Sad powszechny, II Ca 293/15

(1)przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. o ustalenie na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Tryb. z dnia 29 stycznia 2015 roku, sygn. akt I C 858/14 oddala apelację i nie obciąża powódki obowiązkiem zwrotu na rzecz pozwanego kosztów procesu za instancję odwoławczą. Na oryginale właściwe podpisy Sygn. akt II Ca 293/15 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015 r. Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. po rozpoznaniu sprawy z powództwa M. W.

(1)przeciwko (...) Sp. z o.o. w Ł. o ustalenie oddalił powództwo zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 2.417,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiły przytoczone poniżej ustalenia i rozważania Sądu Rejonowego. A. W. i M. W.

(2)są małżeństwem od 1997 r. Rok po ślubie każde z nich było na swoim rozrachunku. M. W.

(2)utrzymywała się sama. M. W.

(2)pracowała w spółce (...) S.A. razem z mężem, wiedziała o tym, że mąż tam pracuje. W 1998 r. A. W. podpisał zobowiązanie do pracy awizacyjnej ze spółką (...) S.A. , jednakże nie wie dokładnie o jakie zobowiązanie chodzi. W chwili zaciągania zobowiązania przez męża M. W.

(2)o nim nie wiedziała, jak również nikt jej nie pytał o zgodę. O długu dowiedziała się w 1998 r. Wierzytelność względem A. W. od (...) S.A nabył (...) Sp. z o.o. w Ł. . Wyrokiem z dnia 17.11.1999 roku Sąd Okręgowy w Częstochowie w sprawie sygn. akt I C 1118/99 zasądził od pozwanego A. W. na rzecz powoda (...) S.A. w K. kwotę 18.985,82 złotych z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu. Z akt sprawy wynika, iż zasądzone roszczenie dotyczy umowy z dnia 1.07.1998 roku o świadczenie usług akwizycyjnych - A. W. nie rozliczył się z (...) z pieniędzy pobranych od prywatnych aptek w październiku 1998 r. Postanowieniem z dnia 8.12.2010 roku Sąd Okręgowy w Częstochowie w sprawie sygn. akt I Co 41/10 nadał klauzulę wykonalności w/w wyrokowi na rzecz (...) Spółce z o.o. w Ł. przeciwko małżonkowi dłużnika A. M. W. z ograniczeniem jej odpowiedzialności do majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską. Sąd Okręgowy w Częstochowie orzekał na postawie art. 787 k.p.c. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 17.06.2004 r. o zmianie ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw, która to nowelizacja weszła w życie z dniem 20.05.2005 roku, albowiem roszczenie powoda powstało przed dniem 20.05.2005 roku. Wyrokiem z dnia 16.08.2013 r. Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. w sprawie sygn. akt I C 574/13 oddalił powództwo M. W.

(1)o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 17.11.1999 roku w sprawie sygn. akt I C 1118/99 przeciwko (...) Sp. z o.o. w L. . Wyrokiem z dnia 10.02.2014 r. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. w sprawie II Ca 842/13 oddalił apelację powódki. M. W.

(1)opierała swoje żądanie na braku zgody małżonka na zaciągnięcie zobowiązania, przekroczeniu zakresu zwykłego zarządu majątkiem wspólnym i nieważności zobowiązania. Wyrokiem z dnia 11.12.2012 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzew w Lodzi w sprawie sygn. akt 1 C 89/12 oddalił powództwo M. W.

(1)i A. W. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności postanowienia Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 8.12.2010 roku w sprawie sygn. akt 1 Co 41/10 przeciwko (...) Sp. z o.o. w Ł. . Wyrokiem z dnia 10.02.2014 r. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. w sprawie II Ca 842/13 oddalił apelację powódki. M. W.

