Sad powszechny, II K 196/14

(2), czym groźby te u pokrzywdzonych wzbudziły uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. ; orzeka: I. na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. uniewinnia oskarżonego M. K. od zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku; II. na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami procesu obciąża Skarb Państwa, a w tym zasądza od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego M. K. kwotę 936 zł, tytułem zwrotu poniesionych przez niego uzasadnionych wydatków. UZASADNIENIE WYROKU Prokurator Prokuratury Rejonowej w Środzie Śląskiej oskarżył M. K. o to, że w dniu 17 sierpnia 2013 roku na polach uprawnych w obrębie miejscowości W. gmina K. , wypowiadał groby pozbawienia życia: „wyłapie Was po kolei i zabiję nożem” pod adresem E. , M. , A. , P. i M. M.

(2), czym groźby te u pokrzywdzonych wzbudziły uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. Na podstawie przeprowadzonego przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny: Oskarżony M. K. i jego rodzina od wielu lat pozostają skonfliktowani z członkami rodziny M. , zamieszkującymi w tej samej miejscowości W. . W przeszłości dochodziło pomiędzy nimi do sytuacji, które znajdowały swój finał na drodze postępowań sądowych. Dowód: wyjaśnienia oskarżonego M. K. , k. 71 – 72, 138 – 139, zeznania świadka M. M.

(3), k. 22 – 23, 161v – 163, zeznania świadka E. M. , k. 27 – 28, 159v – 161, kserokopia odpisu wyroku Sądu Rejonowego w Środzie Śl., z dnia 03.11.2011r., sygn. akt II K 766/10, k.

1. W dniu 17 sierpnia 2013r. E. M. uprawiał ciągnikiem własne pole graniczące z gruntem S. K. . Gdy E. M. wracał polną drogą w stronę domu, do jego ciągnika podeszli pracujący na sąsiednim polu W. K. i D. K. . Mężczyźni zachowywali się agresywnie wobec E. M. , mieli do niego pretensję o to, że zaorał granicę pomiędzy gruntami. Dowód: zeznania świadka E. M. , k. 27 – 28, 159v –
2. Po tym jak E. M. wrócił na posesję opowiedział o zaistniałej sytuacji żonie M. M.

(3)i córce A. M. . Dowód: zeznania świadka E. M. , k. 27 – 28, 159v – 161, zeznania świadka M. M.

(3), k. 22 – 23, 161v – 163, zeznania świadka A. M. , k. 163v – 164. Po około 30 minutach tą samą drogą wracali ciągnikiem m-ki J. D. synowie E. i M. P. i M. M.

(2). Będąc na wysokości pola S. K. , ciągnik m-ki J. D. zatrzymał się i pomiędzy W. K. i D. K. a P. i M. M.

(2), doszło do fizycznego starcia. Dowód: częściowo zeznania świadka P. M. , k. 13, 31 – 32, 139 – 141, częściowo zeznania świadka M. M.

(2), k. 15, 34 – 35, 141v – 143, częściowo zeznania świadka D. K. , k. 186v – 187, częściowo zeznania i wyjaśnienia świadka W. K. , k. 187v – 189 oraz k. 196 a.s o sygn. akt II K 725/13. Widząc zaistniałą sytuację A. M. pobiegła na miejsce, w którym trwała bójka z włączoną kamerą w telefonie komórkowym. W ślad za nią udali się również E. M. i M. M.

(3). Dowód: zeznania świadka E. M. , k. 27 – 28, 159v – 161, zeznania świadka M. M.

(3), k. 22 – 23, 161v – 163, zeznania świadka A. M. , k. 163v –

1. Po chwili w miejsce to pojechał również rowerem M. K. , którego o zaistniałej sytuacji zawiadomiła sąsiadka K. R. . Dowód: wyjaśnienia oskarżonego M. K. , k. 71 – 72, 138 – 139, zeznania świadka K. R. , k. 50 – 51, 189v – 190, zeznania świadka B. R. , k. 54, 190v –
2. Gdy oskarżony przybył na pole zszedł z roweru i został trafiony w twarz kamieniem rzuconym przez M. M.

