Sygn. akt XI W 6836/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 maja 2015 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Michał Kowalski Protokolant: Piotr Brzeziński, Aleksandra Szustakiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 10 marca 2015 roku, 28 maja 2015 roku w W. sprawy przeciwko A. K. synowi T. i F. z domu W. urodzonemu (...) w W. obwinionemu o to, że: w dniu 17 czerwca 2014 roku około godz. 13:00 w W. na Rondzie (...) AK R. naruszył zasady przewidziane w art. 22 ust. 1 i 4 P. , w ten sposób, że kierując samochodem marki B. , nr rej. (...) nie zachował szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu i nie ustąpił pierwszeństwa samochodowi marki O. , nr rej. (...) , jadącemu po pasie ruchu, na który zamierzał wjechać, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim, powodując jego uszkodzenia, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o czyn z art. 86 § 1 kw w zw. z art. 22 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20.06.1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, zm: Dz. U z 2011 r. nr 30, poz. 151; Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz. 1321; Dz. U. z 2012 r. poz. 951), I. obwinionego A. K. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, który to czyn kwalifikuje z art. 86 § 1 kw i za czyn ten na podstawie art. 86 § 1 kw skazuje go, zaś na podstawie art. 86 § 1 kw w zw. art. 24 § 1 i 3 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 300 (trzysta) zł; II. na podstawie art. 118 § 1 kpw , art. 627 kpk w zw. z art. 119 kpw zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę (...) ,12 (tysiąc czterysta siedemdziesiąt osiem 12/100) zł tytułem wydatków postępowania oraz kwotę 30 (trzydzieści) zł tytułem opłaty. Sygn. akt XI W 6836/14 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 17 czerwca 2014 r. w W. około godziny 13:00 A. K. poruszał się swoim samochodem marki B. o nr. rej. (...) Aleją (...) II od strony centrum W. . W tym samym czasie M. Z. jechał samochodem marki O. (...) o nr. rej. (...) . Pasażerką tego ostatniego pojazdu była E. Ł. . A. K. zamierzał przejechać przez Rondo (...) AK (...) na wprost - w kierunku Ż. . Natomiast M. Z. zamierzał zjechać z R. skręcając w lewo, w ulicę (...) . Aleja (...) II w tym miejscu składa się z trzech pasów ruchu. Przed rondem (...) AK (...) na lewym i prawym poboczu jezdni Alei (...) II ustawione są pionowe znaki drogowe F-10 „kierunki na pasach ruchu”, które zastosowano w celu wskazania na wjeździe do tego ronda obowiązujących kierunków jazdy przez rondo z określonych pasów ruchu. Ze znaku F-10 wynikało, że kierujący jadący prawym skrajnym pasem ruchu byli obowiązani do skręcenia w prawo w ulicę (...) , kierujący jadący środkowym pasem ruchu byli obowiązani do skręcenia w prawo w ulicę (...) lub mogli przejechać na wprost Aleją (...) II, natomiast kierujący, poruszający się lewym pasem ruchu, byli obowiązani do przejechania na wprost w kierunku Ż. albo mogli skręcić w lewo w ulicę (...) . A. K. , zbliżając się do R. zajmował lewy skrajny pas ruchu. Tuż przed zjazdem na Ż. znajdował się na środkowym pasie ruchu. W trakcie zjeżdżania z ronda kierujący B. obwiniony nie zachował należytej ostrożności i nie upewnił się, czy może bezpiecznie zmienić pas ruchu i opuścić rondo. W wyniku podjętego manewru zmiany pasa ruchu obwiniony, nie ustępując pierwszeństwa pojazdowi znajdującemu się na pasie, na który chciał wjechać (samochodowi marki O. o nr. rej. (...) ), najechał prawym bokiem prowadzonego samochodu na lewą boczną cześć zderzaka przedniego i lewe przednie drzwi samochodu marki O. , którym kierował M. Z. . Zachowaniem swoim obwiniony A. K. spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W czasie zdarzenia panowały dobre warunki drogowe. Na skrzyżowaniu ruchem kierowała sprawnie funkcjonująca sygnalizacja świetlna. Kierujący samochodami: B. – A. K. i O. (...) - M. Z. w chwili zdarzenia nie znajdowali się pod wpływem alkoholu. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:
- wyjaśnienia obwinionego A. K. : k. 19-20, 108,
- zeznania świadka M. Z. : k. 23, 109,
- zeznania świadka E. Ł. : k. 26v, 109,
- opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych: k. 117-135,
- notatkę urzędową: k. 1-2,
- szkic miejsca wypadku: k. 3,
- protokoły oględzin: k. 4, 5,
- protokół badania stanu trzeźwości: k. 6, 7,
- plan z (...) : 74-
- Obwiniony A. K. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że jechał samochodem marki B. ze strony Centrum w kierunku Ż. . Przejeżdżając przez rondo (...) , zgodnie ze znakami zajął lewy skrajny pas ruchu. W trakcie opuszczania skrzyżowania drogę zajechał mu kierujący pojazdem marki O. , którego wcześniej nie widział. W wyniku tego najechał prawym bokiem na lewy przedni zderzak i drzwi O. . Dodał, że w jego ocenie kierujący O. naruszył zasady ruchu drogowego, ponieważ nie zastosował się do znaku F-10 ,jadąc na rondzie środkowym pasem ruchu z zamiarem skrętu w lewo. Sąd zważył, co następuje: Odnośnie poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych Wyjaśnienia obwinionego co do zasady są wiarygodne, ponieważ są jasne, spójne, logiczne oraz znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym sprawy. Jedynie ocena obwinionego - twierdzenie, że bezpośrednią przyczyną wypadku było zachowanie pokrzywdzonego nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu – co wynika także z opinii biegłego - taktyka i technika jazdy obwinionego kierującego samochodem B. były nieprawidłowe. Obwiniony podczas zmiany pasa ruchu nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa kierującemu samochodem marki O. . Wprawdzie pokrzywdzony nie poruszał się zgodnie ze znakami F-10, ale gdyby obwiniony zachował szczególną ostrożność, ograniczone zaufanie do innych uczestników ruchu drogowego i ustąpił pierwszeństwa pokrzywdzonemu, do spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym by nie doszło. Sąd w sprawie niniejszej oceniał pod kątem odpowiedzialności za wykroczenie tylko zachowanie obwinionego (w granicach zarzutu wniosku o ukaranie wniesionego przez oskarżyciela publicznego). Niewątpliwie obwiniony swoim zachowaniem spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W ocenie Sądu wiarygodne co do okoliczności faktycznych są również zeznania świadka M. Z. , który szczegółowo opisał przebieg zdarzenia. Jego zeznania są jasne, logiczne, nie zawierają sprzeczności. Zeznania świadka E. Ł. są logiczne, spójne, zgodne z doświadczeniem życiowym. Korespondują co do istotnych z punktu widzenia odpowiedzialności za wykroczenie okoliczności faktycznych z wyjaśnieniami obwinionego i zeznaniami świadka M. Z. . Sąd z tych względów uznaje je za wiarygodne. Sąd podzielił wnioski zawarte w opinii biegłego A. A. . Opinia ta została wydana na podstawie materiałów znajdujących się w aktach sprawy, w szczególności protokołów oględzin samochodów oraz zeznań świadków i wyjaśnień obwinionego. Została ona sporządzona przez biegłego z listy biegłych Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie, osobę kompetentną, posiadająca specjalistyczna wiedzę. Biegły jest nadto osobą obcą dla stron postępowania, niezainteresowaną kwestią rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu opinia biegłego jest rzeczowa, jasna, pełna i precyzyjna. Pozbawiona jest wewnętrznych sprzeczności, a płynące z niej wnioski są logiczne i spójne. Podkreślić jeszcze raz należy, że wnioski opinii biegłego wskazują, iż taktyka i technika jazdy zarówno kierującego B. jak i kierującego O. nie były prawidłowe. Gdyby obwiniony zachował szczególną ostrożność, ograniczone zaufanie do innych uczestników ruchu drogowego i ustąpił pierwszeństwa pojazdowi znajdującemu się na prawym pasie ruchu, pomimo że kierujący O. nie zastosował się do obowiązującej go organizacji ruchu, to uniknąłby nastąpienia kolizji – nie spowodowałby tym samym zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sąd obdarzył walorem wiarygodności protokoły i dokumenty zgromadzone w aktach sprawy - nie zachodzą bowiem żadne okoliczności mogące podważyć ich wiarygodność, a podczas rozprawy żadna ze stron ich nie zakwestionowała. Odnośnie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego obwinionemu. Czyn przypisany obwinionemu wyczerpał dyspozycję art. 86 § 1 kw - zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie z art. 86 § 1 kw