(1)za winnego zarzuconego jemu czynu, tj. przestępstwa z art.

(1), który wcześniej spożywał alkohol, jechał samochodem marki F. (...) , o numerze rejestracyjnym (...) ul. (...) we W. . Mężczyzna kierowanym przez siebie pojazdem uderzył w tył innego samochodu. Po ustaleniu, że nic się nie stało uczestnikom zdarzenia - odjechał. (Dowód: wyjaśnienia oskarżonego D. S. – k. 20, 62 , zeznania świadka G. W. – k. 12, 62, zeznania świadka M. B. – k. 23, 62). Funkcjonariusze Policji: G. W.

(2)i R. T. , którzy otrzymali informacje o nietrzeźwym kierującym, udali się na ul. (...) , gdzie w zatoczce autobusowej zatrzymał się kierowany przez D. S. pojazd. D. S.

(1)przyznał, ze spożywał alkohol, a nastepnie kierował pojazdem. Poinformował też o kolizji, której był uczestnikiem. D. S.

(1)został zatrzymany i poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, które wykazało 0,76 mg/l. Następne badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu oskarżonego przeprowadzone zostały na KP W. . Pierwszy wynik wynosił 0,63 mg/l, drugi, zaś – 0,68 mg/l. (Dowód: wyjaśnienia oskarżonego D. S. – k. 20, 63, zeznania G. W. – k. 12, 62, protokół użycia urządzenia kontrolno – pomiaro- wego do ilościowego oznaczania alkoholu w wydychanym powietrzu – k. 2, 3). Oskarżony D. S.

(1)to pięćdziesięcioczteroletni żonaty mężczyzna, ojciec dwojga dorosłych dzieci, które pozostają na jego utrzymaniu. D. S.

(1)uzyskał wykształcenie średnie. Obecnie prowadzi własną działalność gospodarczą o profilu ogrodniczym, z którego to tytułu osiąga dochód w kwocie 1500 zł. Oskarżony nie był wcześniej leczony psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. Nie był też wcześniej karany. (Dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 18 – 61, 62, dane o karalności – k. 27, dane osobopoznawcze – k. 30). W toku postępowania w sprawie oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, składał wyjaśnienia i wyrażał skruchę. Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o wewnętrznie spójne, konsekwentne i jednoznaczne wyjaśnienia oskarżonego (k.20, 62), jakie złożył w toku postępowania. D. S.

(1)przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i opisał okoliczności zdarzenia, w szczególności zaś podał, że podczas jazdy uderzył w inny samochód, lecz jak wskazywał, kierującej tym pojazdem nic się nie stało. Sąd dał też wiarę logicznym i obiektywnym zeznaniom świadka G. W.

(2)(k. 12, 62) – funkcjonariusza Policji, który brał udział w zatrzymaniu oskarżonego. Świadek stwierdził w szczególności, iż kiedy zauważył przedmiotowy pojazd, stał on w zatoczce autobusowej przy ul. (...) , a o wcześniejszym kierowaniu nim przez mężczyznę, który z niego wysiadł wiedział z relacji świadka M. B.

(2). Jak wskazał G. W. , D. S. na miejscu zdarzenia przyznał się do kierowania pojazdem po spożyciu alkoholu i spowodowania kolizji. W związku z tym, zdecydowano się przewieźć go na komisariat, a następnie ponownie poddać badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Funkcjonariusz podał też – spójnie z wynikami wykazywanymi przez urządzenie do kontrolno – ilościowego oznaczania alkoholu w wydychanym powietrzu - stopień nietrzeźwości oskarżonego. W toku postępowania w sprawie wykorzystano też szczere zeznania M. B.

(2)(k. 23, 62) , który widząc nietrzeźwego kierującego, który wysiadł w zatoczce przy ul. (...) z kierowanego przez siebie samochodu marki F. (...) , powiadomił o tym Policję, na co następnie powoływał się G. W. . Dokonując ustaleń w sprawie Sąd wykorzystał także protokoły użycia urządzenia kontrolno – pomiarowego do ilościowego oznaczania alkoholu w wydychanym powietrzu (k.2,3), na podstawie których ustalono stopień nietrzeźwości D. S.

(1), jak również kartę karną oskarżonego (k.27), zaświadczającą o jego uprzedniej niekaralności. Wykorzystano tez sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, a przez to uznane za wiarygodne, dane osobopoznawcze (k.30), które umożliwiły weryfikację podawanych przez oskarżonego szczegółów odnoszących się do jego stanu majątkowego i rodzinnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, iż w dniu 17 lutego 2015 roku we W. , będąc w stanie nietrzeźwości tj. 0,76 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, D. S.

