Sygn. akt II AKa 48/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 marca 2015r. Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA – Grzegorz Salamon (spr.) Sędziowie: SA – Krzysztof Karpiński SO (del.) – Ewa Gregajtys Protokolant: – sekr. sąd. Łukasz Jachowicz przy udziale Prokuratora Leszka Woźniaka po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 r. sprawy M. G. oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i in. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 31 października 2014 r. sygn. akt XVIII K 169/13 I. utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy, uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną; II. wymierza oskarżonemu opłatę za drugą instancję w kwocie 6.400 (sześć tysięcy czterysta) złotych oraz obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE M. G. oskarżony został o to, że: 1. w okresie czasu marzec - czerwiec 2010 r. w W. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wykorzystując uzależnienie wynikające z istniejących zobowiązań finansowych, polecił M. Ł. oraz zorganizował kontaktując go z osobami, które udzieliły mu pomocy, doprowadzenie B. (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie nie mniejszej niż 100.000 zł po uprzednim wprowadzeniu w błąd pracowników Banku co do możliwości i zamiaru wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania, poprzez zawarcie przez M. Ł. umowy kredytu, celem czego składał on nieprawdziwe oświadczenia co do okoliczności istotnych dla uzyskania kredytu, w szczególności osiąganych dochodów oraz kosztów utrzymania, przy czym czynu tego M. G. dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk , II. w dniu 21 maja 2010 r. w W. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wykorzystując uzależnienie wynikające z istniejących zobowiązań finansowych, polecił M. Ł. doprowadzić (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 17.056,60 zł, poprzez zawarcie, po uprzednim wprowadzeniu w błąd pracowników Salonu (...) przy ul. (...) co do zamiaru i możliwości wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania, umów o świadczenie usług komunikacyjnych nr (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , w wykonaniu których przekazano osiem aparatów telefonicznych marki S. (...) , do których dotacja operatora wyniosła łącznie 15.182,24 zł, a następnie zostały wygenerowane koszty usług na łączną kwotę 1.874,39 zł, przy czym czynu tego M. G. dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk , III. w dniach 20 - 22 maja 2010 r. w W. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wykorzystując uzależnienie wynikające z istniejących zobowiązań finansowych, polecił M. Ł. doprowadzić (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 15.494,49 zł, poprzez zawarcie, po uprzednim wprowadzeniu w błąd pracowników Salonu (...) przy Al. (...) co do zamiaru i możliwości wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania, umów nr (...) o świadczenia usług komunikacyjnych, w wykonaniu której przekazano siedem aparatów telefonicznych marki N. (...) , dotacja do których wyniosła 9.644,39 zł, a następnie zostały wygenerowane koszty usług na łączną kwotę 5.850,10 zł, przy czym czynu tego M. G. dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk , IV. w dniu 27 maja 2010 r. w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wykorzystując uzależnienie wynikające z istniejących zobowiązań finansowych, polecił M. Ł. doprowadzić (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 91.803,28 zł netto, po uprzednim wprowadzeniu w błąd pracowników pokrzywdzonego co do zamiaru i możliwości wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania, poprzez zawarcie umowy nr (...) (...) (...) leasingu samochodu marki F. (...) , przy czym czynu tego M. G. dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk , V. w dniu 28 kwietnia 2010 r. w W. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wykorzystując uzależnienie wynikające z istniejących zobowiązań finansowych, polecił M. Ł. , jako osobie uprawnionej z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, wystawić fakturę VAT nr (...) , w której poświadczono nieprawdę, iż została wykonana na rzecz (...) usługa doradztwa i organizacji sprzedaży za kwotę 73.200 zł, która to okoliczność posiadała znaczenie prawne, przy czym czynu tego M. G. dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 273 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk , VI. w dniu 31 maja 2010 r. w W. wykorzystując uzależnienie wynikające z istniejących zobowiązań finansowych, polecił M. Ł. , jako osobie uprawnionej z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, wystawić fakturę VAT nr (...) , w której poświadczył nieprawdę, iż została wykonana na rzecz (...) usługa doradztwa i organizacji sprzedaży za kwotę 129.930 zł, która to okoliczność posiadała znaczenie prawne, przy czym czynu tego M. G. dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 273 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk , VII. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wykorzystując uzależnienie wynikające z istniejących zobowiązań finansowych, polecił K. H.
