Sad powszechny, IV U 962/13

Sygn. akt IV U 962/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lutego 2015r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Jacek Witkowski Protokolant st. sekr. sądowy Dorota Malewicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2015r. w S. odwołania zainteresowanego M. W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 5 czerwca 2013 r. Nr (...)- (...) w sprawie B. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o ustalenie podlegania ubezpieczeniom społecznym oddala odwołanie. Sygn. akt IV U 962/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 05.06.2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. stwierdził, iż B. W. 1) podlega od dnia 01.11.2012 r. obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu zawarcia w dniu 31.10.2012 r. umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy na czas nieokreślony u płatnika M. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...) ; 2) uznaje postanowienie umowy o pracę odnośnie wysokości wynagrodzenia za nieważne i przyjmuje jako przychód stanowiący podstawę wymiaru składki na FUS, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w miejsce wynagrodzenia określonego w umowie w okresie od 01.11.2012 r. do 31.12.2012 r. kwotę 1500 zł, a od 01.01.2013 r. kwotę 1600 zł. Od decyzji tej odwołanie złożył płatnik składek M. W. , który wnosił o jej uchylenie. Skarżący zarzucił organowi rentowemu, iż ten wadliwie przyjął za podstawę wymiaru składek minimalne wynagrodzenie, operując swoją oceną, że pomiędzy płatnikiem składek a ubezpieczoną istnieje stosunek powinowactwa, ważność umowy określającej wysokość wynagrodzenia za pracę na kwotę 5200 zł nie była podważana w momencie zgłoszenia B. W. do ubezpieczenia społecznego. Ponadto zarzut organu rentowego, że płatnik składek zatrudnił osobę bez odpowiednich kwalifikacji na nieistniejące wcześniej stanowisko jest całkowicie bezzasadny. W odpowiedzi na odwołanie pełnomocnik pozwanego Oddziału ZUS wnosił o jego oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Autor odpowiedzi na odwołanie argumentował, iż okoliczności faktyczne wskazują, że celem zawarcie umowy o pracę na tak wysoką kwotę tj. 5200 zł miesięcznie pomiędzy płatnikiem składek a ubezpieczoną była chęć uzyskania wysokiego świadczenia z ubezpieczenia społecznego w związku z ciążą ubezpieczonej. Ustalenie tak wysokiego wynagrodzenia nie było powiązane ani z kwalifikacjami B. W. , ani z potrzebą płatnika składek, który na jej miejsce nie zatrudnił innego pracownika. Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje: Płatnik składek M. W. prowadził działalność gospodarczą w zakresie (...) w P. od 16.07.2012 r. Działalność ta polegała na wykonywaniu napraw pojazdów samochodowych, które to czynności płatnik składek wykonywał na terenie własnej posesji (k. 57 a. s.). B. W. , która jest szwagierką płatnika składek, z zawodu jest fryzjerką, podlegała w okresie od 10.09.2012 r. do 22.10.2012 r. obowiązkowym ubezpieczeniom z tytułu wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia w spółce (...) . M. W. zawarł w dniu 31.10.2012 r. umowę o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze z B. W. na stanowisku pracownika biurowego (k. 23 akt ZUS). Wynagrodzenie miesięczne zostało ustalone na kwotę 5200 zł. Zakres czynności dla B. W. w pisemnym załączniku wymieniał jedynie powinności wynikające z przepisów BHP (k. 29 akt ZUS). Według zeznań ubezpieczonej i płatnika składek, jej zadaniem było wyszukiwanie części samochodowych na złomowiskach, a także wystawianie faktur. W pomieszczeniu sąsiednim do warsztatu znajdowało się biuro, w którym pracowała ubezpieczona. Z deklaracji Urzędu Skarbowego wynika, iż przychód M. W. z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej za 2012 r. wynosił 10.500 zł (k. 33 a. s.), zaś przychód za 2013 r. wynosił 12.783 zł (k. 35 s. s.) Po upływnie 3 miesięcy od podjęcia zatrudnienia B. W. stała się niezdolna do pracy w związku z przebiegiem ciąży. Od 04.02.2013 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim do daty porodu, który nastąpił w czerwcu 2013 r. (k. 52 a. s.). M. W. nie zatrudnił na miejsce szwagierki innego pracownika i zawiesił działalność gospodarczą ze względu na niewielkie obroty (zeznania M. W. – k. 51v a. s.). W ocenie Sądu Okręgowego zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Sąd podzielił argumentację organu rentowego zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na odwołanie. Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, jaką przyjęły strony umowy o pracę, tj. M. W. i B. W. . Zdaniem Sądu poczynione ustalenia wskazują, że przyjęta kwota wynagrodzenia miesięcznego tj. 5200 zł pozostaje w oderwaniu od realiów ekonomicznych i społecznych. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż płatnika składek M. W. nie było stać jako pracodawcy na wypłacanie tak wysokiego wynagrodzenia B. W. , albowiem z racji prowadzonej działalności gospodarczej osiągał on niewielkie przychody, przekraczające nieznaczenie kwotę 10.000 zł w skali roku, a zatem wypłacanie tak wysokich wynagrodzeń wiązałoby się z poniesieniem znacznych strat z tytułu prowadzonej działalności. Ponadto charakter czynności jakie wykonywała B. W. potwierdzone jedynie wystawieniem kilku faktur nie uzasadniało przyznania wynagrodzenia w takiej wysokości w oderwaniu od wartości wykonanej pracy, jej ekonomicznych rezultatów i kwalifikacji ubezpieczonej. Słusznie zatem pozwany ZUS przyjął, że ustalenie tak wysokiej podstawy wymiaru składek miało wyłącznie na celu uzyskanie wysokich świadczeń z ubezpieczenia społecznego w niedalekiej przyszłości. Ubezpieczona była bowiem w ciąży i po 3 miesiącach zaprzestała wykonywania pracy w związku z niezdolnością do pracy wywołaną przebiegiem ciąży. Dlatego też to postanowienie umowy o pracę o wysokości wynagrodzenia należało uznać za nieważne, gdyż w myśl art. 58 § 2 kc nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Zdaniem Sądu tak właśnie należało ocenić zapis umowy o pracę zawarty w umowie o pracę w przedmiocie wysokości wynagrodzenia na kwotę 5200 zł. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 477 14 § 2 kpc orzekł jak w sentencji.