(1)i A. W. podnieśli w sprawie zarzut przedawnienia roszczenia. Sąd Rejonowy zważył, iż powództwo jest bezzasadne. Powódka opierała swoje żądanie na art. 189 kpc , który stanowi, że powód może żądać ustalenia przez Sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. W sprawie Sąd nie badał przesłanek nadania klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika, gdyż przesłanki te stanowiły przedmiot analizy Sądu Okręgowego w Częstochowie w sprawie sygn. akt I Co 41/10. Ponadto zarzuty podniesione w sprawie zostały już prawomocnie rozstrzygnięte, a powtórzone w niniejszej sprawie, nie mogły być ponownie rozważane z uwagi na treść art. 365 § 1 kpc , zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Niejako na marginesie wskazać należy, iż powódka nie udowodniła w żaden sposób okoliczności, na której opiera żądanie, iż zawarcie umowy przez jej męża stanowiło przekroczenie zwykłego zarządu wymagającego zgody drugiego małżonka w rozumieniu art. 36 kro w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 17.06.2004 r. o zmianie ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw. Powódka nie była w stanie wskazać nawet, o jakie zobowiązanie jej męża dokładnie chodzi, chociaż o długu dowiedziała się już w 1998 r. i do dnia dzisiejszego pozostaje z nim w stosunku małżeńskim. Niezależnie od powyższego podkreślić należy jednak, iż sam brak zgody drugiego małżonka przy przekroczeniu granic zwykłego zarządu nie skutkuje nieważnością czynności prawnej, a jedynie powoduje bezskuteczność zawieszoną czynności do chwili jej potwierdzenia lub odmowy potwierdzenia. Wątpliwości budzi także interes prawny powódki. Interes prawny w przypadku ustalania praw czy stosunków prawnych występuje co do zasady wówczas, gdy istnieje obiektywna wątpliwość co do istnienia prawa lub stosunku prawnego zarówno z przyczyn faktycznych jak i prawnych. Po stronie powódki nie występuje natomiast żadna obiektywna niepewność co do własnej sytuacji prawnej. Ponadto powódka miała możliwość na innej drodze osiągnąć ochronę swoich praw, z czego skorzystała. A niekorzystny wynik tych postępowań nie może stanowić w żaden sposób o istnieniu interesu prawnego powódki. Mając na uwadze powyższe, Sąd powództwo oddalił. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 98 § 1 i 3 kpc w zw. z art. 108 § 1 kpc zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Pozwany wygrał sprawę w całości, stąd powódka winna zapłacić na jego rzecz poniesione przez niego koszty procesu w wysokości 2.417 zł, na które składała się: wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w wysokości 2.400 zł ustalone w oparciu o § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych. Powyższy wyrok zaskarżyła w całości powódka wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości i zasądzenie od pozwanego na rzecz jej kosztów procesu za obydwie instancje lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, przy uwzględnieniu kosztów dotychczasowego postępowania zaś zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: - naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 233 § 1 kpc poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegającym na całkowitym pominięciu dowodów przedstawionych przez powódkę w toku postępowania przed Sądem Rejonowym w Piotrkowie Trybunalskim - zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art. 328 §2 kpc poprzez niewykazanie w uzasadnieniu wyroku przyczyn, dla których Sąd I instancji odmówił wiarygodności dowodom i tezom przytoczonym przez Powódkę - zarzut faktyczny - polegający na niezgodności ustaleń faktycznych Sądu z materiałem dowodowym w sprawie w szczególności poprzez ustalenie, że Powódka nie udowodniła podstawy faktycznej swojego powództwa - mylne przyjęcie tezy procesowej , że rok po ślubie A. W. i M. W.