(2), a następnie uderzony młotkiem przez P. M. , doznając w rezultacie tego m.in. złamania szczęki prawej i ściany dolnej oczodołu lewego. Na twarzy M. K. była widoczna krew. Dowód: wyjaśnienia oskarżonego M. K. , k. 71 – 72, 138 – 139, zeznania świadka D. K. , k. 186v – 187, zeznania i wyjaśnienia świadka W. K. , k. 187v – 189 oraz k. 196 a.s o sygn. akt II K 725/13, kserokopie dokumentacji medycznej oskarżonego M. K. , k. 214 – 223, kserokopia opinii sądowo – lekarskiej dot. oskarżonego M. K. , k. 224, kserokopia protokołu oględzin telefonu komórkowego, k. 258 – 259, wydruk fotografii, k.

1. Widząc zaistniałe zdarzenie do M. K. podbiegli jego syn D. K. oraz W. K. . Oskarżony wyciągnął telefon komórkowy i wykonał fotografie obecnych na miejscu członków rodziny M. a następnie zaczął dzwonić na Policję. Dowód: wyjaśnienia oskarżonego M. K. , k. 71 – 72, 138 – 139, zeznania świadka D. K. , k. 186v – 187, zeznania i wyjaśnienia świadka W. K. , k. 187v – 189 oraz k. 196 a.s o sygn. akt II K 725/13, opinia biegłego z zakresu informatyki mgr. inż. R. P. , k. 272 – 282, protokół oględzin rzeczy i odtworzenia zapisów, k. 286 – 290, wydruki fotografii, k. 73 –
2. Sytuację tę zaczęła kamerować przy pomocy telefonu komórkowego A. M. , śmiejąc się przy tym z M. K. i obrażając go słownie. Dowód: wyjaśnienia oskarżonego M. K. , k. 71 – 72, 138 – 139, częściowo zeznania świadka A. M. , k. 163v – 164, opinia biegłego z zakresu informatyki mgr. inż. R. P. , k. 272 – 282, protokół oględzin rzeczy i odtworzenia zapisów, k. 286 –
3. Po tym jak oskarżonemu udało się dodzwonić na Policję, powiadomił oficera dyżurnego o zaistniałym zdarzeniu i udał się do swojego domu, a następnie pojechał wraz z żoną na izbę przyjęć szpitala w Ś. . Dowód: wyjaśnienia oskarżonego M. K. , k. 71 – 72, 138 –
4. Oskarżony M. K. ma 44 lata, jest żonaty, posiada na utrzymaniu jedno dziecko. Oskarżony jest zatrudniony jako magazynier w firmie (...) w Komornikach i uzyskuje z tego tytułu 2.000 zł miesięcznie. Nie był karany sądownie za przestępstwa. Dowód: wyjaśnienia oskarżonego M. K. , k. 71 – 72, 138 – 139, notatka urzędowa w trybie art. 213 § 1 k.p.k. , k. 85, informacja z Krajowego Rejestru Karnego, k. 86,
5. M. K. w toku całego postępowania nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia. Oskarżony zaprzeczył aby wypowiadał groźby wobec członków rodziny M. , wskazując że został przez nich pobity, otrzymując uderzenie kamieniem w twarz oraz ciosy młotkiem. Ponadto Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Po przeprowadzeniu przewodu sądowego w sprawie, sąd uznał że brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przez oskarżonego M. K. zarzucanego mu występku z art. 190 § 1 k.k. Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie sąd miał z jednej strony na uwadze relację świadków M. M.

(2), P. M. , M. M.

(3), E. M. i A. M. , którzy wskazywali na to, że oskarżony groził im pozbawieniem życia w dniu 17 sierpnia 2013r. Z drugiej natomiast strony oskarżony przedstawił w swoich wyjaśnieniach konkurencyjny opis przebiegu zdarzenia, przeczący wersji pokrzywdzonych, który znajdował potwierdzenie w zeznaniach świadków D. K. i W. K. . Odnosząc się w pierwszej kolejności do zeznań świadków M. M.

