Sad powszechny, I C 87/15

sygn. I C 87/15 UZASADNIENIE Pozwem, skierowanym pierwotnie w trybie przepisów o elektronicznym postępowaniu upominawczym, powód Prokura Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. dochodził od pozwanego R. K. zapłaty kwoty 7978,80 zł wraz z maksymalnymi odsetkami od 2 grudnia 2014 roku do dnia zapłaty. Pozwany nie zajął stanowiska w sprawie. Zgodnie z art.339 kpc , jeżeli pozwany nie stawił się na wyznaczone posiedzenie, albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie zachodzą przesłanki do wydania wyroku zaocznego. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Obowiązek przytoczenia przez powoda twierdzeń o okolicznościach faktycznych, tj. przedstawienia faktów, których zaistnienie uzasadnia dochodzone roszczenia, wynika z szeregu przepisów kodeksu postępowania cywilnego . Zgodnie z art.187§1 pkt 2 kpc , pozew winien zawierać przytoczenie okoliczności faktycznych uzasadniających żądanie. Zgodnie z art.6§2 kpc , strony i uczestnicy postępowania obowiązani są przytaczać wszystkie okoliczności faktyczne i dowody bez zwłoki, aby postępowanie mogło być przeprowadzone sprawnie i szybko. Zgodnie z art.217§1 kpc , strona może aż do zamknięcia rozprawy przytaczać okoliczności faktyczne i dowody na uzasadnienie swoich wniosków lub dla odparcia wniosków i twierdzeń strony przeciwnej. Równocześnie powyższe przepisy, a także treść art.207 kpc , jak również art.227 kpc , czyni wyraźne rozróżnienie pomiędzy twierdzeniami faktycznymi a dowodami. Powód winien zatem przedstawić taki zespół twierdzeń faktycznych, który, po zastosowaniu do nich odpowiedniej normy prawnej, doprowadzi do wniosku o istnieniu po stronie pozwanej obowiązku świadczenia odpowiadającemu żądaniu pozwu. Podkreślić przy tym należy, że chodzi o przedstawienie faktów, a nie twierdzenia o tym, że pozwany zobowiązany jest do spełnienia określonego świadczenia, gdyż wniosek taki stanowi rezultat zastosowania normy prawnej w określonym stanie faktycznym, nie zaś fakt. Przez podanie okoliczności faktycznych uzasadniających zgłoszone żądanie należy rozumieć sytuację, w której powód opisuje w pozwie konkretne wydarzenia historyczne, z którymi wiąże powstanie po jego stronie określonego roszczenia wobec pozwanego (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 4 września 2012 roku, sygn. I ACz 1218/12) . To zatem konstrukcja pozwu i innych pism procesowych, a ostatecznie – twierdzeń zgłaszanych podczas rozprawy – powinna być taka, by przedstawiony w nich stan faktyczny uzasadniał w pełny sposób dochodzone roszczenie. Tylko wówczas możliwe staje zastosowania przepisów dotyczących ustalania określonych faktów bez potrzeby przedstawienia dowodów ( art.339§2 kpc , art.229 kpc , art.230 kpc ), jeśli fakty te są wskazane przez powoda, a nie ustalane przez sąd na podstawie zgłoszonego materiału dowodowego. Zaś w razie sporu co do okoliczności faktycznych – przedstawiona podstawa faktyczna zakreśla zakres koniecznego postępowania dowodowego ( art.227 kpc ). Dochodząc należności określonych w pozwie, powód powoływał się na ugodę zawartą z pozwanym 1 lutego 2013 roku, której to warunków pozwany miał nie dochować, co stanowiło podstawę jej wypowiedzenia (ugoda – k.30-35) . Zgodnie z treścią §1 ugody, pozwany uznał istnienie jego zobowiązania w wysokości 6.296,99 zł na dzień 2 stycznia 2013 roku, zaś zgodnie z treścią §2 zobowiązał się do zapłaty na rzecz powoda powyższej kwoty wraz z odsetkami (łącznie 10.063,39 zł) – po jej rozłożeniu na