uznaje oskarżonego K. M. za winnego tego, że w dniu 13 grudnia 2014 roku w R. przy ul. (...) kierował pojazdem mechanicznym marki D. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości prowadzącym do stężenia 1,21mg/dm 3 alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu to jest przestępstwa z art.
kk i za to na mocy art.
skazuje go na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;
Tym samym uznał oskarżonego K. M. za winnego tego, że w dniu 13 grudnia 2014 roku w R. przy ul. (...) kierował pojazdem mechanicznym marki D. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości prowadzącym do stężenia 1,21 mg/dm 3 alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd uznał winę oskarżonego za udowodnioną i niebudzącą wątpliwości. Oskarżony nie znajdował się w sytuacji przymusowej, miał możliwość wyboru sposobu zachowania. Decyzja o prowadzeniu samochodu w znacznym stopniu nietrzeźwości z powodu zamiaru zakupu węgla była z logicznego punktu widzenia całkowicie nieracjonalna. Brak jest okoliczności wyłączających winę oskarżonego. Sprawca wprawił się w stan nietrzeźwości, a następnie wsiadł za kierownicę. Oskarżony mógł czuć się dobrze i uznać, że w związku z tym może prowadzić pojazd, jednakże winien nie tylko opierać się na dobrym samopoczuciu, ale uwzględnić ilość spożytego alkoholu. W tej sytuacji nie sposób stwierdzić, aby oskarżony nie miał świadomości, że spożycie takiej ilości piwa może prowadzić do stanu nietrzeźwości. Oskarżony podjął decyzję, że prowadzić będzie pojazd i musiał nadto mieć świadomość, że stanowi zagrożenie dla innych uczestników ruchu. Nie sposób pominąć faktu wiedzy oskarżonego, że nie powinien on prowadzić pojazdu w stanie nietrzeźwości. Oskarżony mógł przewidzieć skutki swego działania. Wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego K. M. przesądza o jego karygodności. Sąd podzielił w pełni kwalifikację czynu przyjętą przez oskarżyciela publicznego. Art.
kk stanowi, iż kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Ponieważ oskarżony w dniu 13 grudnia 2014 roku kierował samochodem osobowym marki D. (...) , oczywistym jest, że poruszał się pojazdem mechanicznym, którym w świetle powszechnie akceptowanego stanowiska Sądu Najwyższego (m.in. wyrok z dnia 4 lutego 1993 r., III KRN 254/92) jest każdy pojazd drogowy lub szynowy napędzany umieszczonym na nim silnikiem. Oskarżony prowadząc samochód drogą publiczną ul. (...) na terenie R. , niewątpliwie prowadził pojazd mechaniczny po drogach, gdzie ruch lądowy się faktycznie odbywa. Przepis art. 115 § 16 pkt 1 kk stanowi, iż stan nietrzeźwości w rozumieniu tego kodeksu zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 ‰ albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Oskarżony prowadził pojazd mechaniczny - samochód osobowy w ruchu lądowym przejeżdżając odcinek w R. na ul. (...) , a okoliczność, iż znajdował się w stanie nietrzeźwości potwierdziło badanie urządzeniami A. -Sensor IV i A. . W tym miejscu wskazać należy, iż ustawowa definicja stanu nietrzeźwości nie tylko przewiduje określanie stanu nietrzeźwości przy pomocy dwóch alternatywnych kryteriów: zawartości alkoholu we krwi oraz w wydychanym powietrzu, lecz także przewiduje, iż stan nietrzeźwości zachodzi zarówno wówczas gdy zawartość alkoholu przekracza 0,5 ‰ we krwi lub 0,25 mg w 1 dm 3 w wydychanym powietrzu, jak też wówczas gdy prowadzi do stężenia przekraczającego tą wartość. Jednoznaczne brzmienie sformułowań ustawowej definicji stanu nietrzeźwości, także w zakresie drugiego z jakościowych kryteriów, stanowiącym o stwierdzeniu stanu nietrzeźwości, a więc stężenia prowadzącego do przekroczenia granicznych wartości (0,5 ‰ alkoholu we krwi lub 0,25 mg w 1 dm 3 wydychanego powietrza), pozwala na ustalenie treści tego przepisu już na podstawie językowej jego wykładni. Ten podstawy rodzaj wykładni natomiast daje podstawę do stwierdzenia, że sformułowanie „prowadzi do”, odniesione do podstawowych etapów wchłaniania i usuwania alkoholu z krwi człowieka, oznacza, iż za nietrzeźwą uważana jest także osoba, u której stężenie alkoholu we krwi lub wydychanym powietrzu w danej chwili (w tym przypadku w czasie prowadzenia pojazdu mechanicznego) nie przekracza określonych w tym przepisie granicznych wartości, lecz jego zawartość, spowoduje w przyszłości że stężenia takie przekroczy. Nawet jeżeli stanie się to w kulminacyjnym momencie wchłania alkoholu, po którym następuje już jego rozkład, a więc spadek stężenia. Taka wykładnia przepisu art. 115 § 16 k.k. znajduje powszechną akceptację w doktrynie prawa, która nie wypracowała nawet żadnego odmiennego rozumienia tego przepisu. Przykładowo można zacytować następujące opracowania: „Ze względu na to, że osoby, które spowodowały zdarzenie w komunikacji, mogły spożywać niedawno alkohol, który był w fazie wchłaniania, w art. 115 § 16 uwzględniono kryterium prospektywne - ilości alkoholu prowadzącej do stężenia przekraczającego wymienione w tym przepisie wartości (bliżej zob. R. A. S. , Badania stanu nietrzeźwości - aspekty prawne , Prok. i Pr. 1995, nr 4)” ( M. A. Kodeks karny . Komentarz, Lex 2010). „Jeżeli mowa o "progowym", konstytutywnym dla kodeksowego pojęcia stanu nietrzeźwości stężeniu alkoholu, określonym przez wskaźniki 0,5 promila we krwi oraz 0,25 mg w jednym dm 3 wydychanego powietrza, to trzeba pamiętać, że stan nietrzeźwości zachodzi w relewantnym czasie nie tylko wtedy, kiedy zawartość alkoholu we krwi lub w wydychanym powietrzu w czasie tym owe wskaźniki przekracza, lecz również wtedy, kiedy wprawdzie rzeczonych wskaźników nie przekracza, ale prowadzi do ich przekroczenia”(A. Zoll (red) Kodeks Karny. Cześć ogólna Tom I. Komentarz do art. 1 -116, Zakamycze 2004). Również w sytuacji gdy w rachubę nie wchodzą określone ustawową definicją „progowe” wartości stężenia alkoholu, niezbędnym jest ustalenie do jakiego stężenia doprowadziło spożycie przez sprawcę alkoholu do chwili zaprzestania prowadzenia pojazdu w ruchu bowiem jedynie to ustalenie pozwala na ustalenie faktycznego stopnia jego nietrzeźwości. Tak też było w niniejszej sprawie. Niewątpliwie po zatrzymaniu do kontroli przez funkcjonariuszy Policji i zaprzestaniu tym samym prowadzenia pojazdu oskarżony nie spożywał już w ich obecności alkoholu. W. przez funkcjonariuszy pomiar stężenia zawartości alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu wskazał, iż spożyty przez niego przed zaprzestaniem prowadzenia samochodu alkohol prowadził do tego, iż jego stężenie w wydychanym powierzy o godzinie 11.30 sięgnęło 1,21 mg/dm 3 . Za popełnione przestępstwo Sąd wymierzył oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając karę za to przestępstwo, Sąd miał na uwadze, że porządek i bezpieczeństwo na drogach w poważnym stopniu zależą od stosowania właściwej represji, która – uwzględniając rodzaj i wagę naruszonych zasad bezpieczeństwa ruchu, postać i stopień winy oraz nasilenie tej kategorii przestępstw – powinna stanowić jeden z istotnych elementów zwalczania oraz zapobiegania tej kategorii przestępstw. Niezbędna surowość powinna przede wszystkim charakteryzować politykę kryminalną w odniesieniu do tych sprawców, którzy umyślnie naruszają zasady ruchu drogowego i przypisane im przestępstwo popełnili w stanie nietrzeźwości. Należy zwrócić w tym miejscu uwagę na to iż dobrem chronionym przez art.