(1)„żyli każde na swoim rozrachunku". Strona pozwana wnosiła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów procesu za drugą instancję. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest oczywiście bezzasadna albowiem podniesione w niej zarzuty: uchybień procesowych, tj. naruszenia przepisów art. 233 § 1 kpc i art. 328 § 2 kpc oraz błędnych ustaleń faktycznych, są chybione. Ocenę zarzutów apelacji rozpocząć należy od stwierdzenia, że lektura materiału aktowego wskazuje, iż – wbrew tym zarzutom - Sąd Rejonowy rozpoznał w stopniu wystarczającym istotę sprawy, przeprowadził w sposób prawidłowy postępowanie dowodowe – w ramach którego to uwzględnił wszystkie zaoferowane mu przez strony wnioski dowodowe - a zgromadzony w ten sposób materiał dowodowy poddał wszechstronnej, zgodnej z doświadczeniem życiowym i zasadami logicznego rozumowania ocenie, odpowiadającej wymogom, jakie stawiają jej przepisy art. 233 i 328 § 2 k.p.c. W żadnym też wypadku oceny tej nie można uznać za dowolną i wykraczającą poza granice swobodnej oceny dowodów. Zauważyć przede wszystkim trzeba, że - wbrew zarzutom powódki – ustalenia faktyczne Sądu I instancji, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, są prawidłowe i zasługują na pełną akceptację Sądu II instancji, tym bardziej, że wynikają one z prawomocnych orzeczeń: Sądu Okręgowego w Częstochowie w sprawach IC 1118/99, ICo 137/09 i ICo 41/10 oraz – i przede wszystkim – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi w sprawie IC 89/12 i Sądu Rejonowego w Piotrkowie Tryb. w sprawie IC 574/13. Szczególnie w tych ostatnich dwóch sprawach przedmiotem oceny Sadów były już podnoszone przez powódkę w sprawie niniejszej okoliczności, mające – w ocenie apelującej - uzasadniać żądanie pozwu, a mianowicie, iż zobowiązanie finansowe męża powódki przekraczało zakres zwykłego zarządu majątkiem wspólnym małżonków a także, że uległo ono przedawnieniu. Niekorzystne dla powódki ustalenia w powyższych kwestiach w zakończonych już prawomocnie sprawach IC 89/12 i IC 574/13, w których apelująca brała udział jako powódka, są wiążące dla Sądu rozpoznającego sprawę niniejszą, co też słusznie podkreśla Sąd Rejonowy. Tak więc, ustalenia Sadu I instancji w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy są prawidłowe i zasługują w pełni na akceptację Sądu II instancji. Z ustaleń powyższych Sąd I instancji wyprowadził też słuszne wnioski składające się na ocenę prawną powództwa pod kątem prawidłowo zastosowanego i wskazanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawa materialnego. Zgodzić należy się także ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, iż powódka nie ma interesu prawnego do wystąpienia z przedmiotowym powództwem o ustalenie nieistnienia zobowiązania w sytuacji, gdy zobowiązanie to jest już stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądowym stanowiącym tytuł wykonawczy. W takiej bowiem sytuacji możliwe jest już tylko wystąpienie z powództwem o pozbawienie tegoż tytułu wykonawczego wykonalności, ale to już nastąpiło, bowiem powódka dwukrotnie występowała z takim powództwem w powołanych wyżej sprawach IC 89/12 i IC 547/13 i powództwa zostały oddalone z powodu nieuwzględniania podnoszonych przez nią zarzutów, które są tożsame z zarzutami przytoczonymi w sprawie niniejszej i nie mogą one być w tej sprawie ocenione inaczej. Zaskarżony wyrok odpowiada więc powołanemu w jego uzasadnieniu prawu materialnemu, co czyni apelację powódki niezasadną i sprowadzającą się jedynie do nieskutecznej polemiki z trafnym stanowiskiem Sądu I instancji.. Z powyższych względów, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c. , oddalił apelację powódki jako nieuzasadnioną. Mając na względzie bardzo trudną sytuację materialną i życiową powódki, na co wskazuje także bezskuteczność prowadzonej wobec niej egzekucji, Sąd Okręgowy uznał, iż przewidziane w art. 102 kpc zasady słuszności przemawiają za nieobciążaniem jej obowiązkiem kosztów procesu za instancję odwoławczą na rzecz pozwanego. Na oryginale właściwe podpisy