(1)kierował samochodem marki F. (...) o nr rej (...) , którym jechał ul. (...) na wysokości nr (...) . W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – w szczególności przyznania się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu (k. 20, 62), zeznań świadka M. B. (k. 23, 62), jak tez protokołu urządzenia kontrolno – pomiarowego do ilościowego oznaczania alkoholu w wydychanym powietrzu (k. 2 i 3), nie ulega, bowiem, wątpliwości, że oskarżony podczas jazdy samochodem, dnia 17 lutego 2015r. we W. znajdował się w zdefiniowanym w art. 115 § 16 k.k. stanie nietrzeźwości Jak wykazało, bowiem, badanie alkomatem, zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego przez niego powietrza przekraczała, bowiem 0,25 mg/l, o czym w sposób jednoznaczny stanowi protokół opisywanego badania. Jak wyjaśnił D. S.

(1), miał on świadomość swojej nie-trzeźwości. Stwierdzić, zatem, należy, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa z art.

(1)karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Stwierdził bowiem, iż tak wymierzona sankcja będzie współmierna do winy i adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości jego zachowania. Ta ostatnia wyraża się przede wszystkim w rodzaju i charakterze naruszonego dobra - którym w niniejszym wypadku jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym - jak również w sposobie i okolicznościach popełnionego czynu. Sąd zauważył w szczególności, iż oskarżony poruszał się samochodem w godzinach wczesnowieczornych, a zagrożenie, jakie tworzył zagrożenie dla pozostałych użytkowników drogi zmaterializowało się w postaci kolizji drogowej, o której wyjaśniał D. S. . Nadto stwierdzono, iż wymierzona w ten sposób kara spełni swoje zadania ogólnoprewencyjne i odzwierciedli brak społecznego przyzwolenia dla prowadzenia pojazdów w stanie nietrzeźwości, a także – w szczególności w połączeniu z pozostałymi zastosowanymi względem oskarżonego środkami karnymi - przyczyni się do realizacji indywidualnoprewencyjnych celów kary, a zatem, że oskarżony w wyniku jej oddziaływania nie powróci do przestępstwa i będzie przestrzegał porządku prawnego. Co więcej, Sąd dostrzegł zachodzącą wobec oskarżonego pozytywną prognozę kryminologiczną, w związku z czym wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary zawieszono warunkowo na okres dwóch lat próby. Zwrócono, bowiem, uwagę, że oskarżony który ma stałą pracę nie był wcześniej karany, a w toku postępowania wyrażał skruchę. Co więcej, mając na względzie, iż w chwili popełnienia czynu obowiązywały przepisy prawa materialnego korzystniejsze dla sprawcy niż w chwili orzekania, Sąd zastosował brzmienie ustawy sprzed 18 maja 2015 r. i orzekł w stosunku do oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku. Przesłanką stosowania tego zakazu, bowiem, jest zagrożenie, które w przyszłości oskarżony mógłby spowodować swoim zachowaniem (tak tez wyr. SN z dnia 24.04.1982r., V KRN 106/82, OSNPG 1982/8/108). Zauważyć przy tym należy, iż oskarżony, który dnia 17 lutego 2015r. kierował samochodem posiadając aż 0,76 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, mógłby stworzyć w przyszłości takie samo zagrożenie kierując jakimkolwiek innym pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym. W związku z tym stwierdzono, iż uniemożliwienie oskarżonemu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku będzie wystarczające dla eliminacji niebezpieczeństwa, jakie mógłby stworzyć kierując takimi właśnie pojazdami. Mając, natomiast, na uwadze uzmysłowienie oskarżonemu, że poruszając się samochodem w stanie nietrzeźwości kreował zagrożenie nie tylko dla siebie, ale i innych uczestników ruchu, Sąd – ponownie, dostrzegając, iż w chwili orzekania obowiązuje ustawa w innym brzmieniu niż w chwili popełnienia czynu, orzekł od oskarżonego także świadczenie pieniężne, którego wysokość ustalił na 600 zł. Realizując, natomiast, dyspozycję art. 63 k.k. , Sąd zaliczył na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia go wolności w sprawie (zatrzymania). Na poczet, natomiast, orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, zaliczono D. S. okres zatrzymania prawa jazdy. Mając, zaś, na względzie skomplikowaną sytuację majątkową oskarżonego, Sąd zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, w tym, od opłaty.