kk jest bezpieczeństwo w komunikacji (w niniejszej sprawie w ruchu lądowym), które zawsze może być zagrożone przez sprawcę prowadzącego pojazd w stanie nietrzeźwości. Prowadzenie w stanie nietrzeźwości jest zawsze niebezpieczne. Okolicznościami obciążającymi oskarżonego, był niewątpliwie znaczny stopień nietrzeźwości w którym się znajdował, prowadzenie pojazdu w sposób niebezpieczny, a więc nie zachowanie w terenie zabudowanym wymogu ograniczenia prędkości do 50 km na godzinę, przewożenie, a tym samym narażenie na niebezpieczeństwo dodatkowo pasażerów, w tym 11 letniego dziecka. Na niekorzyść oskarżonego Sąd poczytał nagminność tego rodzaju przestępstw, fakt kierowania samochodem w godzinach przedpołudniowych po zazwyczaj ruchliwej ulicy (...) w R. . Jako okoliczność łagodzącą Sąd uwzględnił uprzednią niekaralność oskarżonego , jego ustabilizowany tryb życia, przyznanie się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wyrażenie skruchy. Zdaniem Sądu orzeczona kara jest współmierna do stopnia społecznej szkodliwości czynu i stopnia zawinienia oraz realizuje wszystkie cele określone w art. 53 kk . Cele indywidualno – prewencyjno – zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, mają priorytet przed innymi, zwłaszcza przed negatywną prewencją generalną polegającą na odstraszaniu za pomocą nadmiernie surowych kar. Sąd warunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie kary i wyznaczył trzyletni okres próby służący oddziaływaniu wychowawczemu na sprawcę przestępstwa oraz weryfikacji postawionej prognozy kryminologicznej. Sąd zawiesił wykonanie kary pozbawienia wolności opierając się na indywidualno – prewencyjnym rozumieniu celów kary oraz przeświadczeniu, że nie zawsze do ich osiągnięcia konieczne jest bezwzględne wykonanie kary. W niniejszym przypadku wystarczy bowiem fakt skazania oraz poddanie sprawcy próbie. Okres próby orzeczony wobec oskarżonego z uwagi na wysoki stopień jego winy i społecznej szkodliwości jego czynu nie mógł zostać orzeczony na minimalny 2 letni okres bowiem, w ocenie Sądu, nie wystarczyłoby to na zweryfikowanie pozytywnej prognozy kryminologicznej wobec oskarżonego. Takim wystarczającym okresem próby jest natomiast okres 3 letni. Na mocy art. 71 § 1 kk orzeczono wobec oskarżonego karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych. Określając ilość stawek dziennych orzeczonej wobec oskarżonego grzywny Sąd wziął pod rozwagę czyn przypisany sprawcy, stopień jego społecznej szkodliwości oraz stopień winy oskarżonego, kierując się wskazaniami art. 53 kk i uwzględniając elementy brane pod uwagę przy wymiarze kary pozbawienia wolności. Ustalając wysokość jednej stawki Sąd kierował się możliwościami płatniczymi oskarżonego, jego sytuacją osobistą i rodzinną. Mając na względzie niskie dochody oskarżonego dzienna stawka grzywny została ustalona na minimalną kwotę. Oskarżony pobiera rentę w wysokości 857 złotych. Sąd nie miał zatem wątpliwości, iż oskarżony zdolny będzie ponieść nałożoną na niego karę w postaci grzywny. Orzeczona kara grzywny, w ocenie Sądu, uczyni zadość potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd wymierzając taką karę wyraża przekonanie, iż wpłynie ona na oskarżonego wychowawczo i przyczyni się do zwiększenia jego odpowiedzialności za swe czyny. Ponieważ oskarżony prowadził pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości należało, stosownie do przepisu art. 42 § 2 kk , obligatoryjnie orzec zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeka się w latach, od roku do lat 10 ( art. 43 § 1 kk ). Sąd orzekł zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Wymiar orzeczonego środka karnego Sąd ustalił oceniając stopień winy oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu oraz biorąc pod uwagę względy prewencji indywidualnej i ogólnej. Oskarżony swoim zachowaniem okazał lekceważący stosunek do podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Prowadząc pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, który wynosił ponad 2 promile stwarzał ogromne niebezpieczeństwo w ruchu. Orzekając wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na taki okres Sąd miał na uwadze to, iż każdy musi mieć absolutną pewność, że jeżeli będzie prowadził pojazd znajdując się w stanie nietrzeźwości, to obligatoryjnie będzie orzeczony środek karny, który wyeliminuje go na określony czas spośród uczestników ruchu drogowego, co przyczyni się niewątpliwie do zwiększenia bezpieczeństwa na drogach. Środek karny orzeczony przez Sąd w powyższym rozmiarze wywrze pozytywny wpływ wychowawczy na oskarżonego i powstrzyma go od ponownego popełnienia przestępstwa. Środek