie torów kolejowych o łącznej wadze 2358 kg i wartości 1650,00 złotych, czym działał na szkodę (...) SA Oddział (...) we W. , tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Bolesławcu wyrokiem z dnia 16 grudnia 2014r. w sprawie sygn. akt II K 740/14:

1. uznał oskarżonego W. P. za winnego popełnienia ciągu przestępstw, opisanego w części wstępnej wyroku z tym, iż przyjął, że oskarżony działał w okresie od 11 maja 2013r. do 26 maja 2013r., to jest z art. 278 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,
2. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody w ½ części poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego (...) S.A. Oddział (...) we W. kwoty 1512,50 (tysiąc pięćset dwanaście 50/100) złotych oraz na rzecz pokrzywdzonego (...) S.A. we W. – (...) w W. kwoty 597,00 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych.
3. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Z wyrokiem tym nie zgodził się oskarżony W. P. . W osobiście sporządzonej apelacji nie sprecyzował zarzutów stawianych zaskarżonemu orzeczeniu. Z treści apelacji wynika, iż kwestionuje on ustalenia faktyczne, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku. W szczególności wskazał, iż sąd I instancji nie słusznie dał wiarę zeznaniom świadka M. N.

(1). Oskarżony w żaden sposób nie sprecyzował również swojego żądania. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Nie sposób odnieść się konkretnie i szczegółowo do tak lakonicznej i mało precyzyjnej apelacji. Mając jednak na uwadze kierunek wywiedzionej apelacji stwierdzić należy, iż sąd rejonowy w niniejszej sprawie dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o niepogłębiony materiał dowodowy, a nadto dokonał jego oceny w sposób nie respektujący kryteriów art. 7 k.p.k. zatem niewątpliwie tak poczynione ustalenia są dotknięte błędem. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego, bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów ( art. 7 kpk ), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd. W orzecznictwie trafnie podnosi się, że zarzut ten jest słuszny tylko wówczas „gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania”, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu ( wyrok Sądu Najwyższego z 24.03.1975r., II KR 355/74, OSNPG 9/1995 poz. 84 ), przy czym jest to aktualne jedynie przy zarzucie błędu o charakterze dowolności. Tego typu zarzut co do błędu w ustaleniach faktycznych to bowiem, jak zasadnie się wskazuje, nie sama odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego lecz wykazanie , jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego ( wyrok Sądu Najwyższego z 22.01.1975r., I KR 197/74, OSNKW 5/1975 poz. 58). Wyżej już wskazano, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienie z obydwoma rodzajami błędu. Błąd niepełności postępowania dowodowego polegał na nie dość wnikliwym i dokładnym przeprowadzeniu dowodów z zeznań świadków M. N.

(1)i M. W. . Błąd logiczny w rozumowaniu sprowadzał się do zbyt pobieżnej analizy materiału dowodowego, w szczególności zeznań M. N.

(1). W. P. postawiono zarzut zaboru w celu przywłaszczenia elementów mocowania torów kolejowych w postaci stalowych śrub i podkładek żeberkowych o łącznej wadze 6029 kg i wartości 4219 zł. w dniach 11, 24 i 26 maja 2013r. na szkodę (...) S.A. we W. – (...) w W. oraz (...) S.A. Oddział (...) we W. . Z lektury pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wynika, że sąd meriti przypisując oskarżonemu popełnienie zarzucanych mu czynów uwzględnił przede wszystkim zeznania świadków M. N.

(1), M. W. i G. S. . M. W. i G. S. są zatrudnieni przez pokrzywdzone podmioty i zeznania ich dotyczyły faktów ujawnienia kradzieży i określenia powstałej w majątku pokrzywdzonych szkody. Odnośnie bezpośrednich zdarzeń będących przedmiotem osądu w niniejszej sprawie nie posiadają oni jakiejkolwiek wiedzy. M. N.

(1)zaś to osoba, której postawiono zarzut działania wspólnie z W. P. i w innym postępowaniu został on już prawomocnie skazany za te przestępstwa. Sąd rejonowy wskazał, iż M. N.

(1)w swoich zeznaniach szczegółowo opisał sposób dokonania poszczególnych kradzieży. Z jego zeznań zatem wynika, że wspólnie z W. P. trzykrotnie udawali się na miejsce kradzieży – nieczynnej linii kolejowej relacji J. – Ż. przy miejscowości Ś. skąd dokonywali zaboru elementów torowiska. Świadek ten podał, iż jeździli tam samochodem marki S. (...) należącym do W. P. . M. N.

