Sad powszechny, I C 523/14

Sygn. akt I C 523/14 upr. Na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 Stawili się: za powoda nikt zawiadomiony prawidłowo. Pozwany nie stawił się pomimo należytego zawiadomienia o terminie rozprawy, nie złożył żadnych wyjaśnień – ani też nie żądał przeprowadzenia rozprawy w jego nieobecności. Przewodniczący ogłosił wyrok zaoczny. WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 listopada 2014 Sąd Rejonowy w Brzegu Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący SSR Halina Bułkowska-Boberska Protokolant st. sekr. sądowy Danuta Klimek po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2014 r. w B. sprawy z powództwa Kancelarii (...) S.A. z siedzibą w K. przeciwko P. S. o zapłatę

1. powόdztwo oddala,
2. kosztami postępowania obciąża powoda w zakresie poniesionym. UZASADNIENIE Powód Kancelaria (...) S.A. z siedzibą K. wniósł o zasądzenie od pozwanego P. G. kwoty 1.507,24 zł wraz z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu. W uzasadnieniu żądania podniósł, iż w drodze umowy cesji nabył w stosunku do pozwanego wierzytelność wynikającą z zawartej przez pozwanego 24.10.2013 roku umowy z pierwotnym wierzycielem (...) Sp. z o.o. w W. . Powód nie złożył w sprawie żadnych dowodów na poparcie twierdzeń zawartych w pozwie, tak wykazujących legitymacje czynną jak i merytoryczną zasadność roszczenia. Sąd zważył, co następuje: Art. 339 § 1 k.p.c. stanowi, że jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W takim wypadku stosownie do treści paragrafu drugiego powołanego przepisu przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości lub zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W przedmiotowej sprawie Sąd, w oparciu o powołany artykuł wydał wyrok zaoczny. Pozwany mimo prawidłowego wezwania na rozprawę i doręczenia odpisu pozwu nie stawił się na wyznaczone posiedzenie, jak również nie złożył w sprawie żadnych pisemnych czy też ustnych wyjaśnień, a jednocześnie nie wnosił o przeprowadzenie rozprawy w jego nieobecności ( art. 340 k.p.c. ). Orzekając zatem co do istoty sprawy, Sąd mógł oprzeć się jedynie na twierdzeniach powoda oraz dołączonych przez niego do pozwu dokumentach, gdyby takowe zostały złożone. Art. 6 k.c. stanowi, iż ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Powód nie złożył w sprawie żadnych dowodów. Nie wykazał więc ani faktu zawarcia umowy przelewu wierzytelności, która obejmowała swoim zakresem zadłużenie pozwanego, ani też w żaden sposób nie udowodnił faktu istnienia zobowiązania w tej właśnie kwocie pomiędzy wierzycielem pierwotnym, a pozwanym, które warunkuje treść ewentualnego stosunku prawnego powoda z pozwanym, a tym samym wpływa na treść merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Powód nie dołączył do pozwu ani umowy cesji, ani też umowy zawartej z pierwotnym wierzycielem, z której to umowy przedmiotowa wierzytelność ma wynikać. Nie przedłożył również żadnych dokumentów, faktur, czy rachunków dowodzących wysokości zadłużenia pozwanego. Swoje roszczenie powód opiera wyłącznie na gołosłownych twierdzeniach o sprzedaży wierzytelności i zawartej przez pozwanego umowie z pierwotnym wierzycielem. Powód nie wykazał więc swojej legitymacji czynnej ani też merytorycznej zasadności żądania. ( art. 6 k.c. ).