Sygn. akt IX W 1188/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 maja 2015 r. Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny w składzie:Przewodniczący: SSR Joanna Sienicka Protokolant: Kalina Pawełko Bez udziału oskarżyciela publ. po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2015 r. sprawy J. L. s. H. i R. z domu N. ur. (...) w R. obwinionego o to, że: w dniu 11 grudnia 2014r. około godziny 9: 23 na drodze (...) gm. O. kierując pojazdem marki P. (...) o nr rej. (...) nie zastosował się do ograniczenia prędkości określoną ustawą i przekroczył prędkość o 74 km/h jadąc z prędkością 194km/h - tj. za wykroczenie z art. 92a kw ORZEKA: I obwinionego J. L. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 92 a kw skazuje go na karę 1000 (jeden tysiąc) złotych grzywny; II na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych obciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 (sto) złotych i opłatą w kwocie 100 (sto) złotych. Sygn. akt IX W 1188/15 UZASADNIENIE Obwiniony J. L. mieszka w Ż. , posiada gospodarstwo rolne 300 ha , deklaruje osiąganie dochodu miesięcznego około (...) , jest żonaty. W dniu 11 grudnia 2014r r. funkcjonariusze Policji R. P. i H. A. pełnili służbę w patrolu zmotoryzowanym na terenie O. i N. w godzinach 6.00-14.
- Poruszali się w pojazdem nieoznakowanym marki O. (...) . Pojazd wyposażony był w wideorejestrator V. (...) nr fabryczny (...) , którego wytwórcą jest firma (...) , posiadający aktualne świadectwo legalizacji ważne do 31 sierpnia 2015 r. Radiowóz około godziny dziewiątej poruszał się drogą (...) gmina O. . Jechał za samochodem marki P. (...) o nr rej. (...) . Pojazdem tym kierował obwiniony J. L. . Obwiniony jechał z żoną do O. . Około godz. 9.23 funkcjonariusze dokonali pomiaru prędkości jadącego przed nimi pojazdu obwinionego. Pomiar wykazał, iż prędkość pojazdu obwinionego wynosiła 194 km/h. Obwiniony przekroczył dopuszczalną prędkość o 74 km/h. Na tym odcinku obowiązuje ograniczenie prędkości do 120 km/h . Po zatrzymaniu i wylegitymowaniu obwiniony odmówił przyjęcia mandatu karnego w kwocie 500zł za przekroczenie dozwolonej prędkości o 74km/h, co związane jest z naliczeniem 10 punktów karnych. Obwiniony przyznał się do popełnionego wykroczenia lecz zaproponował naliczenie maksymalnie 6pkt karnych, oświadczając, iż kwota mandatu nie ma znaczenia. (dowód: notatka urzędowa k. 3, wydruk K. k 11-15, świadectwo legalizacji wideorejestatora k20, nagranie z wideorejestratora k. 22 , wyjaśnienia obwinionego k 31-31v, zeznania R. P. k 31-31v, H. A. k 30v-31 ) Obwiniony J. L. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Wyjaśnił, iż tego dnia około 9.23 jechał z żoną do O. . Został zatrzymany do kontroli. Nie czuje się winny, uważa że jechał prawidłowo. Nie pamięta czy okazywano mu wynik pomiaru. Nie jest w stanie określić z jaką prędkością się poruszał, jechał normalnie. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego jedynie w części , w której przyznał się do kierowania opisanym pojazdem w dniu zdarzenia o godzinie 9.23 . W ocenie Sądu nie sposób podzielić wyjaśnień obwinionego w pozostałym zakresie ponieważ są niespójne , pozostają w sprzeczności z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Zwrócić należy uwagę na fakt, iż obwiniony nie był w stanie określić prędkości z jaką się poruszał, przy jednoczesnym zapewnieniu , iż jechał prawidłowo. Natomiast bezpośrednio po zatrzymaniu go przez funkcjonariuszy policji , jak wynika z notatki k 3, nie kwestionował przekroczenia dozwolonej prędkości przyznając tym samym, iż dopuścił się wykroczenia. Prosił jedynie o naliczenie mniejszej ilości punktów karnych twierdząc, iż kwota grzywny nie ma znaczenia. Z zeznań H. A. wynika, iż kontrolę przeprowadzał jej kolega z patrolu, on też rozmawiał z obwinionym i obsługiwał wideorejestrator. Potwierdziła, iż wynik pomiaru prędkości pojazdu obwinionego to 194km/h. Obwiniony jechał drogą (...) w pobliżu zjazdu do miejscowości O. . R. P. zeznał, iż był kierowcą radiowozu i obsługiwał umieszczone w pojeździe urządzenie do pomiaru