jest, aby uczestnik ruchu nie zachował należytej ostrożności i tym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dla bytu wykroczenia z art. 86 § 1 kw - ze względu na skutek - znaczenie ma tylko takie zachowanie, które może zagrozić bezpieczeństwu ruchu. Zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego polega na stworzeniu takiej sytuacji, która grozi nastąpieniem ujemnych skutków dla ruchu drogowego. Takie skutki wystąpiły w niniejszej sprawie. Zachowanie obwinionego doprowadziło bowiem do zderzenia się dwóch pojazdów. W przedmiotowej sprawie do kolizji doszło w wyniku niezachowania przez obwinionego należytej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu i nieustąpienia pierwszeństwa pojazdowi znajdującemu się na pasie ruchu, na który zamierzał wjechać. Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym obwiniony był podczas zmiany pasa ruchu obowiązany zachować szczególną ostrożność, w szczególności upewnić się, czy pasem ruchu, na który zamierza wjechać nie porusza się inny pojazd; miał obowiązek ustąpić pierwszeństwa pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierzał wjechać. Zasadnym jest zatem twierdzenie, iż obwiniony jest sprawcą wykroczenia, a nie jedynie czynu zabronionego. Jego czyn jest bezprawny (narusza normę sankcjonowaną i nie został popełniony w okolicznościach wyłączających bezprawność), karalny (realizuje wszystkie znamiona czynu zabronionego i nie został popełniony w okolicznościach wyłączających bezprawność), karygodny (jest czynem społecznie szkodliwym), jest to również czyn zawiniony przez obwinionego (popełniony w sytuacji, w której sprawca mógł postąpić zgodnie z nakazem zawartym w normie prawnej, nie zachodzi w stosunku do niego żadna z ustawowych lub pozaustawowych okoliczności wyłączających winę). Stopień zawinienia wyznaczają: rozpoznawalność sytuacji – zarówno w sferze faktycznej, jak i w płaszczyźnie jej prawnego wartościowania, możliwość przeprowadzenia prawidłowego procesu motywacyjnego i podjęcie decyzji o postąpieniu zgodnie z nakazem prawa oraz zdolność do pokierowania swoim postępowaniem. Ocena tych okoliczności prowadzi do wniosku, iż obwinionemu można postawić zarzut, że w czasie swojego bezprawnego, karalnego i społecznie szkodliwego czynu nie dał posłuchu normie prawnej. Odnośnie wymiaru kary i pozostałych rozstrzygnięć. Wymierzając karę obwinionemu A. K. , Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 kw. W przekonaniu Sądu orzeczona kara w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy obwinionego, jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów sprawy. Stopień społecznej szkodliwości czynu był znaczny. Wpływ na to mają: wartość naruszonego dobra w postaci bezpieczeństwa w komunikacji, sposób działania sprawczy, który poprzez niezachowanie należytej ostrożności spowodował kolizję dwóch samochodów i zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wymierzając karę Sąd miał równocześnie na uwadze właściwości, warunki osobiste i majątkowe obwinionego, jego stosunki rodzinne, ustabilizowany sposób życia przed popełnieniem wykroczenia. Obwiniony jest osobą niekaraną za przestępstwa i za wykroczenia (k. 67, 116). Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż orzeczona wobec obwinionego kara grzywny w wysokości 300 złotych – przy uwzględnieniu wysokości dochodów obwinionego (k. 107) jest sprawiedliwa. Sąd, wymierzając obwinionemu karę, miał na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec niego. Miał także na względzie, aby kara była w odbiorze społecznym sprawiedliwa i zrealizowała cele prewencji ogólnej. Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 30 zł, ustaloną na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych . Ponadto obciążył obwinionego wydatkami postępowania, na które składają się: zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 100 złotych, ryczałt za badanie zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniem elektronicznym (2 x 20 złotych) – na podstawie odpowiednio § 1 pkt 1 oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 118, poz. 1269), a nadto koszty pisemnej opinii biegłego według przedstawionego rachunku (1.338,12 zł – k. 138).