raty. Przy czym §4 ugody przewidywał możliwość jej wypowiedzenia w przypadku opóźnienia w płatnościach stanowiących równowartość dwóch pełnych rat. Ugoda jest umową, przez którą strony czynią sobie wzajemnie ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego. Ugoda nie powołuje nowego stosunku prawnego a jedynie go zmienia. Zatem aby przyjąć, że zawarta między stronami umowa stanowi ugodę, o której mowa jest w art.917-918 kc , konieczna jest znajomość treści stosunku prawnego, którego modyfikację stanowi ugoda. Tylko wówczas możliwe jest ustalenie czy zawarta umowa stanowi ugodę, jak również dokonanie oceny jej zgodności z przepisami ustawy czy zasadami współżycia społecznego. Dlatego też wierzyciel dochodzący należności wynikających z umowy winien przedstawić twierdzenia dotyczące treści pierwotnego stosunku umownego, w szczególności te, które wpływają na jego kształt w dacie zawierania umowy. Ugoda samoistnie nie może bowiem wykreować stosunku prawnego, z którego wynikać będzie istnienie po stronie pozwanej obowiązek zapłaty na rzecz podmiotu, co do którego wcześniej nie była ona zobowiązana do spełnienia świadczenia. Tymczasem w niniejszej sprawie powód nie przedstawił jakichkolwiek konkretnych twierdzeń dotyczących kształtu stosunku prawnego łączącego go z pozwanym. Z treści pozwu (k.4, k.16) wywnioskować można jedynie, że powód nabył w drodze przelewu wierzytelność przysługującą Bankowi (...) SA z tytułu „umowy bankowej” o numerze (...) zawartej 2 marca 2007 roku. Na podstawie tej umowy pozwany miał otrzymać jakąś kwotę (nie zostało wskazane jaką i kiedy) i dokonać jej zwrotu (również brak jest jakichkolwiek twierdzeń odnośnie tego kiedy miała nastąpić zwrot, na jakich warunkach – w to miejsce pozew posługuje się sformułowaniem „na warunkach precyzyjnie określonych w tejże umowie). W rezultacie nie wiadomo w jaki sposób została ustalona kwota 6.296,99 zł mająca stanowić dług pozwanego w dacie zawierania ugody. Nie sposób zatem ocenić czy zawarta z datą 1 lutego 2013 roku umowa stanowi ugodę i nie sposób ocenić jej ważności. Równocześnie niemożliwe jest dokonanie oceny skuteczności uznania zawartego w treści ugody. Uznanie takie nie może bowiem wykreować wierzytelności, a może jedynie stanowić potwierdzenie jej istnienia. Jednakże aby ocenić czy tak jest konieczne byłoby przedstawienia twierdzeń, o których mowa powyżej. W tej sytuacji przedłożona ugoda nie może ona stanowić podstawy uwzględnienia powództwa w jakiejkolwiek części. Niezależnie od powyższego, treść przedłożonej przez powoda umowy przelewu wierzytelności w żaden sposób nie odnosi się do konkretnej wierzytelności wobec pozwanego, w szczególności nie przedłożono załącznika do umowy mającego konkretyzować wierzytelności. Powództwo podlegało zatem oddaleniu, albowiem na podstawie zgłoszonych przez powoda i uznanych za prawdziwe twierdzeń faktycznych nie sposób ustalić istnienia i treści stosunku prawnego na podstawie którego pozwany będzie zobowiązany do zapłaty na rzecz powoda kwoty żądanej w pozwie. Nie ma przy tym najmniejszego znaczenia bierność pozwanego w toku postępowania i wydanie wyroku zaocznego. Nawet w takim przypadku musi zostać zgłoszona podstawa faktyczna uzasadniająca zgłoszone roszczenie. Sąd nie może zasądzić dochodzonego roszczenia jeśli nie jest w stanie ustalić z jakiego stosunku prawnego (o jakiej treści) miałoby ono wynikać. Wobec powyższego, sąd orzekł jak w sentencji wyroku. ZARZĄDZENIE odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda.