Sad powszechny, II Ca 1066/13

(1)o zapłatę na skutek apelacji wniesionej przez powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim z dnia 11 czerwca 2013r., sygn. akt I C 310/13 oddala apelację. UZASADNIENIE Pozwem z dnia 7 grudnia 2012 roku K. M. wniósł o zasądzenie od B. B.

(1)kwotę 2500 zł. Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2013 roku Sąd Rejonowy w Stargardzie Szczecińskim w sprawie o sygn. Akt. I C 310/13 oddalił powództwo. Od powyższego orzeczenia apelację wywiodła strona powodowa, zaskarżając wyrok w całości. Orzeczeniu zarzuciła błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, prowadzącego do obrazy prawa materialnego w postaci przepisu art. 366 k.c. w zw. z art. 369 k.c. poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu rozwinęła podniesiony zarzut, wskazując, iż strona pozwana jest legitymowana biernie. Nadto strona powodowa dodała, iż sąd pominął w swoich rozważaniach, iż strona pozwana odpowiadała solidarnie z R. D. i to do powoda należy prawo wyboru, od którego z odpowiedzialnych solidarnie dochodzi swojego roszczenia. W konkluzji swojej apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa w całości oraz o przyznanie kosztów procesu w postępowaniu odwoławczym. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja strony pozwanej jawi się jako bezzasadna i jako taka podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 505 13 § 2 k.pc. jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd Okręgowy podziela w pełni ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny i przyjmuje go jako własny bez potrzeby jego powtórnego powielania. Na wstępie rozważań, Sąd Odwoławczy pragnie zaznaczyć, iż zgodnie z normą wyrażoną w art. 321 § 1 k.p.c. , Sąd nie może zmienić podstawy faktycznej powództwa, ponieważ wówczas, przekraczając jej granice i nawet uwzględniając zasługujący na ochronę interes prawny jednej ze stron, staje się jej adwokatem, pozbawiając przegrywającego możności obrony swych praw. W niniejsze sprawie strona powodowa wniosła o zasądzenie kwoty 2500 zł tytułem zwrotu zadatku. Sąd prawidłowo przyjął, iż podstawą prawną dochodzonego roszczenia stanowi art. 389 k.c. w zw. z art. 394 § 1 k.c. Stwierdzić zatem należy, iż zbędnym jest ustalanie, czy doszło do bezpodstawnego wzbogacenia ( art. 405 k.c. ) albowiem jak to już wcześniej wskazano, Sąd był związany podstawą faktyczną powództwa, które opierała się na żądaniu zwrotu wpłacanego zadatku. Nie ma racji skarżący podnosząc, iż R. D. wraz z pozwaną B. B.

(1)odpowiadają solidarnie. Zgodnie bowiem z art. 369 k.c. zobowiązanie jest solidarne, jeżeli to wynika z ustawy lub z czynności prawnej. Solidarności nie domniemywa się, lecz musi ona być ustanowiona w ustawie lub w umowie. Stroną umowy kupna sprzedaży samochodu w niniejszej sprawie był powód i R. D. , co też było okolicznością niesporną. Zaznaczyć wypada, iż w toku procesu, powód w żaden sposób nie wykazał, aby B. B.

(2)również była stroną umowy, a tylko w takim przypadku ich odpowiedzialność byłaby solidarna. W związku z powyższym, uznać należy, iż Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że B. B.

(2)nie ma legitymacji biernej do występowania w niniejszym procesie. Jak słusznie bowiem zauważył Sąd Rejonowy, wpłacenie zadatku na rachunek bankowy pozwanej przez powoda był jedynie czynnością techniczną i w żadnej mierze nie powoduje to „wstąpienia” w prawa i obowiązki strony przedmiotowej umowy. Mając powyższe a uwadze, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisów art.366 k.c. w zw. z art. 369 k.c. Tak argumentując, Sąd w oparciu o treść art. 385 k.p.c. oddalił apelację, uznając ją za oczywiście bezzasadną.