Sad powszechny, VI W 5568/13

Sygn. akt VI W 5568/13 (...) WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia w VI Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Anna Kegel Protokolant: Agnieszka Śliwa po rozpoznaniu sprawy z oskarżenia publicznego Komisariatu Policji W. przeciwko D. D. ( D. ) synowi J. i J. z d. (...) w B. obwinionemu o to, że: w dniu 07 listopada 2013 r. o godz. 14:35 we W. , na pl. (...) , w Galerii (...) w sklepie (...) , dokonał kradzieży tabletek L. (...) o wartości 13,99 zł, czym działał na szkodę (...) Sp. z o.o. , tj. o czyn z art. 119 § 1 kw I. uniewinnia D. D. od zarzutu popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku; II. na podstawie art. 118 § 2 kpw kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 07 listopada 2013 r. około godziny14.35 D. D. robił zakupy w sklepie (...) , mieszczącym się w Galerii (...) , przy pl. (...) we W. . Obwiniony włożył do torby, którą miał zawieszoną na ramieniu, cztery opakowania tabletek L. (...) 1200 oraz dwa opakowania tabletek B. . Po podejściu do kasy, D. D. wyłożył trzy opakowania tabletek (...) oraz dwa opakowania tabletek B. . Zachowanie obwinionego obserwował za pośrednictwem kamer monitoringu pracownik ochrony, który dokonał zatrzymania D. D. . Wartość tabletek, których obwiniony nie przedłożył w kasie, wynosiła 13,99 zł. Dowód: wyjaśnienia obwinionego k. 39 zeznania świadków: Ł. S. k. 26 notatka urzędowa k. 3 protokół ujęcia k. 4 D. D. nie był dotychczas karany sądownie. Dowód: dane o karalności k. 8 Wobec obwinionego nie zachodziły warunki określone w art. 17 § 1 i 2 kw. Dowód: opinia sądowo - psychiatryczna Przesłuchany w charakterze obwinionego D. D. przyznał, że zdarzenie opisane w zarzucie wniosku o ukaranie miało miejsce, zaprzeczył jednak, aby jego zamiarem było dokonanie kradzieży. Wyjaśnił, że wszystkie tabletki włożył do torby, którą miał na ramieniu. W torbie tej znajdowała się również teczka na dokumenty formatu A4. Jedno z opakowań tabletek L. (...) (...) wsunęło się pod tę teczkę, dlatego też obwiniony nie zauważył go, wyjmując pozostałe leki, jednocześnie – przez roztargnienie – nie dostrzegł, że liczba opakowań leków wyjętych przez niego przy kasie, była różna od zapakowanej wcześniej do torby. D. D. wskazał, że zwrócił się do kasjerki o pomoc w zapakowaniu zakupów do torby, bowiem z uwagi na niedowład lewej ręki, ma trudności ze sprawnym wykonywaniem czynności i wówczas rozchylił torbę, aby mogła to uczynić. Obwiniony stwierdził, że gdyby istotnie nosił się z zamiarem dokonania kradzieży medykamentu, umożliwienie kasjerce wglądu do torby, gdzie się on znajdował byłoby zachowaniem zupełnie nieracjonalnym. Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie budził wątpliwości. Oczywistym było – o czym świadczyły wszystkie wskazane wyżej dowody, w tym wyjaśnienia obwinionego - że D. D. w dniu 07 listopada 2013 r. nie zapłacił przy kasie sklepu (...) za jedno opakowanie tabletek L. (...) (...) , które wcześniej włożył do torby. Czyn stypizowany w art. 119 § 1 kw jest jednak wykroczeniem umyślnym o charakterze kierunkowym, którego można dopuścić się jedynie w zamiarze bezpośrednim. Dla przypisania więc D. D. odpowiedzialności za czyn objęty wnioskiem o ukaranie, Sąd musiałby wykazać, że działał on umyślnie, z zamiarem dokonania kradzieży leku. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie niemożliwe było poczynienie jednoznacznych, nie budzących wątpliwości ustaleń w tym zakresie. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego, powołującego się na okoliczności, które świadczyć miały o braku po jego stronie przestępczego zamiaru, a co za tym idzie – winy. Obserwacja D. D. podczas toczącego się postępowania pozwoliła Sądowi na stwierdzenie, że istotnie cierpi on na jednostronny niedowład ciała. Dolegliwość ta sprawiała, że nie korzystał na terenie sklepu samoobsługowego z koszyka, który musiałby trzymać w ręce, mając jednocześnie drugą rękę niesprawną. Wkładając zakupiony towar do koszyka zapewne nie przeoczyłby przy kasie jednego z opakowań. Znajdując się przy kasie obwiniony udostępnił kasjerce do wglądu wnętrze swojej torby, czego – co dla Sądu było oczywiste – nie uczyniłby, chcąc ukryć znajdujące się tam przedmioty. D. D. nie był dotychczas karany sądownie, pracuje, posiada stałe źródło dochodu, prowadzi ustabilizowany tryb życia – okoliczności te nie przesądzają oczywiście o tym, że osoba taka nie może być sprawcą wykroczenia, jednakże mało prawdopodobne wydaje się, aby obwiniony narażał na szwank swoje dobre imię dla wejścia w posiadanie opakowania niezbyt kosztownego specyfiku, zważywszy że jednocześnie zapłacił za trzy opakowania tego samego medykamentu. Mając zatem na uwadze niemożność jednoznacznego przypisania obwinionemu zamiaru dokonania kradzieży w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, który nie pozwalał na skuteczne podważenie wiarygodności stanowiska D. D. , Sąd zobligowany był do jego uniewinnienia. Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia było obciążenie kosztami postępowania Skarbu Państwa – w myśl przepisu art. 118 § 2 kpw .