(1)dość precyzyjnie opisywał też sposób, w jaki dokonywali oni demontażu torowiska. Zeznał, że po dokonaniu kradzieży zabrane elementy metalowe zawozili na punkt skupu złomu „ do H. w B. ”. Z punktu skupu złomu prowadzonego w B. przez A. H. w toku postepowania przygotowawczego uzyskano trzy dowody ( formularze ) przyjęcia odpadów wystawionych w dniach 12, 24 i 27 maja 2013r. ( k. 10 – 12 ). Z dowodów tych wynika, że przyjęto odpowiednio: 840 kg, 475 kg i 670 kg odpadów metali. Łącznie daje to wagę 1985 kg o wartości 1389.50zł. ( przy przyjęciu ceny 0,70zł. za 1 kg złomu - zeznania świadka M. W. k.5 ). Tymczasem sąd rejonowy w zaskarżonym wyroku przyjął, że W. P. działając wspólnie i w porozumieniu z M. N.

(1)zabrali elementy torowiska o łącznej wadze 6029 kg i wartości 4219zł. Nie pokusił się ten sąd o ustalenie w jaki sposób sprawcy mogli przewieźć trzy razy małym samochodem osobowym ( S. (...) ) tak wielkie ilości elementów torowiska, co zrobili z resztą złomu skoro z dowodów przyjęcia wynika, ze na skup złomu A. H. w B. łącznie dostarczyli tylko 1985 kg elementów torowiska. Z zeznań tymczasem M. W. ( k.5 ) wynika, ze uczestniczył on w wizji lokalnej na miejscu kradzieży z udziałem „Pana M. ”, który wskazywał miejsca, z których dokonywano kradzieży elementów torowiska. Zeznał ten świadek, że waga skradzionych elementów torowiska w miejscach wskazywanych przez sprawce kradzieży wynosi łącznie 6029 kg o wartości 4219zł. W treści pisemnych motywów zaskarżonego wyroku sąd rejonowy w żaden sposób nie odniósł się do wskazanej wyżej rozbieżności co do ilości skradzionych przez sprawców elementów torowiska. Kwestia ta jest tym bardziej istotna, że Sąd I instancji przypisał oskarżonemu W. P. popełnienie trzech przestępstw z art. 278 § 1 kk przy przyjęciu konstrukcji ciągu przestępstw z art. 91 § 1 kk tymczasem, gdyby uwzględnić, że sprawcy zabrali tylko takie ilości elementów torowiska, jakie wynikają z dowodów uzyskanych z punktu skupu złomu należącego do A. H. , to w dwóch przypadkach (k. 10 i K 12) są to ilości, których wartość powoduje, że mamy do czynienia z przestępstwem (odpowiednio 588 zł i 469 zł), zaś dowód nabycia odpadów metalowych z dnia 24 maja 2013r. (k. 11.) opiewa na 475 kg. Co stanowi równowartość 332,5 zł a zatem jest wykroczeniem z art. 119 § 1 kw. W związku z tym stwierdzić należy, że dokonana przez sąd meriti ocena materiału dowodowego jest oceną niepełną a poczynione ustalenia należy uznać za co najmniej przedwczesne. W tej sytuacji zaskarżony wyrok należało uchylić, a sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Bolesławcu do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy konieczne będzie ponowne przesłuchanie w charakterze świadka M. N.

(1)w celu ustalenia czy skradzione przez nich elementy torowiska wywozili oni tylko samochodem należącym do W. P. , czy samochód miał doczepioną przyczepę, czy skradzione elementy zawozili tylko do punktu skupu należącego do A. H. , czy też w jeszcze w inne miejsca, czy całość skradzionych elementów sprzedawali w punkcie skupu. czy wykonywali oni jeden „kurs” do punktu skupu , czy też jeździli tam po dokonaniu kradzieży kilkukrotnie. Konieczne będzie również przesłuchanie M. W. na okoliczność czy możliwe było demontowanie torowiska w sposób wskazywany w relacji M. N.

(1)i dokonania kradzieży tak dużej ilości elementów torowiska w czasie wskazywanym przez M. N.

(1). konieczne będzie również ustalenie w oparciu o zeznania tego świadka jak często w inkryminowanym okresie kontrolowano stan przedmiotowego torowiska.