Sad powszechny, V W 5668/14

Sygn. akt V W 5668/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 maja 2015 r. Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Klaudia Miłek Protokolant: Beata Lechowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 12 marca 2015 r., 10 kwietnia 2015 r. i 8 maja 2015 r. sprawy, przeciwko W. M. s. L. i M. z domu S. ur. (...) w S. obwinionego o to że: W dniu 24 listopada 2013 r. o godz. 20:55 na ul. (...) przy ul. (...) w W. , kierując pojazdem marki D. o numerze rejestracyjnym (...) nie zastosował się do sygnalizatora S-1, nadającego sygnał świetlny czerwony - zakaz wjazdu za sygnalizator, co zostało zarejestrowane za pomocą urządzenia rejestrującego (...) , tj. za wykroczenie z art. 92§1 KW w związku z § 95 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dn. 31 lipca 2002r w sprawie znaków i sygnałów drogowych /Dz.U. Nr 170 poz. 1393/. Orzeka 1) Obwinionego W. M. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu. 2) Koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt V W 5668/14 UZASADNIENIE W. M. został obwiniony o to, że w dniu 24 listopada 2013 r. o godz. 20:55 na ul. (...) przy ul. (...) w W. , kierując pojazdem marki D. o numerze rejestracyjnym (...) nie zastosował się do sygnalizatora S-1, nadającego sygnał świetlny czerwony – zakaz wjazdu za sygnalizator, co zostało zarejestrowane za pomocą urządzenia rejestrującego TraffiStar SR 520, tj. za wykroczenie z art. 92 § 1 kw w związku z § 95 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych /Dz. U. Nr 170 poz. 1393/. Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 24 listopada 2013 r. o godzinie 20:55 w W. na ul. (...) przy ul. (...) kierujący samochodem marki D. o nr rej. (...) wjechał na skrzyżowanie za linie „warunkowego zatrzymania” przy nadawaniu przez sygnalizator świetlny S-1 sygnału czerwonego dla jego kierunku jazdy (dowód: notatka urzędowa k. 1-3, dokumentacja fotograficzna k. 4-5, świadectwo legalizacji urządzenia (...) k. 6, płyta CD k. 73). Właścicielem przedmiotowego pojazdu jest J. S. (d: notatka urzędowa sporządzona na podstawie bazy (...) k. 21). W toku postępowania wyjaśniającego był on wzywany do wskazania, komu powierzył swój samochód do używania lub kierowania w czasie zarzucanego czynu, w skutek czego wskazał on na W. M. (d: notatka urzędowa k. 1-3, wezwanie wraz z zpo k. 7 i 8). Obwiniony W. M. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Nie składał wyjaśnień w postępowaniu wyjaśniającym, natomiast przed Sądem samochód dniu 10 kwietnia 2015 r. podniósł, że samochód należy do ojca kolegi. W dniu zarzutu organizowali turniej, oprócz niego i tegoż kolegi samochodem jeździł również inne osoby. Podobnie było w inne dni. Nie pamięta czy to on popełnił wykroczenie, o tym że to właśnie obwiniony je popełnił mówił mu kolega (wyjaśnienia k. 37). Sąd zważył, co następuje: W ocenie Sądu brak jest dowodów umożliwiających w sposób jednoznaczny i kategoryczny uznać, iż obwiniony dopuścił się zarzucanego mu czynu. Sąd nie znalazł powodów by odmówić wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego, w których podniósł on, że w dniu zarzutu, tj. 24 listopada 2014 r. z samochodu D. o nr rej. (...) , poza nim korzystało wiele osób i nie pamięta by to on popełnił zarzucone wykroczenie. Na ustalenie rysopisu, a w dalszej kolejności personaliów osoby kierującej pojazdem w trakcie wykroczenia nie pozwala natomiast niska jakość fotografii wykonanej samochodowi przez urządzenie (...) i to zarówno w wersji papierowej, jak również w postaci pliku graficznego zamieszczonego na złożonej przez oskarżyciela publicznego płycie CD. W ocenie Sądu wskazanie przez właściciela (posiadacza) pojazdu mechanicznego, zgodnie z obowiązkiem ciążącym na nim na mocy art. 78 ust. 4 prawa o ruchu drogowym , osoby której powierzył pojazd do kierowania lub używania, nie jest wystarczającym dowodem na to, iż to właśnie ta osoba dopuściła się wykroczeń drogowych związanych z prowadzeniem tegoż pojazdu, jeśli nie wskazują na to dodatkowe okoliczności. Mimo przekazania jej pojazdu, prowadzić pojazd, a w konsekwencji naruszyć przepisy ruchu drogowego, mogła bowiem inna osoba, której samochód powierzono w dalszej kolejności lub która nim samowolnie zawładnęła. Wykroczenia, o którym mowa w art. 92 § 1 kw dopuszcza się, kto nie stosuje się do znaku lub sygnału drogowego albo do sygnału lub polecenia osoby uprawnionej do kierowania ruchem lub do kontroli ruchu drogowego. W przedmiotowym wypadku sygnałem tym był czerwony sygnał świetlny emitowany przez sygnalizator S-1, zabraniający wjazdu za linie „warunkowego zatrzymania” umieszczona przez skrzyżowaniem, opisany w § 95 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych. W ocenie Sądu, zarzucone W. M. wykroczenie rzeczywiście miało miejsce. W sposób jednoznaczny i oczywisty zdarzenie to zostało, bowiem utrwalone przez urządzenie (...) umieszczone na w/w skrzyżowaniu i rejestrujące naruszenia zasad ruchu drogowego na nim popełnione. Zważyć jednak należy, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala w sposób jednoznaczny i kategoryczny stwierdzić, że pojazd D. o nr rej. (...) był w tym czasie prowadzony przez obwinionego, a tym samym by to on dopuścił się tegoż wykroczenia. Za daleko niewystarczające pozostaje w tym zakresie wskazanie właściciela pojazdu, iż w dniu 24 listopada 2013 r. samochód powierzył do używania właśnie W. M. . Okoliczności tej nie potwierdza również dokumentacja fotograficzna sporządzona automatycznie okoliczność miejscu wykroczenia, a to ze względu na niską jakość zdjęcia, która nie pozwala na rozpoznanie osoby prowadzącej samochód D. okoliczność nr rej (...) . Wskazana okoliczności musiały więc prowadzić do uniewinnienia W. M. od popełnienia zarzucanego mu czynu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 118 § 2 kpw , obciążając nimi Skarb Państwa wobec uniewinnienia obwinionego. Z tych względów orzeczono, jak w wyroku.