prędkości. Dokonał pomiaru prędkości pojazdu obwinionego. Wynosił on 194km/h na odcinku gdzie obowiązuje ograniczenie do 120km/h. Podał ten wynik obwinionemu, który nie kwestionował go. Obwiniony twierdził, że przyjąłby mandat gdyby naliczono mniej punktów karnych. Świadek oświadczył, iż zdarzenie miało miejsce o godzinie 9.23 . Obwiniony nie negował, że przekroczył prędkość, mówił tylko , że 10 punktów to zbyt dużo. Zeznał, iż pomiaru prędkości pojazdu obwinionego dokonał przy zachowaniu stałej odległości od jego pojazdu, Zdaniem świadka dokonany pomiar prędkości był miarodajny. Sąd w pełni podzielił zeznania świadków ponieważ są logiczne , spójne oraz korespondują ze sobą. Zeznawali oni jedynie na okoliczności bezpośrednio związane w wykonywaną przez nich służbą, nie wykazywali subiektywnego nastawienia do obwinionego, które mogłoby podważać wiarygodność ich relacji. Są oni dla obwinionego osobami obcymi, nie znali go wcześniej co dodatkowo świadczy o ich bezstronności. Prędkościomierz wideorapid (...) jest mobilnym urządzeniem wideo służącym do rejestracji zdarzeń w ruchu drogowym z pojazdu patrolowego , w szczególności do rejestracji przekroczeń prędkości . Kierowany jest impulsami z przetwornika prędkości pojazdu. Wylicza średnią prędkość na podstawie pomiaru drogi i czasu. Jak wynika z zeznań funkcjonariuszy policji urządzenie jakim posługiwali się w dniu zdarzenia wskazuje prędkość poprzedzającego pojazdu na podstawie pomiaru prędkości pojazdu w którym jest ono zamontowane czyli radiowozu policyjnego. Pomiar dokonywany jest przy zachowaniu stałej odległości od poprzedzającego pojazdu. Pomiar prędkości pojazdu P. (...) był dokonywany na odcinku 100 m, w tym czasie samochód policyjny oraz pojazd sprawdzany jechały w stałej odległości od siebie. Sąd uznał dowód w postaci nagrania z wideorejestatora zamontowanego w nieoznakowanym radiowozie policyjnym za w pełni obiektywny i wiarygodny. Nagranie to wskazuje prędkość z jaką poruszał się obwiniony oraz odległość na jakiej dokonywano pomiaru. Ze wskazanym powyżej dowodem w postaci nagrania z wideorejestatora w pełni korespondują zeznania funkcjonariuszy Policji . Sposób dokonania pomiaru nie budzi zastrzeżeń , nie był on kwestionowany także przez obwinionego po zatrzymaniu go do kontroli. Z zeznań świadków, nagrania z wideorejestatora wynika bezspornie, iż przedmiotowe zdarzenie miało miejsce około godziny 9.
- Urządzenie, którym dokonano kontroli prędkości pojazdu obwinionego posiadało świadectwo legalizacji -ważne w dniu kontroli. W ocenie Sądu brak jest przesłanek powalających na przyjęcie, iż wynik pomiaru przeprowadzony przy jego pomocy w dniu zdarzenia obarczony był błędem czy wykonany był nieprawidłowo. Podkreślić należy, iż bezpośrednio po zatrzymaniu obwiniony z żaden sposób nie kwestionował także wyniku pomiaru, o którym został poinformowany. Nie kwestionował , iż poruszał się z prędkością 194km/h. Na rozprawie obwiniony także nie wskazał jak była prędkość jego pojazdu. Twierdzenie , iż jechał normalnie nie pozwala na czynienie miarodajnych ustaleń w tym zakresie, a tym bardziej na podważenie wyniku pomiaru dokonanego przez funkcjonariuszy policji. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu. Swoim zachowaniem obwiniony wypełnił znamiona wykroczenia z art. 92a kw . Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, znaczące przekroczenie przez obwinionego dozwolonej prędkości na danym odcinku drogi, oraz dane o uprzedniej karalności obwinionego za wykroczenia ( k 14). Mając na uwadze powyższe nie można uznać wymierzonej obwinionemu kary grzywny w wysokości 1000 złotych za rażąco surową. Odpowiada ona stopniowi społecznej szkodliwości czynu, zawinieniu obwinionego i spełnia swoje cele w zakresie prewencji generalnej i indywidualnej. Dostosowana jest także do możliwości majątkowych obwinionego. Na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych Sąd obciążył obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 złotych, opłatą w kwocie 100 złotych uznając, iż osiągane przez obwinionego dochody pozwalają mu na ich uiszczenie.