(1)doprowadzić (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o łącznej znacznej wartości 313.000 zł, poprzez działanie, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, polegające na zawarciu po uprzednim wprowadzeniu w błąd pracowników (...) Sp. z o.o. co do zamiaru wywiązania się z podjętego zobowiązania, umów leasingu samochodów, przy czym: - w dniu 07 września 2010 r. w W. K. H.
(1)działając w imieniu (...) Sp. z o.o. przedkładając nierzetelny dokument (...) w/w Spółki za rok 2009, zawarł umowę leasingu nr (...) samochodu osobowego marki B. (...) nr rej. (...) o wartości 158.000 zł, - w dniu 09 września 2010 r. w W. K. H.
(1)działając w imieniu (...) Sp. z o.o. przedkładając nierzetelny dokument (...) w/w Spółki za rok 2009, zawarł umowę leasingu nr (...) samochodu osobowego marki B. (...) nr rej. (...) o wartości 155.000 zł, zaś czynu tego M. G. dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 12 kk , VIII. w dniu 23 kwietnia 2010 r. w W. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wykorzystując uzależnienie wynikające z istniejących zobowiązań finansowych polecił K. H.
(1)doprowadzić (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, po uprzednim wprowadzeniu w błąd pracowników tej Spółki co do zamiaru wywiązania się z podjętego zobowiązania, poprzez przedłożenie, działając w imieniu (...) Sp. z o.o. , poświadczającego nieprawdę dokumentu (...) tej Spółki za rok 2009, umowy leasingu motocykla marki B. (...) nr rej. (...) , czym spowodowano (...) Sp. z o.o. szkodę w wysokości 83.000 zł, przy czym czynu tego M. G. dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk , IX. w dniu 10 czerwca 2010 r. w W. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wykorzystując uzależnienie wynikające z istniejących zobowiązań finansowych, polecił K. H.
(1)doprowadzić (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, po uprzednim wprowadzeniu w błąd pracowników tej Spółki co do zamiaru wywiązania się z podjętego zobowiązania, poprzez przedłożenie, działając w imieniu (...) Sp. z o.o. , poświadczającego nieprawdę dokumentu (...) tej Spółki za rok 2009, umowy leasingu samochodu osobowego marki F. (...) nr rej. (...) , czym spowodował (...) Sp. z o.o. szkodę w wysokości 128.000 zł, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk , X. w dniu 02 marca 2010 r. w W. , działając wspólnie i w porozumieniu z I. G. (poprzednio P. ) pełniącą funkcję prezesa zarządu (...) Sp. z o.o. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o łącznej wartości 98.200 zł, po uprzednim wprowadzeniu w błąd osoby działającej w imieniu pokrzywdzonego co do zamiaru i możliwości wywiązania się z podjętego zobowiązania oraz podając nieprawdziwe dane finansowe Spółki za lata 2007 - 2009, poprzez zawarcie umów leasingu: - nr (...) samochodu osobowego marki F. (...) nr rej. (...) o wartości 49.100 zł, - nr (...) samochodu osobowego marki F. (...) nr rej. (...) o wartości 49.100 zł, zaś czynu tego M. G. dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk , XI. w dniu 01 lutego 2010 r. we W. , działając wspólnie i w porozumieniu z I. G. (poprzednio P. ) pełniącą funkcję prezesa zarządu (...) Sp. z o.o. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, po uprzednim wprowadzeniu w błąd osoby działające w imieniu pokrzywdzonego co do zamiaru i możliwości wywiązania się z podjętego zobowiązania, poprzez zawarcie umowy leasingu nr (...) (...) (...) samochodu marki C. (...) nr rej. (...) , czym spowodował (...) Sp. z o. o szkodę w wysokości 136.700 zł, zaś czynu tego M. G. dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk , Wyrokiem z dnia 31 października 2014r. w sprawie XVIII K 169/13 Sąd Okręgowy w Warszawie uznał oskarżonego M. G. ,
- w ramach czynu zarzuconego mu w punkcie I, za winnego tego, że: w okresie od marca do czerwca 2010 r. w W. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie w porozumieniu z M. Ł. i innymi nieustalonymi osobami, usiłował doprowadzić Bank (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie nie mniejszej niż 100.000 zł za pomocą wprowadzenia w błąd pracowników Banku co do możliwości i zamiaru wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania przez zawierającego umowę kredytu M. Ł. i poprzez złożenie nieprawdziwego oświadczenia co do okoliczności istotnych dla uzyskania kredytu, w szczególności osiąganych przez M. Ł. dochodów oraz kosztów utrzymania, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na odmowę przyznania kredytu, przy czym czynu tego M. G. dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, to jest za winnego występku z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to, na podstawie powołanych przepisów skazał go, a na podstawie art. 14 § 1 kk . w zw. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1 , i 3 kk karę 150 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na 50 złotych;