ten jest najskuteczniejszym sposobem wzmożenia bezpieczeństwa na drogach. Zastosowanie wobec oskarżonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wszelkiego rodzaju na okres orzeczony stanowić będzie dla niego dolegliwości i zdaniem Sądu wzbudzi w nim przekonanie o nieopłacalności naruszania reguł obowiązującego porządku prawnego. Wyeliminowanie oskarżonego na okres trzech lat spośród uczestników ruchu drogowego jest, zdaniem Sądu, niezbędne a zarazem wystarczające dla zwiększenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Czas trwania ww. środka karnego winien zależeć przede wszystkim od stopnia zagrożenia jakie może stwarzać powrót sprawcy do ruchu, ten zaś oceniać należy na podstawie między innymi sposobu prowadzenia pojazdów mechanicznych, a także rodzaju i wagi naruszonych zasad bezpieczeństwa oraz innych okoliczności wskazujących na stosunek sprawcy do obowiązujących zasad bezpieczeństwa, na jego stopień poczucia odpowiedzialności. Należy podnieść, że badania psychofizyczne wskazują, iż już małe dawki alkoholu oraz niewielkie jego stężenie w organizmie człowieka, mimo zróżnicowanej reakcji poszczególnych osób na alkohol, wywołują istotne zakłócenia czynności mózgu, w szczególności upośledzają sprawność wyższych czynności nerwowych. Większe dawki alkoholu, a co za tym idzie większe jego stężenie w organizmie, obniża sprawność kolejno coraz to niższych struktur, co doprowadza do upośledzenia procesów hamowania korowego drogą porażenia ośrodkowego układu nerwowego. Przesłanką stosowania tego zakazu jest zagrożenie, które mogłyby w przyszłości spowodować prowadzenie pojazdu mechanicznego przez daną osobę. Nie ulega wątpliwości, że znaczny stan nietrzeźwości wydłuża czas reakcji kierowcy, zwiększa jego brawurę, powoduje lekceważenie przepisów i utrudnia lub wręcz uniemożliwia prawidłową jazdę. W związku z tym powinien wpływać na zaostrzenie zakazu prowadzenia pojazdów przez orzekanie tego środka na dłuższy czas. Jest zrozumiałe, że jakikolwiek stopnień nietrzeźwości za kierownicą pojazdu świadczy już zdecydowanie ujemnie o poczuciu odpowiedzialności danego kierowcy, tym bardziej, gdy stopień ten jest znaczny. Sprawcy skłonni do prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości skłonni są także lekceważyć inne reguły bezpieczeństwa (tak Katarzyna Łucarz w: „Zakaz prowadzenia pojazdów jako środek polityki kryminalnej”). Na podstawie przepisu art. 63 § 2 kk Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 13 grudnia 2014 roku. Na mocy art. 50 kk orzeczono podanie wyroku do publicznej wiadomości poprzez opublikowanie jego treści przez okres 3 miesięcy na stronie internetowej Komendy Wojewódzkiej Policji w K. , uznając to za celowe. Podnieść bowiem należy, iż przestępstwo, którego dopuścił się oskarżony należy do przestępstw popełnianych nagminnie. Stosowanie tego środka w przypadkach przestępstw z art.
Podanie wyroku do publicznej wiadomości ma głównie znaczenie ogólnoprewencyjne, a to przez rozpowszechnienie wiadomości o skazaniu, ma powstrzymywać innych od popełniania przestępstw. Publikowanie treści wyroków osób dopuszczających się tych nagminnych przestępstw wpływa hamująco na szerzenie się tego typu czynów. Zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego przy orzekaniu środka karnego z art. 50 kk należy kierować się wagą czynu, okolicznościami jego popełnienia oraz brać pod uwagę szczególne uwarunkowania środowiskowe i reperkusje społeczne przestępstwa (uchwała SN z 17.XI.1987 r., OSNKW 1988/2). Koniecznym jest zatem rozważenie w każdym konkretnym przypadku celowości jego zastosowania z uwzględnieniem okoliczności czynu, właściwości sprawcy i uwarunkowań środowiskowych. W niniejszym przypadku tak okoliczności podmiotowe, jak i przedmiotowe, z uwagi na wymiar stworzonego przez oskarżonego stanu zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu lądowym uzasadniają orzeczenie wskazanego środka karnego. Ponadto na zasadzie art. 627 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych Sąd obciążył oskarżonego kosztami sądowymi, nie znajdując podstaw do zwolnienia oskarżonego od ich ponoszenia, zasądzając na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 230 złotych oraz kwotę 70 złotych tytułem zwrotu wydatków. ZARZĄDZENIE 1) Odpis wyrazku wraz z uzasadnieniem proszę dręczyć oskarżonemu pouczając, iż w terminie 14 dni od dnia doręczenia wyroku a uzasadnieniem oskarżony może uzupełnić wniesioną do Sądu Okręgowego w. G. apelację za pośrednictwem Sądu rejonowego w R. Ś. ; 2) K. . z wpływem lub za 14 dni. Dnia 27 maja 2015 roku
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.