(2), P. M. , M. M.

(3), E. M. i A. M. , na których zasadzał się zarzut aktu oskarżenia, sąd uznał, że nie stanowią one wystarczająco wiarygodnej podstawy do ustalenia sprawstwa oskarżonego w zakresie występku z art. 190 § 1 k.k. Zajmując powyższe stanowisko sąd miał na uwadze całokształt relacji złożonych przez tych świadków, które co do istotnych okoliczności zaistniałego zdarzenia pozostawały sprzeczne, jak też nie dawały się pogodzić z zasadami doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania. Powyższe dotyczyło przede wszystkim opisu przez świadków sytuacji, w wyniku której M. K. miał doznać obrażeń ciała, jak również przebiegu zdarzenia po jego przybyciu na miejsce, gdy miał zaatakować P. M. . Odnośnie pierwszej ze wskazanych okoliczności, świadkowie w toku postępowania przygotowawczego w rozbieżny sposób podawali, że M. K. : - „wpadł w poślizg i uderzył ciałem w jedną ze stojących na polu maszyn rolniczych” - tak P. M. , k. 13, - „kiedy już dojeżdżał do nas przewrócił się i najprawdopodobniej uderzył głową o jedną z maszyn rolniczych” - tak M. M.

(2), k. 15, - „w momencie jak dojeżdżał, wywrócił się z rowera, upadł uderzając się o traktor lub przyczepę lub o przedmiot który leżał na ziemi.” - tak M. M.

(3), k. 22, - „...on jechał bardzo szybko tym rowerem, przed ciągnikiem zaczął hamować i nie wyrobił i uderzył w ciągnik z przodu ...” - tak E. M. , k. 28. Następnie pokrzywdzeni P. M. , M. M.

(2), M. M.

(3)będąc słuchani w toku postępowania sądowego wskazali już zgodnie, że M. K. upadł twarzą na obciążnik zamontowany z przodu ciągnika m-ki J. D. , który stał na drodze. Nie potrafili przy tym w sposób przekonujący wyjaśnić dlaczego nie przedstawili wskazanej okoliczności składając zeznania bezpośrednio po zdarzeniu, kiedy to niewątpliwie lepiej pamiętali przebieg sytuacji. Brak było także zgodności w podanym przez pokrzywdzonych opisie zachowania M. K. wobec P. M. , co dotyczyło głównie przedmiotu jakiego oskarżony miał użyć do zadania ciosu. W tym zakresie poszczególni świadkowie z rodziny M. rozbieżnie opisali go jako „jakiś metalowy przedmiot” (k. 13), „kawałek żelaza” (k. 28), „żelastwo” (k. 139), „walec z metalu” (k. 161), oraz „coś prętowate, taka rurka długa” (k. 162), bądź jak w przypadku A. M. nie byli w stanie go określić (k. 163v). Sprzeczności w przytoczonych relacjach dotyczyły wreszcie sposobu zadania ciosu przez M. K. , gdzie mowa jest albo o „rzuceniu” przedmiotu albo o „uderzeniu” przedmiotem w głowę P. M. . Odnośnie powyższej kwestii wskazać należy również, że M. M.

(2)przesłuchany kilka dni po zdarzeniu w ogóle podał aby oskarżony miał uderzyć jego brata, zeznając że po tym jak oskarżony upadł na rowerze, to „Wstał i biegł w naszym kierunku z pięściami. Odepchnąłem go.” (k. 15). Niezależnie od podanych powyżej sprzeczności, sąd uznał że podana przez M. M.

(2), P. M. , M. M.

(3), E. M. i A. M. sytuacja, w której M. K. miał doznać obrażeń w mechanizmie biernym, tj. upadku na ciągnik, czy inną maszynę rolniczą, nie daje się pogodzić z zasadami doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania. Wskazanego przez nich przebiegu zdarzenia nie uzasadnia zdaniem sądu środek lokomocji, którym poruszał się oskarżony, jak też miejsce w których doszło do zdarzenia. Nieprawdopodobna pozostaje w ocenie sądu sytuacja, w której dorosły mężczyzna, nie chroni się rękoma przed upadkiem, lecz uderza twarzą w stojącą na drodze przeszkodę. W tym zakresie wskazać należy, że ani z przeprowadzonego badania oskarżonego, ani z odtworzonego na rozprawie nagrania, nie wynika aby M. K. był nietrzeźwy, na co wskazywali pokrzywdzeni, a co miało uzasadniać jego wywrotkę. Mając na uwadze wskazane powyżej zastrzeżenia co do zeznań świadków M. M.