- za winnego zarzucanego mu w punkcie II czynu, stanowiącego występek z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie powołanych wyżej przepisów skazał go, a na podstawie art. 286 § 1 kk wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 kk karę 100 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na 50 złotych;
- za winnego zarzucanego mu w punkcie III czynu, stanowiącego występek z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie powołanych wyżej przepisów skazał go, a na podstawie art. 286 § 1 kk wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 kk karę 100 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na 50 złotych;
- za winnego zarzucanego mu w punkcie IV czynu, stanowiącego występek z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie powołanych wyżej przepisów skazał go, a na podstawie art. 286 § 1 kk wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 kk karę 130 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na 50 złotych;
- za winnego zarzucanego mu w punkcie V czynu, przyjmując, iż czyn ten stanowi występek z art. 271 § 3 kk i za to na podstawie art. 271 § 3 kk w zw. z art. 64 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 271 § 3 kk wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 kk karę 130 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na 50 złotych;
- za winnego zarzucanego mu w punkcie VI czynu, przyjmując, iż czyn ten stanowi występek z art. 271 § 3 kk i za to na podstawie art. 271 § 3 kk w zw. z art. 64 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 271 § 3 kk wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 kk karę 150 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na 50 złotych;
- za winnego zarzucanego mu w punkcie VII czynu, stanowiącego występek z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie powołanych wyżej przepisów skazał go, a na podstawie art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 12 kk wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 kk karę 200 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na 50 złotych;
- za winnego zarzucanego mu w punkcie VIII czynu, stanowiącego występek z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie powołanych wyżej przepisów skazał go, a na podstawie art. 286 § 1 kk wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 kk karę 130 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na 50 złotych;
- za winnego zarzucanego mu w punkcie IX czynu, przyjmując, że czynu tego oskarżony dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, to jest uznał go za winnego występku z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to, na podstawie powołanych przepisów skazał, a na podstawie art. 286 § 1 kk wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 kk karę 150 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na 50 złotych;
- za winnego zarzucanego mu w punkcie X czynu, stanowiącego występek z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie powołanych wyżej przepisów skazał go, a na podstawie art. 286 § 1 kk wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 kk karę 130 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na 50 złotych;
- za winnego zarzucanego mu w punkcie XI czynu, stanowiącego występek z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie powołanych wyżej przepisów skazał go, a na podstawie art. 286 § 1 kk wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 kk karę 150 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na 50 złotych; Na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk orzeczone wobec oskarżonego M. G. w punktach od 1 do 11 jednostkowe kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył mu karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; Na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 i 2 kk połączył orzeczone wobec oskarżonego w punktach od 1 do 11 kary grzywny i wymierzył mu karę łączną 600 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na 50 złotych; Na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu M. G. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 17 października 2011 roku do dnia 21 listopada 2012 roku; Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego. Zaskarżając orzeczenie w całości zarzucił obrazę prawa procesowego mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy:
- art. 4 kpk , art. 5 § 2 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk polegającą na ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy wyłącznie na podstawie pomówień współoskarżonych K. H.
(1)i M. Ł. , z nieuwzględnieniem sprzecznych z nimi zeznań świadka T. K. , G. S.
(1)i F. Z. ;
- art. 4 kpk , art. 7 w z. z art. 410 kpk polegającą na przyjęciu legalnej teorii dowodowej, wyrażającej się w ocenie zeznań świadka T. K. wyłącznie pod kątem jego przyjaźni (znajomości) z oskarżonym i ich spójności z zeznaniami innych współoskarżonych;
- art. 4 kpk , art. 5 § 2 kpk , art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk polegającą na uznaniu za wiarygodną tej wersji zeznań P. K.
(1), która koresponduje z zeznaniami innych świadków oskarżenia, pomimo, iż świadek ten odwołał zeznania na rozprawie. W konkluzji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył co następuje. Apelacja obrońcy oskarżonego jest niezasadna i to w stopniu oczywistym. Podjęta w niej polemika z ustaleniami i ocenami sądu I instancji była zdecydowanie nieskuteczna. Praktycznie ograniczyła się ona do zanegowania podstawy dowodowej ustaleń faktycznych, która – zdaniem skarżącego – przyjęta została z obrazą art. 7 i 410 kpk ; sprowadzała się do stwierdzenia, że zeznania świadków wskazanych w zarzutach 1 – 3 apelacji ocenione zostały z naruszeniem zasad określonych w dyspozycji art. 7 kpk , przy jednoczesnym pominięciu tej ich części, która była korzystna dla oskarżonego (obraz art. 410 kpk ), co w konsekwencji prowadziło do naruszenia zasady in dubio pro reo . Analiza części motywacyjnej środka odwoławczego prowadzi do nieodpartego wniosku, że zdaniem skarżącego, dla zachowania funkcji gwarancyjnej zasady zawartej w art. 5 § 2 kpk , orzekający sąd praktycznie zawsze, w przypadku istnienia w sprawie konkurencyjnych wersji zdarzenia będącego przedmiotem rozpoznania (korzystnej i niekorzystnej dla oskarżonego), winien przyjmować wersję korzystną, wyłącznie na tej podstawie, że istnieją dowody na nią wskazujące. Jeśli zaś chodzi o ocenę dowodów to za wiarygodne winny zostać uznane te, które były zbieżne z wyjaśnieniami i linią obrony oskarżonego. Z tezą tą z przyczyn oczywistych zgodzić się można. W żadnym razie, w przypadku zaistnienia w sprawie dowodów przeciwstawnych (co jest w procesie karnym zjawiskiem normalnym), na sądzie, w związku z treścią art. 5 § 2 kpk , nie spoczywa bezwzględny obowiązek dania wiary tym, z których wynikają wnioski dla oskarżonego korzystne. W zarzucie 2. obrońca podnosi wprowadzenie przez Sąd Okręgowy legalnej oceny dowodów, nie dostrzegając, że proponując wskazaną wyżej interpretację zasady in dubio pro reo , sam dokonuje swoistej formalnej oceny dowodów obciążających oskarżonego, żądając ich odrzucenia z tego tylko powodu, że w sprawie występują dowody im przeciwstawne. Pozostając przy kwestii rzekomo przyjętej przez sąd I instancji legalnej oceny dowodu w postaci zeznań świadka T. K. to jest ona szczególnie jaskrawym dowodem oczywistej niezasadności apelacji. Zdaniem autora apelacji wprowadzenie do procesu legalnej teorii dowodowej polegało na odrzuceniu wiarygodności tego dowodu z powodu znajomości świadka z oskarżonym oraz zgodności jego depozycji z zeznaniami współoskarżonych. Odnosząc się do tej kwestii należy w pierwszej kolejności podkreślić, że sam sposób takiego sformułowania zarzutu zawiera w sobie oczywistą wewnętrzną sprzeczność. Odwołanie się przez Sąd Okręgowy przy ocenie wiarygodności tego świadka do jego osobistych relacji z oskarżonym, które wszak mogły skłaniać go do dążenia poprawienia treścią swoich zeznań jego sytuacji procesowej, oraz odniesienie tej treści do innych dowodów, w sposób oczywisty wskazywały, że pozbawienie zeznań T. K. przymiotu wiarygodności nastąpiło nie w sposób mechaniczny, lecz po ich analizie i to zgodnej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a także przy uwzględnieniu całości materiału dowodowego, a więc zgodnie z nakazem zawartym w art. 410 kpk . Na procesowo prawidłowe działanie sądu I instancji w tym zakresie świadczy także treść pisemnych motywów wyroku, w których (str. 18-19) analizując te zeznania sąd trafnie i przekonująco odwołał się do zasad logiki i doświadczenia życiowego. Także oczywiście nietrafnie autor apelacji zarzuca sądowi meriti , że „zlekceważył” korzystną dla oskarżonego część zeznań świadka G. S.