(2), P. M. , M. M.

(3), E. M. i A. M. , sąd uznał, że nie mogą one stanowić wartościowej podstawy ustaleń faktycznych w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu. W sytuacji stwierdzenia niewiarygodności ich relacji co do istotnych okoliczności zdarzenia, brak jest także podstaw do uznania, że w sposób zgodny z prawdą opisali słowa jakie miał pod ich adresem wypowiadać oskarżony. Powyższe stanowisko pozostaje tym bardziej uzasadnione gdy weźmie się pod uwagę wyjaśnienia oskarżonego M. K. , który zaprzeczył aby kierował groźby pod adresem pokrzywdzonych, a potwierdzili to świadkowie D. K. i W. K. . Zdaniem sądu w sytuacji gdy przedstawione przez oskarżonego okoliczności w jakich doznał on obrażeń ciała zasługują na wiarę, to brak jest podstaw do tego aby wykluczyć prawdziwość jego pozostałych wyjaśnień. Powyższe jest o tyle uzasadnione gdy weźmie się pod uwagę treść protokołu odtworzenia nagrania wykonanego podczas zdarzenia przez A. M. . Wskazany dowód nie potwierdza wypowiadania gróźb przez M. K. wobec członków rodziny M. , jak też nie wskazuje na to aby osoby te w jakikolwiek sposób obawiały się oskarżonego. Wręcz przeciwnie, utrwalone na nagraniu słowa A. M. , wskazują na brak z jej strony jakiegokolwiek respektu wobec M. K. . Zdaniem sądu podane przez pokrzywdzonych okoliczności dotyczące kierowania przez oskarżonego gróźb pozbawienia życia, mogą stanowić wyłączne próbę obrony P. M. i M. M.

(2)przed grożącą im odpowiedzialnością karną za pobicie M. K. , który zgłosił ten fakt telefonicznie na policji, a następnie złożył stosowne zawiadomienie. W tym zakresie wskazać należy, że z urzędu pozostaje sądowi znany fakt skierowania przez Prokuraturę Rejonową w Środzie Śląskiej w dniu 31.12.2014r. aktu oskarżenia przeciwko P. M. i M. M.

(2)o przestępstwo z art. 159 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. , popełnione na szkodę M. K. . Podsumowując powyższe rozważania, sąd uznał, że w przypadku zarzucanego oskarżonemu czynu z art. 190 § 1 k.k. zachodzą nie dające się usunąć wątpliwości, które zgodnie z zasadą in dubio pro reo podlegały rozstrzygnięciu na korzyść oskarżonego. Tym samym Sąd Rejonowy na podstawie art. 17 § 1 pkt. 1 k.p.k. uniewinnił oskarżonego M. K. od zarzucanego mu czynu. W pkt II wyroku sąd orzekł o kosztach postępowania i na podstawie art. 632 pkt. 2 k.p.k. obciążył nimi Skarb Państwa. Sąd zasądził jednocześnie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego M. K. zwrot wydatków z tytułu ustanowienia obrońcy z wyboru w wysokości 936 zł, które stanowi suma 180 zł stawki minimalnej za dochodzenie oraz 420 zł stawki minimalnej za rozprawę prowadzoną w trybie zwyczajnym, powiększonej o kwotę 336 zł (4x84 zł) za kolejne cztery terminy rozprawy zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 § 14 ust. 2 pkt. 3 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu . Sąd mając na uwadze rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz wymagany nakład pracy obrońcy oskarżonego nie stwierdził zasadności przyznania oskarżonemu wnioskowanej sześciokrotności stawki minimalnej. SSR Radosław Gluza