(1). W żadnym razie, po lekturze stosownej części uzasadnienia wyroku (str. 17-18), nie można uznać, że dowód ten został przez sąd zlekceważony, chyba, że odrzucenie jego wiarygodności uznać za równoznaczne z lekceważeniem. Tak przynajmniej wydaje się to rozumieć autor apelacji. A przecież treść zeznań G. S. Sąd Okręgowy skonfrontował z innymi dowodami, w tym wyjaśnieniami samego oskarżonego oraz zeznaniami K. H. , P. K. i M. Ł. , trafnie uznając, że zbieżność tych dowodów nie może być dziełem przypadku, a zatem logika nakazywała to właśnie je, a nie depozycje G. S. , uznać za wiarygodne. Równie nietrafny okazał się zarzut zawarty w punkcie 3. apelacji dotyczący zeznań P. K. . Fakt odwołania przez świadka na rozprawie zeznań obciążających oskarżonego nie oznaczał, że niejako automatycznie pierwotne jego twierdzenia traciły wartość dowodową. Przyjęcie w ślad za autorem apelacji takiej tezy nie oznaczałoby nic innego, jak przyjęcie tak mocno kwestionowanej w środku odwoławczym formalnej oceny dowodów. Odwołanie zeznań przez świadka, niezależnie od tego czy idzie ono w kierunku korzystnym czy niekorzystnym dla oskarżonego, obliguje sąd co najwyżej do szczególnie wnikliwej oceny takiego dowodu, a nie automatycznego odrzucania którejkolwiek jego wersji. Konieczne natomiast staje się ustalenie co było powodem tej zmiany kierunku zeznań. W sprawie niniejszej Sąd Okręgowy takiej analizy omawianego dowodu dokonał, w żadnym razie nie popadając w kolizję z zasadami poprawnego rozumowania i doświadczeniem życiowym. W szczególności trafnie odrzucił sposób usprawiedliwienia przez świadka zmiany zeznań, zawarty w stwierdzeniu, że ich wersja obciążająca oskarżonego powstała na skutek zasugerowania przez prokuratora oraz składania ich pod wpływem alkoholu i leków. Także zbieżność pierwotnych zeznań świadka z innymi dowodami niekorzystnymi dla oskarżonego trafnie uznana została przez sąd jako powód do uznania ich wiarygodności. Generalnie, ocenę dowodów obciążających oskarżonego dokonaną przez Sąd Okręgowy, w szczególności tych, które w apelacji obrońca oskarżonego kwestionuje, uznać należy za logiczną i wyczerpującą. Szczegółowość i zakres polemiki sądu odwoławczego z zarzutami podnoszonymi w tym przedmiocie w środku odwoławczym, w dużej mierze uzależniona jest od szczegółowości i rzeczowości argumentacji prezentowanej przez skarżącego oraz od jakości wywodów przedstawionych na te okoliczności w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia. W tej kwestii stwierdzić należy, że porównanie obu argumentacji, zarówno w zakresie ich logiczności, szczegółowości i pełności, zdecydowanie wypada na korzyść sądu I instancji. Wobec powyższego, a w szczególności bardzo ogólnikowych i powierzchownych argumentów apelacji, dalsze rozważania Sądu Apelacyjnego nie są niezbędne i wystarczające pozostaje odwołanie się do trafnych i należycie wszechstronnych wywodów Sądu Okręgowego, wobec których wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania jawi się jako oczywiście bezpodstawny. Z wszystkich powyższych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej.